Opsteker

 

IZERINA SCHREEF EEN BLOGJE OVER VRIENDELIJKHEID. 

https://onderdemijmerboom.blogspot.com/2026/05/vriendelijkheid.html

Zoleuk.  En ik kwam dit tegen op facebook

Daar word je toch vrolijk van

Week in een notendop

 De hele week nog geen blogje geschreven en ook nog geen blogje gelezen..

Soms is er niet zoveel te melden en soms gebeurt er zoveel dat ik er niet aan toe kom. Maar dat mag de pret niet drukken. Je moet schrijven en lezen als je er tijd voor- en zin in hebt. 

Het hele weekend was volgepland want er waren zulke mooie lessen bij Jewel Heart in Nijmegen. Zoom lessen waar ik op had ingeschreven en ik heb ervan genoten. Als er weer zoveel moois om te leren en om me eigen te maken op mijn bordje komt is het bijna jammer weer de dagelijkse dingen op te pakken alhoewel die meditaties en inzichten veel doorwerking hebben en me bij wijze van spreken begeleiden bij al mijn doen en laten. Morgenmiddag naar mijn Arnhemse medestudenten om ons er samen nog verder in te verdiepen.

Zondagmiddag haakte ik voortijdig af want de kinderen kwamen voor Moederdag en ook dan is het weer genieten van elkaars gezelschap. Wat een genot al die mogelijkheden te hebben terwijl er ook zoveel ellende en narigheid in de wereld is. Dat moeten we niet vergeten en doen wat er op ons pad komt om de wereld, al is het maar een ietsiepietsie beter te maken. En die gemiste zoom sessie kreeg ik alsnog toegezonden. Zo kon ik gistermiddag alsnog meedoen. Wat heerlijk al die digitale hulpmiddelen tegenwoordig.

Mijn buik is al bijna 2 weken rustig en ik heb vandaag weer probleemloos kunnen volksdansen. Alhoewel mijn zien is verminderd door de bijwerking van de medicatie. Dat moet dan maar, helaas. Misschien verminderd dat slechte zicht nog iets maar ach, slecht is het toch, helaas

Maandagzijn we bij de kwa met het ptoject: Mode als kunst aan het expirementeren gegaaan en ik heb mijn ontwerp thuis verder bewerkt en gedigitaliseerd in een fotoprogramma

Wat wil je?

 Vanmorgen voelt alles rustig en beter dan de afgelopen weken. Misschien omdat ik nu toch weer een week Nortrilen ben gaan slikken, omdat ik weer steeds meer last kreeg. Ik hoop dat binnenkort de mdl arts belt en dan maar eens overleggen nu ik toch weer begonnen ben met slikken. 

Vermoeidheid doet er ook geen goed aan en het zou me niet verbazen als het zelfs een hoofdoorzaak is van de chronische last. Ik slaap over het algemeen niet langer dan 4 uur per nacht. Misschien sluimer ik nog wel wat tijdens het, voor mijn gevoel ‘wakker liggen’ maar dat is toch wel erg weinig en overdag wordt ik erg snel moe. Dat laatste speelt al zeker 10 jaar of meer en ik kreeg daarvoor na bloedonderzoek te horen dat ik D tekort kwam dus dat kan het niet meer zijn. Het hoort nu gewoon bij de leeftijd en darmen en maar één nier helpen er niet echt aan mee.

Maar vanmorgen voel ik me meteen al fit en vrolijk uitgerust.  

Ik heb trouwens niet het idee dat die dingen doorwerken in mijn humeur. 's Morgens dat eerste uurtje loop ik eerlijk gezegd niet over van vrolijkheid maar overdag heb ik er altijd weer genoeg plezier in. Ook al valt bijvoorbeeld een uitstapje naar de Pasar Malam in duigen die we zondag wilden bezoeken. Dan gaan we naar Eltink in Wijchen waar niets te beleven valt, dan geniet ik van het uitstapje.

