Ik weiger het inleveren te noemen..

Ik weiger het inleveren te noemen.

 Nee nee nee, dat betekent niet dat er dingen zijn die ik vasthoud en niet achter me wil laten. Het is precies andersom. Dat wat ik achter me laat omdat het niet meer kan wil ik niet ervaren als inleveren.  

Het woord inleveren heeft voor mij een te negatieve lading.

Het herfstblad valt van de boom. De boom leeft in alle getijden door samen met de doorlopende veranderingen.

Ik weiger het te zien als inleveren. Hoe meer en duidelijker ik me dat bewust maak, hoe meer ik het ook als een dagelijks normaal ervaar, horend bij  de veranderingen in het leven. Dat ik die ervaring steeds meer zo beleef en opmerk dat het werk,t maakt mij duidelijk dat het een mindset is die ik kan leren aan te passen. Ik maak zelf uit hoe ik naar de dingen die er in mijn leven zijn of gebeuren, kijk. 

Als ik het zou zien als inleveren zou ik me beperken en doorlopend in het verleden leven met alles wat verandert. Telkens alles spiegelend aan dat wat was en er nu niet meer is.

Op een gegeven moment is zelfs de kenbare vorm verdwenen. De oude boom die was, heeft de zaadjes laten vallen. Het leven gaat door.

Ik wil alles wat er is, bewust leven met de beperkingen en veranderingen die daarbij horen. Bewustzijn is het grootste goed en is via mijn hersenen beïnvloedbaar. Ik weet dat veranderingen en beperkingen bij het leven horen. Het is inherent aan de vorm. Zo leer ik mijn leven volledig in het hier en nu te leven. In ieder moment.