Bladvitrage

 Veel muziek

Opruiming houden  all cd tjes nakijken. Er komt geen einde aan, maar het is heerlijk meteen te luisteren.

De monteur is in huis voor de WTW, Et is iets niet in orde met de aansluiting. Wat blazen moet zuigtabletten en wat zuigen moet blaast.  

Langzaamaan vallen alle hele bladeren van de bomen en zie ik de buren aan de overkant door een bladerwaas. De boom aan de serre kant verliest de bladeren wat later en en staat nog volop te pronken met mooie oranje gele kleuren. 

De monteur en Fer praten over de aansluiting en het schijnt nu goed te gaan. Hij heeft de aansluiting andersom aangesloten en iedereen is weer tevreden. 

En hij kijkt meteen nog even naar de afvoer van het nieuwe badkamer kastje dat slecht doorloopt en een paar weken geleden plots lekte en nu niet meer. Het zijn rare dingen waar je soms geen verklaring voor hebt. 

Maar ik denk dat wij er zo wel weer even tegen kunnen. 

Feestje

 Er komt de laatste tijd niet zoveel van schilderen of schrijven, er gebeurt zoveel dat ik het  niet  bij kan houden.  We zijn van plan om verder te gaan met opruimen want na de mislukte versierpoging naar Wageningen, zijn we daar plotseling gestopt en nu willen we weer een en ander oppakken en ruimte creëren . Ik heb er zin in.  En  verder hadden we een leuk feestje.  Een groot deel van de Ondo familie was aanwezig op het feestje dat schoonzus en zwager organiseerde. Dat was toch wel weer heel leuk. 

Ik merk dan ook dat ik na 35 jaar aardig ingeburgerd ben in de familie en dat is wel leuk. Als enig kind ben ik  dat van vroeger niet gewend.  Nu dus  leuke gesprekken met  bekende  neven en nichten. Lekker Indisch eten dat schoonzus en zwager zelf hadden gekookt voor bijna  50 mensen.  En er werd ook nog gedanst. 

Ik dans dan wel niet meer, dat kost me te veel energie maar ik heb er niet minder van  genoten. 

Hefstkleuren.

Het leven verandertvoor mij. Er zijn dingen die echt niet meer kunnen en vooral het plezier over dat ik had  in nepaalde di gen die ik vroeger leuk vond, zijn verdwenen. 

Nu vind ik het bijvoorbeeld nog wel  steeds leuk om te schrijven  en dat lukt nog  met behulp van google doc die me veel fouten duidelijk laat zien en  met de idioot grote letters die ik op tablet kan gebruiken..

Ik ben ven plan veel meer te gaan schrijven over meer onderwerpen in mijn dagboek waarvan ik misschien ook  flagmrnten op mijn blog kan gaan plaatsen, 

Zoals hieronder bijvoorbeeld.

...

Dus, reden we naar Otterlo over de voor mij zo bekende weg uit mijn kindertijd. Want in Otterlo stond middenin het bos van Dr. Faute, langs het hek van de Hoge Veluwe, de Pipo vakantie wagen.

Het was een omgebouwde werk keet van Openbaar Belang, waar de bouwvakkers pauze in hielden, tussen de werkzaamheden door. Oom Wim werkte ook bij O.B. Het personeel mocht, die ene week dat men vakantie kreeg, wat toen regel was, in die vakantiewagen doorbrengen. 

Wij met oom Wim en tante Riet brachten daar veel meer tijd in door dan een weekje. Ik heb daar heerlijke herinneringen aan. Ook aan het dorp Otterlo en de boerderij van boer Brons, die aan de overkant van de weg lag vlak voor de Otterlose ingang van de Hoge Veluwe.

Langs de weg ernaartoe, die overgoten was door flarden zonlicht die steeds van achter prachtige wolkenpartijen door glipte en waarlangs de rode en gele boombladeren overal oplichten, afgewisseld door schaduwen en fel verlichte fragmenten, liep het hek van de Hoge Veluwe dat zich kilometers lang uitstrekt over het hele gebied.  

Ik kan net niet laten te speuren naar herten. Ooit zag ik, als kleuter tussen de bomen een reusachtige kop van een hert met een groot gewei. In een flits reden we eraan voorbij. Ik in het zijspan van de panter motor bij mijn moeder op schoot.

Nog steeds kan ik genieten van alle prachtige herfsttinten. Ik vraag me af hoe lang ik dat nog zal kunnen. Iedere dag is mooi meegenomen en de achteruitgang gaat langzaam maar zonder ophouden met het ouder worden. De details gaan met het slechter zien verloren,maar de kleuren en vormen zijn schitterend..  

We ontdekten waar we voor gekomen waren en dat was eenvoudig te vinden. De terugweg was hoegenaamd nog mooier en terug, thuisgekomen zette ik de muziek zachtjes aan en lunchten we. .