Gisteren ben ik druk geweest met ordenen en opruimen van het schilderwerk van de laatste 2 jaar. Veel in mappen gestopt en hier en daar wat veranderd dat me niet beviel. Ja, daar word ik dan dus al moe van, terwijl dat echt niet zoveel beweging en energie vraagt, denk ik dan. Maar ja zei ik vroeger tegen schoonmama, wat wil je, je wordt ook al 82 dit jaar. 😃

Zo nu is alles weer een beetje geordend maar kan ik de monoprints die ik al eerder nakeek nergens meer terug vinden. Ik zal ze wel ergens neergelegd hebben. Ik snap er niets van. Vandaag of morgen komen ze wel weer boven water

Een vanhet e onvindbare stapeltje monoprints

Pasar meubel

 We gingen dus naar Nijmegen. Leuk, er was een Pasar malam. Kunnen we daar een hapje lekker eter. En even rondwandelen. Het zou gaan regenen dus regenjas mee. In de grote ijshal loop je gelukkig wel droog.

Een leuk ritje naar Nijmegen over de nieuwe brug langs het industrieterrein om Nijmegen en tegenover Dukenburg  daar was het al.... file..

Nou ja dat moet dan maar. Stap voor stap naderden we de parkeerplaats, raampje open. : Meneer de parkeerplaats is vol, u kunt bij Dukenburg  parkeren.

Intussen regende het lekker. Zo goed voor de brandjes en de plantjes maar zo'n eindje wandelen vanaf Dukenburg terug naar de ijshal. Daar rondsjouwen en dan ook nog weer terug moeten. Tien jaar geleden draaide ik mijn hand daar niet voor om naar nu had Fer een beter idee.

De woonboulevard bij Wijchen is vlakbij en we willen al jaren een andere salontafel. Eentje waar je ook dingen onder of in laatjes kunt stoppen. Zullen we...

Ja laten we naar...

En het regende dat het goot. Geen kip te beleven bij Eltink. Iedereen was naar de Pasar Malam. Geen dubbele salon tafel te bespeuren want het liefst heb ik hem dan ook nog eens in het wit. Nou ja geen man over boord, het oudje doet het nog best maar ik, met al mijn hebben en houden om mij heen uitgestalt, zou het best leuk vinden als die salontafel een wat minder werkzame rommel zou bevatten. Het is bij ons verre van een toonkamer.

Dus reden we zonder hapje of drankje, want dat was er niet bij Eltink, terug in de stromende regen. Dwars door oud Nijmegen omdat Fer de afslag miste. Dat werd een stukje sightseeing in Nijmegen.

Echt een mooie stad. Prachtige geveltjes kwamen we tegen. Het eindresultaat is dat ik uitgestrekt uitrustend dit blogje aan het schrijven ben. Hartstikke moe naar het was toch leuk.

Alles op een rijtje zetten

 Ik moet het eerst maar eens even goed voor mijzelf op een rijtje zetten, ik beschreef een van mijn ervaringen in de vorige publicatie op mijn blog en kreeg een reactie van Izerina.

 Ze schreef dat zij die herinnering van een jong lijf en hoe je je daarin vrij en blij kunt voelen, niet meer had..

Ja natuurlijk, dat kan. Iedereen is niet met dezelfde dingen bezig en waar je je niet mee bezig houdt kan je zich ook niet manifesteren. Waar je je wel mee bezig houdt en in verdiept wordt op den duur een eigen werkelijkheid, 

De mind/geest heeft de mogelijkheid in zich je dingen te laten ervaren waar je aandachtig je bewustzijn op richt. Je moet dat als het ware willen leren je erop richten, zo is dat met alles waar je aandacht aan wilt besteden.

Toen ik jong was, was ik me niet bewust van de jongheid en de vrije energie die in mijn lijf aanwezig was, dus kon ik het ook niet op die manier ervaren. Dat wil niet zeggen dat het er niet was.

