We zien wel verder.

 Het is veel te warm om een blogje te schrijven. De afgelopen week heb ik alles afgezegd. Er stond een route met demonstraties gepland in onder andere de Bibliotheek op vrijdagmiddag. Ik zou daar ook iets gaan doen. Met het tablet aangesloten op het mega grote scherm van de bieb zou ik laten zien hoe je met foto en tekenprogramma s creatieve beelden kunt samenstellen van foto s en beschilderen. Leek me zo leuk om te doen, wetend dat ik daaraan voorafgaand de zenuwen zou hebben. Het is me allemaal bespaard gebleven. Misschien een andere keer.

In huis heb ik geen last van de warmte met de airco aan. Ik ben daar geen fan van. Maar nu is het toch wel heerlijk. De boodschappen hebben we thuis laten bezorgen. Arme jongens maar je ze kunnen tegen een stootje als ze jong zijn en een fooi met een glas fris verzacht de zoutzweetdruppels. 

Aankomende week zal het ook nog wel pittig zijn en daarna…

Zien we wel weer verder.

Water en vuur

Inleveren

  Als je ouder wordt moet je  inleveren. 

Ik vind het toch zo een treurig woord dat oude mensen op die manier omgaan met de goede tijd die men nog heeft. Een soort rouwproces van inleveren en afscheid nemen in een proces dat eeuwig is en altijd zal zijn. Een ander woord gebruiken voor inleveren kan een wereld van verschil betekenen. In een tijd waarin we de gelegenheid hebben het hele leven te overdenken. Op die manier kan ik in leren zien wat ik nog wel kan of wil verbeteren aan mijn kwaliteit van leven. Verbeteren aan dat waar ik mee bezig ben om zo een boost te krijgen en nieuwe openingen te zien.

Ik heb het liever over veranderingen.

Ja, dingen veranderen doorlopend en dat houdt nooit op, maar goed ook. Het gebruik van een ander woord geeft een heel andere manier om ernaar te kijken. Ik weet wel dat het soms voelt als inleveren, maar er zijn veel te veel dingen die als inleveren worden benoemd. Dat kan best anders.

Toen ik jong was ging ik van de kleuterschool naar de lagere school. Dat was toch ook geen inleveren. Zo werd ik later tiener. Ook dat was verandering en ik dacht er niet eens over na dat het weleens inlevering van mijn kindertijd zou kunnen betekenen. Dat ik de speelltjes waar ik zo van hield achter me zou moeten laten.. Nu ik oud ben doen mijn ogen het steeds minder en nu ontdekte ik dat ik me kan laten voorlezen.  

Ik kijk niet eens meer naar wat ik niet zie. Dat zou zo zinloos zijn. Daar bij stilstaan ontneemt me ook de tijd en aandacht om te zien wat ik nog wel zie. Daar heb ik meer tijd en aandacht voor nodig. Die tijd heb ik hard nodig nu ik langzamer ben geworden. De rollator noem ik af en toe mijn blinde geleide hond. Het geeft me zoveel steun en zekerheid om niet te vallen en ik kan er nog op uitrusten ook. Leuk is het dan als ik een opmerking van een onbekende krijg. Ik voel het als een compliment dat ik er in een behoorlijk tempo in heb zitten en rechtop daarmee vooruit steven. 

Zolang er geen overheersende pijn is, is mijn leven goed en vind ik inleveren niet goed genoeg. Waar ik iets aan kan verbeteren of kan voorkomen, dan zal ik dat zeker doen en niet uit eigenwijsheid afwijzen. 

Als de ene deur zich sluit, opent zich een andere. 

Als ik er zelf het maar voor opensta.

Toch rest ik nog die ene kanttekening. Uiteindelijk is alles wat er is in de vorm ook eindig en ook daar houd ik zo veel mogelijk rekening mee. Dat kan omdat het mijn levenslust tot nog toe  niet bedreigt.

Een betere wereld

 Wat een heerlijke dag. 

En dan zit ik in de serre, zo heerlijk. In huis is het een of twee graden koeler en ook nog zonder airco aan. Daar blijf ik doorlopend koude voeten houden. Op het balkon is de temperatuur voor mij heerlijk.  