Het wordt kouder

 Het wordt kouder. Voor mij als warmtefreek betekent het dat ik de koudere plekken in huis liever vermijd. Wat een onzin, denk ik dan weer, wat is er nou koud in een warm appartement. Ik ben veel te veel verwend.

Het doet mij denken aan lang geleden toen het, tot op de wc toe kon vriezen. Die was buiten als een apart gemetseld hokje op de houten balkon geplaatst, die dan weer met een paar treden boven de tuin hing. En vanuit de tuin kwam je met een paar stenen treden naar beneden in de half uitingegraven kelder onder het huis.

Dat waren de jaren 45 tot 55. De eerste tien jaren van mijn leven.

Naarmate ik ouder word, komen er steeds meer herinneringen naar boven. De groe wasmachine die in de kelder stond. Een houten tobbe. Er hingen houten knotsen onder het deksel die als je hem op de tobbe liet zakken met zijn knotsen in het heet gekookte sopwater met wasgoed hing. Het water was geklopt met zeep uit een zeepklopper waarin een stuk sunlight zeep zat. De klossen werden aangedreven met een oude motor die mijn vader wist op te duiken, met een riem aangedreven die de klossen heen en weer liet draaien.. Als mijn moeder die machine aanzette, zong ze mij toe op de maat van het heen en weer draaien van die klossen. 

Ik doe mijn best

Zo hard ik kan

Ik doe mijn best

Zo hard ik kan.

  Er waren niet veel buurtbewoners die een wasmachine rijk waren zo vlak na de evacuatie. Alle huizen waren vaak volkomen leeggeplunderd toen de bewoners terug kwamen. 

Ik vraag me nu af of die wasmachine in de kelder was blijven staan in de negen maanden dat ze geëvacueerd waren of had mijn vader zich daarop al eerder uitgeleefd in een van zijn talrijke innovatieve ideeën met oude stofzuiger motoren, riemen en andere handvaardigheden. Misschien is die zware tobbe met motor toch blijven staan en was de aandrijving er al eerder door mijn vader opgezet. 

Ik kan het ze niet meer vragen.

Een betere wereld

 En het is nog niet eens zondag maar het is zaterdagavond. Ik heb behoefte om te schrijven, schrijven zoals ik vroeger zei: om dingen op een rijtje te zetten. Toen gebeurde er zoveel tegelijk in mijn leven dat ik het schrijven nodig had om niet te veel uit balans te raken. 

Nu ik stabieler in mijn vel steekt, voel ik plots weer de behoefte om te schrijven met als uitgangspunt: alles op een rijtje zetten. 

Rondom mij heen zie ik zoveel mensen in verwarring en met stress over alles wat er in de wereld gebeurt. Plotseling overviel mij datzelfde gevoel. Alsof ik het oppikken uit de staat van zijn waarin de hele mensheid in deze wereld gevangen zit. Het is te veel. 

Tot nog toe is dat gevoel mij nog niet zo overkomen. De behoefte erover te schrijven is er omdat ik niet zo goed weet te verwoorden waardoor ik dat gevoel tot nog toe niet had en nog steeds alles zag gebeuren zonder dat: het is te veel. Na jaren zelfreflectie en leren omgaan met gevoelens en emoties leef ik nu meer met de wetenschap dat oorzaak en gevolg onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Een oorzaak die eenmaal in gang is gezet, is moeilijk of niet meer terug te draaien. Integendeel, de gevolgen vermeerderen zich. En dat is wat er steeds weer gebeurt. Het is wat het is.

Alle ellende in de wereld is wel degelijk te veel maar vanuit die stabiliteit laat ik me tot nog toe niet mee slepen. 

Dat betekent niet dat ik me niet betrokken voel bij alle narigheid die veroorzaakt wordt door geopolitieke ontwikkelingen en de slechte klimaat omstandigheden die beiden genoeg redenen voor zorg zijn. En dat is veel te voorzichtig uitgedrukt. De gevolgen zijn eerder schrikbarend.

Erg optimistisch ben ik niet over de toekomst. Ik ben in staat de meest vreselijke scenario's me niet alleen voor te stellen maar ik zie ze dagelijks voorbij komen. De wereld is niet meer Verweggistan maar alles speelt zich onder onze ogen af. We hoeven niet te zeggen dat we het niet wisten.

 Hoe is het mogelijk dat iedereen gewoon doorleeft ondanks het feit dat iedereen kan zien waar we op afstevenen. De gevolgen breiden zich uit als een olievlek. 

  En toch zijn ‘wij mensen’ het die steeds weer kiezen voor de meest verwerpelijke ideeën op basis van eigen belang. We maken keuzes die de wereld alleen maar meer doen aftakelen en sluiten de ogen voor de grote ellendige gevolgen.