Toen ik ouder werd en de juiste aanwijzingen kreeg in de zin van wat aandachtig bewustzijn kan bewerkstelligen, toen werd het mogelijk diepere gevoelens en waarnemingen te ervaren over wat zich in werkelijkheid allemaal in

 mijn mind/geest bevindt. Dat is soms overweldigend en veel meer dan het denken kan bevatten of meer dan woorde ku nen vertellen. Het is de levende werkelijke ervaring van de bijzonderheid van het leven om er het naar zo gewoon mogelijk woorden aan te geven.

Het wil ook zeggen dat ieder mens die mogelijkheid tot bijzondere ervaringen in zich heeft zonder het te weten omdat we ons er bijna nooit aandachtig bewust van zijn. 

Je kunt je met heel veel in dit leven bezig houden, de keus is onuitputtelijk. Maar heel veel leren wil niet hetzelfde zeggen als heel veel kennen en ervaren.

Een wijsgerige uitspraak is;

  “Mens ken uzelf’ 

Er ligt een enorme hoeveelheid kennis en wijsheid in onszelf besloten in verbondenheid met alles dat er is, die niets te maken heeft met boekenwijsheid of net alle kennis die we op internet op kunnen zoeken. Daar heb je hersenfuncties voor nodig, alhoewel dat natuurlijk niet te versmaden is want lezen en leren is geweldig, maar het brengt niet die wijsheid waardoor het ultieme geluk, gepaard gaande met wijsheid kan worden ervaren.

Happiness is the way.

Een levenslange weg om te gaan. Mezelf leren kennen en daardoor meer inzicht krijgen omdat alles wat mogelijk is in de mens aanwezig is, omdat we onlosmakelijk verbonden zijn met het al aanwezige universum

 

Tijdloos

 Mind/geest

Er zijn van die momenten dat er kwartjes vallen zonder iets bepaalds in gedachten te hebben.

Kwartjes over de mogelijkheden die in de mind/geest aanwezig zijn. Plots is er dat gevoel van begrijpen en wat er aan mogelijkheden in de mens aanwezig zijn. Heel eenvoudig hier en nu op ieder moment kan het er even zijn.

Zo zie ik jonge mensen op vakantie, op een feestje op beelden van internet voorbijkomen of live gewoon op de fiets langs me heen rijden. 

Plotseling ervaar ik bijna lijfelijk hoe het was zo in je vel te steken zonder je werkelijk bewust te zijn hoe geweldig dat voelde. Het was toen je jong was heel gewoon of normaal.

Apart dat ik, nu ik oud ben en in een oud lijf woon,dat zo levendig kan voelen. Voelend herinneren hoe het is, want ik voel dat nu echt op dit moment 

Bijzonder dat ik me daarvan nu veel meer bewust kan zijn dan het vroeger ooit is geweest.

Wat een plezier die jonge mensen zien. Hoe ze wapperend met de haren in de wind voorbij fietsen. Soms tappend tegen de wind in, met in de bakfiets voorin twee of drie kindjes die naar school gebracht worden.

Ik voel me vrij en onbevangen. Tijd is onbegrensd en de mind/geest pakt 

op wat het wil en laat me het ervaren.

Podcast

https://www.podbean.com/ep/pb-buvbk-1a63ce9

Deze heb ik vanmiddag pas afgeluisterd weer zo  fijn.

Iedere dag us er één

Koningsdag

 Het gaat weer eens een keer niet optimaal met dat lijf van mij. Die pds zit me , niet soms maar wel vaak erg dwars met veel pijn. Dagen, als ik me goed voel, denk ik dat het misschien wel beter wordt en voel ik me gelukkig heel goed en dan plots is er weer zo' n opvlamming met pijn en narigheid. Dan probeer ik te achterhalen waardoor het mis gaat maar geen enkel idee. Ik denk meer dat het een samenspel is van verschillende factoren. Niet genoeg opgepast wat en hoe ik eet, samen met vermoeidheid of iets anders kan het trickeren. Maar ook als er niets is, kan het zomaar oppoppen. En dat al vele tientallen jaren zo. Maar naarmate ik ouder word, is het er niet makkelijker op geworden. Ik wals er niet meer zoals vroeger overheen en doe niet meer of er niets aan de hand is. Dat lukt gewoon niet en dat wil ik ook niet meer.