Als ik dan zo lekker onderuitgezakt zit in alle rust dan komt er bij mij naar boven: zitvlees. Ja, dat heb ik zeker wel en alle rust om ervan te genieten. Dat had ik 20 jaar geleden niet kunnen bedenken. Wat was ik druk met van alles en nog wat en wat moest ik veel. Nu ook nog wel maar wat ik wil daar kan ik in alle rust mee bezig zijn. 

Vanaf dat ik heb leren mediteren en de boeddhistische filosofie me wat duidelijker en meer eigen is geworden, is dat steeds heilzamer voor mij geworden. De eerste 10 jaar natuurlijk nog niet, Toen was het oefenen om rust in mijzelf te vinden . Toen was het me zeker nog niet ‘eigen’. Het is dan echt wel moeilijk aan te leren en het hele leven als een ervaringsveld te beleven.    

Nu is het onmisbaar geworden en door de dag heen aardig geïntegreerd. Vooral nu het lijf niet meer kan wat ik gewend was. Het geeft als vanzelfsprekend meer souplesse voor het aanpassen aan de verandering waardoor ik het niet zie als inleveren. Op die manier hoor ik mijn vriendinnen er dan wel over praten en dat is heel begrijpelijk. Toch schuilt er in dat kleine woord een groot ervaringsveld van verschil.

Ook het naderende einde is iets waar ik tot nog toe in volledige rust over nadenk en dat voelt goed. Ook al wil dat niet zeggen dat ik niet in paniek zal schieten als het zover is, maar dan kan ik in ieder geval gerust zijn dat ik gedaan heb wat ik kan om zo veel mogelijk rustig ‘bij de les te blijven' en aan heb gedaan wat ik kan. 

Uiteindelijk kan ik alleen maar aan mijzelf werken om een beter mens te worden.

 Zo hoop ik dan op mijn heel eigen manier , al is het misschien maar een zandkorrel, en steentje bij te dragen aan een betere wereld. 

Hoe schilder ik?

 Voor de duidelijkheid schrijf ik hier nog eens hoe ik met mijn verslechterende zicht omga

Tot eem tijdje geleden kon ik alles op mijn telefoontje maar nu gaat dat niet meer omdat het te klein is. telefoontje Mijn zicht is zoveel slechter geworden en ik hoopte dat het met een grotere display telefoon beter zou gaan maar dat is ijdele hoop en ik doe alles liever gewoon op mijn 14” tablet. De telefoon is voor een kot appje of kijken wat binnenkomt en onderweg wel makkelijk. Eerder kon ik er idd alles op, ook lezen maar dat lukt allemaal niet meer en als ik iets wil schrijven zoals nu moet ik google doc op de 14” gebruiken om alle fouten eruit te halen. Het is dan doorlopend kopiëren en plakken heen en weer van de hulp apps die ik nu heb geïnstalleerd naar de artikelen die ik wil lezen of schrijven en/of beantwoorden.

Echt dingen communiceren is voor mij toch makkelijker met e-mail. Dus nu kopieer ik dit en plak het waarin ik wil .

Het blijft behelpen, maar ik ben blij met de mogelijkheden.  

Het is niet uit te leggen wat ik wel em kiet zie. Je moet je voorstellen dat er doorlopend halve woorden op verschillende plekken wegvallen afhankelijk van waar mijn focuspunt (dat dus blind is) zich op richt. Ik zie dus wel de periferie waardoor ik wel alles lijk te zien maar niet kan lezen.

Vanmiddag naar de kwa geweest. Nadat ik twee jaar geleden overstapte van de ochtend naar de middag heeft het lang geduurd voor ik mijn draai bij Jos kon vinden.

Op een of andere manier had ik het gevoel dat ik niet duidelijk kon maken in welke richting ik verder wilde. 

Tot vorige week. Ik kreeg plotseling de juiste aanwijzingen en vanmiddag zette zich dat voort. Daar ben ik blij om en ik hoop dat het zo door zal gaan. 

Ik heb dus heerlijk geschilderd vanmiddag. Vanwege de bovenstaande beperkingen schilder ik dus ook zoals ik schilder en dat is helemaal goed. Het maakt me blij.

Gaan, ga, hoe zullen we gaan

 Zie zo dat hebben we weer gehad. Ik kan niet zeggen dat ik intussen alweer helemaal bij ben met de digitale veranderingen. Maar het gaat goed en ik kan me nu aardig bewegen over mijn telefoontje.

Hoewel er soms dingen voorbij komen die ikte lastig vind om te lezen. De AI is kennelijk onuitwisbaar op dat ding aanwezig en daar heb ik , voor zover ik weet, geen hand in gehad. . Misschien word ik er wat meer vertrouwd mee of vind ik op een gegeven moment de mogelijkheid het uit te schakelen zonder al te veel schade te veroorzaken.

Wel heb ik nu een nieuwe app gevonden. Nu heb ik twee apps die voor kunnen lezen en dat is ideaal. Een alleen voorlezen. De ander vertaalt en leest voor. Zonder veel poespas. Gewoon kopiëren en plakken. En dan ook nog de app die ik gebruik om de ontelbare fouten die ik schrijf er zoveel mogelijk uit te halen. Zonder dat zouden mijn schrijfsels zo langzamerhand onleesbaar zijn. Zelfs ik kan het moeilijk terug lezen dus voor anderen is het werkelijk geen doen meer. 

Aankomende week wordt het warmer en dan ga ik hopelijk weer meer naar buiten, liefst met een fototoestel. Een zien wat daar nog van terecht komt. Het blijft leuk. 

Ik heb doorlopend koude voeten en benen, misschien kan de zon daar iets aan veranderen.

Heerlijk is het dat ik weer boeken aan het lezen ben. Beter gezegd: ik leen een voorgelezen boek of ik laat hem door de computerstem voorlezen. Ik heb nu 'Het verloren paradijs' gelezen van Slauerhoff over de Portugezen in China rond 1500 . Op een gegeven moment loopt er een verhaal doorheen van een marconist die op dezelfde plekken van het verhaal terechtkomt, verweven met de betreffende personen uit de 16de eeuw.

Magisch, ik vond het erg mooi.

Nu lees ik gedichten van Rumi. Hij werd geboren in Afghanistan ergens in 1200 en moest vluchten naar Turkije. De dansende derwisjen komen uit zijn mystieke ervaringen voort. Hij schreef erg mooie dingen uit levenservaring die een stap verder gaan dan je in eerste instantie zou denken en kunnen op die manier in de mystieke traditie worden geplaatst. Het valt onder de wereldliteratuur.

Blijf lopen, blijf lopen

Al ga je nergens heen

Blijf bewegen in jezelf.

Gaan, ga,

Hoe zullen we gaan

Mijn eigen koekoekklok is er klaar voor

 Wat kun je toch verschrikkelijk druk zijn met een telefoontje. Verleden week vrijdag ben ik begonnen met overzetten van het oude naar het nieuwe. Nou dat ging niet zomaar vanzelf. De eerste grote fout die we maakten… Dat ‘We’, is natuurlijk omdat Ferry me moet helpen, daar begint het al mee. Het nieuwe telefoontje heeft zulke kleine letters, die kan ik niet zien. Pas als alles voorbereid is kun je de instellingen wijzigen in grote letters. En op dit nieuwe schermpje van een relatief, voor mijn ogen klein telefoontje,kan dat extra groot. 

De fout die we dus maakten maakten was dat we het sd kaartje in de oude telefoon lieten zitten bij het overzetten en de inhoud komt allemaal ook in de interne opslag van het nieuwe toestel. Het duurde een eeuwigheid van meer dan 24 uur die we onderbraken omdat we dachten dat hij misschien vastgelopen was en opnieuw opstarten anders had het misschien nog langer geduurd.

Gedurende de afgelopen week kwam ik steeds weer nieuwe vergeten instellingen tegen die ik aan moest passen om het display naar mijn hand te zetten of moet ik zeggen baar mijn ogen te zetten. Vanmorgen heb ik hopelijk het laatste kunnen doen. Een vergrootglas dat ik ook kan gebruiken wanneer dat met twee vingers niet werkt zoals op de startpagina en de wekker helemaal naar mijn zin in een slaapstand met uitsluiting van sommige apps die ik ook nog wil gebruiken voor ik ga slapen. Bijvoorbeeld een meditatie die ik via de koptelefoon kan afluisteren. 