Als ik middenin de pijn zit, vraag ik me meestal af of het nu misschien toch op kanker is uitgedraaid. Van die gedachte schrik ik niet meer, ik houd me daar zelfs bewust mee bezig, juist omdat het me tot nog toe geen paniek oplevert en ik me realiseer dat alles eindig is. Dat ophouden te bestaan in vorn tijdelijk is. Ook ik. Alles wat komt moet ook weer gaan. Dat is inherent aan leven. En als ik me daar werkelijk druk over zou maken, dan had ik al tientallen jaren geen prettig leven gehad. Dat zou toch vreselijk zijn . Dan was mijn halve leven verknoeid door angst.

Als er werkelijk iets in die orde van grote aan de hand zou zijn, dan zal ik wel zien of ik wel of niet in paniek raak. Hopelijk werpt mijn Boeddhistische en filosofische leven beschouwingen dan vruchten af. Het blijft een verrassing.

Misschien niet echt een feestelijke gedachte voor mijn lezers op Koningsdag maar voor mij past het prima bij elkaar. Ook Koningsdag gaat immers weer voorbij. 

Zojuist door die pijnlijke omstandigheden onderuit gezakt TV zitten kijken. Iets wat ik nooit deed op Koningsdag ochtend. Ik zag het altijd wel later op het nieuws. Nu hing ik lekker onderuit op de bank. Bankbuizen of bedbuizen noemd Hella Kuipers dat. Intussen mieten we haar ook al missen. 

Intussen is ook de pijn gie guster al begon en deze keer lang duurde, weer gezakt en heb ik een crackertje gegeten. Als de pijn over is, voel ik me weer zo vrij en opgelucht. Dan wil ik wel weer 100 worden. Maar eerlijk gezegd…. Dat haal ik vast nuet en ook dat is goed. Ik ben blij met iedere dag.

Mijn pedicure vraagt steeds of we hebben genoten van het mooie weer. Ik weet dan niet zo goed wat ik moet zeggen . Zoveel ben ik niet meer buiten. Natuurlijk, maar ik geniet van iedere dag. Het leven is zeer de moeite waard.  

En weet je waar ik ook zo van geniet. Van dit moment. Nu is de pijn weg . Wat geniet ik dan weer met volle teugen van de rijkelijke goede omstandigheden waarin ons leven zich tot nog toe afspeelt

 Iedere goede dag is er één. 

Ik was graag vanmorgen thuis gaan schilderen maar het kwam er dus niet van

Maar in het oark aan de overkant staat de blauwe regen in volle bloei. 

Varkenspootjes

 Ik heb de hele week geen penseel in de handen gehad terwijl ik vorige week nog zo lekker bezig was.

Vanmorgen kwam ik toch weer heerlijk in de flow en verbeterde ik wat werkstukjes die ik nog aan wilde passen. 

 Meteen even op de schappen gezocht naar papier waar ik eens naar moest kijken . Kopen kan altijd nog. En ja hoor. Ik wist het, er moest nog wat liggen dat ik goed kan gebruiken. Zo krijg ik er steeds meer zin in. IK ben ook weer eens in het digitale schilderprogramma gedoken. Ook altijd leuk om te doen. Fysiek schilderen is natuurlijk heel anders, maar digitaal zijn er weer zoveel heel andere mogelijkheden. 

Als ik weer goed op dreef ben, val ik vaak van het een in het ander. In de bestanden kwam ik gedichtjes tegen die ik zeker 20 jaar geleden heb geschreven. . Dan verbaasd het me weer hoe dat ene gedichtje nu zo actueel kan zijn. 

Varkenspootjes

Om het zelf te bewijzen

graven varkenspootjes

in de modder.

Woeste spatten

verspreiden zich

over de

wereld.

Kronkelende hersenen

denken

dat het helpt.