We hadden ook nog een heel volle week met veel afspraken. En terwijl ik hier zit te tikken op mijn tablet hoor ik mijn vogeltje een ieder uur melding op mijn telefoontje fluiten. Mijn koekoekklok zeg ik altijd als mensen hem plots verbaasd horen . Het is idioot hoeveel geavanceerde mogelijkheden er bestaan die je kunt gebruiken als je een veetje creatief bent. Zo dankbaar dat ik dat van nature op de stroom van het leven mee heb gekregen waardoor ik veel kan doen wat anderen met deze handicap helaas niet meer kunnen. Hoe geavanceerderd des te meer werk geeft het ook om alles juist in te richten. En dan heb ik ook nog eens het geluk dat ik het heel leuk vind dat allemaal te doen.

Voorlopig kan ik er weer tegenaan. 

Waarvoor bang zijn 

?

Overtijd

 Verleden jaren stierf ik

 duizend doden 

Nu oud en grijs 

Wat zal ik vrezen

In overtijd 

Gaat het bewegen

De zon schijnt

De regen valt

Het beekje stroomt 

Naar de rivier

Die op zijn tijd de 

zee bereikt

Er is geen eind 

Maar slechts 

veranderlijkheid

‐‐—-------------‐—----

Als een kat in een vreemd pakhuis

 Het is ontzettend veel werk, een telefoontje inrichten. In het begin zat ik met de handen in het haar nadat het 24 uur had geduurd om mijn oude telefoontje met smart switch over te zetten. Niets stond zoals ik het gewend was en daar komt in mijn geval dan nog bij dat ik op dat nieuwe telefoontje in eerste instantie niets kan zien omdat alles nog veel te klein staat ingesteld . Daarom had ik toch naar een nieuw telefoontje gekeken. Het leek me zo fijn er weer alles op een normale manier te kunnen vinden. Die telefoon is een enorm hulpmiddel door alle hulpmiddelen die er ook, op staan. En nu dit ! Ik dacht: Dit is de miskoop van de eeuw. Uiteindelijk kon Fer me helpen de eerste vergrotingen in de instellingen te vinden. 

Heel langzaam ging het balletje rollen en ik kwam nog verschillende obstakels tegen maar uiteindelijk is het gelukt. Ik heb er het hele weekend aan besteed. Het leuke is dat, als het eenmaal loopt, ik er ook weer plezier in krijg. Er staat ook zo verschrikkelijk veel op. En het is zo heerlijk dat ik er nu zelfs mijn ebooks weer op kan lezen.  

Wat zou ik toch meer beperkt zijn wanneer ik niet zulke enorm geavanceerde hulpmiddelen had waardoor ik in contact blijf met de hele wereld en door nieuws en zoom bijvoorbeeld en kan communiceren zonder al te veel in vreemde ruimtes te moeten vertoeven waar ik me voel als een kat in een vreemd pakhuis.

Lezen

 Ja, dagboekjes schrijven. Ik heb altijd wel de behoefte gehad om wat te schrijven. Soms ligt het een tijdje stil maar het komt altijd weer terug. Vooral wanneer ik nu sinds een tijdje intensiever met google doc werk die er zo mooi de ontelbare fouten uithaalt waar ik nooit omheen kom. Maar nu ik me meer op geduld concentreer dan op snelle elly worden ook de fouten al een klein beetje minder.

Ook heb ik door die veranderde persoonlijke instelling weer wat meer ruimte om te lezen. Dat wil zeggen: veel kopiëren en plakken en voor laten lezen.

Nu lees luister ik naar een heel mooi boek waarover ik de reacties las. Een jonge schrijver, Nelio Biedermann, van inmiddels 23 jaar. Hij wordt hemelhoog geprezen voor zijn schrijftalent en neemt je mee de geschiedenis in van een aristocratische familie vanaf begin 1900. Er komt zoveel voorbij aan geschiedenis waarvan ik niets wist. Bijvoorbeeld een relatief kort gedeelte over hoe daar de Tweede Wereldoorlog is verlopen. Ingebouwd in de geschiedenis van die familie. Een klein gedeelte van een dikke pil die doorlopend blijft boeien. Een aanrader vind ik.

 Vind jij het ook  zo leuk een dagboekje bij te houden?