Dat het nu zo actueel is in de wereld met zoveel oude mannelijke dictators die de wereld in hun greep houden is natuurlijk niets anders dan een manier waarop de mens in zijn algemeenheid functioneert wanneer hij/zij niet aan de eigen verwachtingspatronen kan voldoen. Dat kan tot allerlei vormen van agressie leiden die geprojecteerd wordt op de zogenaamde tegenstander. 

Dat zie je zowel op het grote wereldtoneel als in de persoonlijke relaties vaak een rol spelen.  

Passen op de plaats en een paar keer diep zuchten komt niet zomaar aanwaaien en dan kan het behoorlijk uit de hand lopen. 

 In het klein probeer ik bij weerstanden van anderen die zich uiten naar mij toe maar zachtjes diep te zuchten en niets te zeggen. Helaas lukt mij dat ook niet altijd. Maar het gaat me wel veel beter af dan vroeger. 

Eerst maar eens zien door de oranje tompoezen heen te komen.😆 

We zullen het meemaken.

De vrijdagmiddag is vaak heel vermoeiend. De boodschappen voor het weekend en als de temperatuur stijgt wordt dat nog vermoeiender en is er gelukkig een weekend om uit te rusten.  Op die manier is de vrijdag dan ook weer ern feestje met het weekend in aantocht en deze keer 

zomaar met een oranje tompoeds

Ja, het is heel goed om te onderzoeken waar de schoen wringt zoals ik las in de mooie aanvullingen in de vorige reacties.

Woorden geven aan gevoelens kan behulpzaam zijn bij het zoeken naar oplossingen voor problemen maar het kan ook heel confronterend werken omdat het heel duidelijk laat zien waar het mis is en waar je zelf misschien tekort schiet in een oplossend vermogen. Want er iets aan doen, dat valt niet altijd mee. Soms is het makkelijker de omstandigheden de schuld te geven en het maar te laten zoals het is.

Om er echt iets aan te doen is er vaak meer nodig dan duidelijk krijgen wat er speelt.

Als de veranderende onomkeerbare omstandigheden de oorzaak zijn van de onaangename gevoelens dan kan dat betekenen dat je jezelf misschien wel helemaal opnieuw moet uitvinden en/ of aanpassen. 

Dat kan een heel zware dobber zijn en voor sommigen zelfs een onmogelijkheid waardoor er geen oplossing lijkt te zijn en ook de dip onomkeerbaar lijkt 

Neem nou die macula degeneratie en daarbij die pijnlijke darmen en vermoeidheid met maar 1 nier. Dat zijn de voorbeelden die ik het makkelijkst bij de hand heb omdat ik vanmorgen toevalig aan mijn hulp vertelde waar ik allemaal tegenaan loop.

Nu leef ik nog in de prettige omstandigheid dat mijn lief me in de watten legt, alhoewel ik mijn vrijheid om te gaan en te staan zoals ik gewend was er niet meer is. 

Daarvoor heb ik, mijzelf inderdaad, al gedeeltelijk opnieuw uit moeten vinden en doorlopend de bakens verzet.

Mijn ervaring daarmee is nu dat ik, als ik niet vast blijf zitten in treurnis over alles wat ik ooit wel kon, dat er dan nieuwe mogelijkheden in mijn leven komen waardoor het leven een feestje kan blijven.

En natuurlijk gun ik mijzelf af en toe momenten van dipjes wetend dat ze voorbij gaan.

Ik ben van plan me te blijven verheugen in de flexibele mogelijkheden die in mij aanwezig zijn zodat ik, ook als de beperkingen steeds groter worden, ik toch mijn creatieve vermogens kan blijven gebruiken en ik me daar steeds weer in kan aanpassen. En dat kan tot aan de dood toe heel ver gaan. Ook dat wil ik niet vergeten en inbouwen als het even zelf. Met alles erop en eraan. Vol vertrouwen en overgave.

Zo blijft het leven een uitdaging.

We gaan het allemaal meemaken.