De mensheid kiest voor oude verouderde wereldleiders met sterk narcistische trekken of men laat zich als schapen slachten door dictators. Het is vreselijk en we richten ons daarop zodat we weer iemand gevonden hebben die we de schuld kunnen geven van de misstanden in de wereld. Natuurlijk zijn misstanden duidelijk maar we zijn allemaal uit hetzelfde hout gesneden en leven gewoon door met het behartigen van onze eigen belangen. De agressie die dat op kan roepen bij anderen vinden we onzin. Die houding maakt afgunst en agressie niet minder. Het zijn allemaal oorzaken die steeds op ieder niveau gevolgen hebben. 

 Zo wordt het allemaal onbegrijpelijk en lijkt het individu machteloos toe te kijken. Naar de grote wereldproblemen die zich ook in micro-formaat en overal voordoen.

En dat zeg ik nou wel, maar zo onbegrijpelijk is het toch niet. We laten ons allemaal meeslepen in wat we horen en zien. De verontwaardiging stijgt ten top. De emoties zorgen vaak zelfs in kleine kring voor nog meer narigheid. . We doen het echt allemaal zelf. Uiteindelijk zitten we allemaal in hetzelfde schuitje en denken dat we veel beter zijn dan ….en dan is het ook nog eens lastig je boven het maaiveld te begeven, wat vaak nog meer agressie tot gevolg heeft terwijl we het zo goed bedoelen. Het valt ook niet mee om goede bedoelingen uit te dragen .

Uiteindelijk bedoelen we het allemaal goed en toch is er niemand die in wil leveren als het erop aankomt. Het zijn dezelfde menselijke trekjes van iedereen die van hoog tot laag een rol spelen. Ze kunnen voortkomen uit een gevoel van zelfbescherming of over: willen houden wat ik heb verworven en daar heb ik recht op,  

Dan gaat iedereen de straat op met borden als ‘niet in mijn achtertuin’ Het draait allemaal om eigen belang. Als ik het goed heb dan wil ik van bovenaf wel iets doen maar blijf af van waar ik recht op denk te hebben. 

 Alles draait om mijn eigen middelpunt. Er komt gewoon geen einde aan de menselijkheid die op egocentrisme is afgestemd.

We graven ons eigen graf. Want alles heeft gevolgen.

Er zijn in vele duizenden jaren al zoveel legendarische hoogstaande beschavingen verloren gegaan. Zal de onze de volgende woorden, die ooit als legendarisch zal worden gezien?

De grote en omvang van technologische mogelijkheden waardoor de hele wereld met elkaar verbonden is, is bijzonder en kan een einde maken aan de onomkeerbare ontwikkelingen die met een snelheid in het kwadraat elkaar opvolgen. Ze zijn niet in de hand te houden en gedoemd om aan zichzelf ten onder te gaan omdat er voor de negatieve bijwerkingen (nog) geen oplossing is. Evenals de mens die slechts denkt vanuit een egocentrisch perspectief, ook al is dat vaak op een kleine schaal in het groot, is het niet anders.

Misschien kan deze of gene nog hoop putten uit de ontwikkelingen die de een oplossing bieden voor het oplossen van de negatieve bijwerkingen van de ‘vooruitgang’

In de praktijk betekent het dat ik me afvraag hoe ik daadwerkelijk een bijdrage kan leveren aan de wereld of aan de verbetering en het stoppen van de teloorgang van onze prachtige blauwe planeet aarde.

 In beide gevallen weet ik dat ik schromelijk tekortschiet. 

We doen allemaal op onze eigen manier waartoe we in staat zijn. Het is altijd te weinig maar desalniettemin heel goed om te doen..

Ik probeer dat ook op mijn eigen manier in mijn eigen leven op mijn levensweg met de onderbouwingen die ik hier af en toe post. Een daarvan is , zorgen dat ik op basis van wat ik leerde een stabiliteit te ontwikkelen die in staat is tegenslagen en problemen aan te kunnen gaan waardoor ik zonder veroordelen in de wereld kan staan met verdraagzaamheid en een open mind voor alles dat er is. Daarmee kan ik misschien een piepkleine bijdrage leveren aan een betere wereld. 

Laten er steeds meer mensen bewust kiezen voor datgene wat goed doet . Het werkveld is immens groot en er is gebrek aan goede wil en inzicht.  Niet alleen gericht op het eigen voordeel maar keuzes gericht op een betere wereld.

 

Oosterse wijsheid

 Dat was me het weekje wel.

Er kwamen nogal wat emotionele dingen op mijn pad. Confrontaties en momenten van zelfreflectie.

Gistermiddag de twee wekelijkse samenkomst met z'n vieren bij Veroni voor beoefeningen van de Dharma. De levensweg die ik ga, bekijken in het licht van de Boeddhistische context. 

Voor mij altijd weer verhelderend. Ik kan er mijn voordeel mee doen. En het geeft zoveel duidelijkheid over mijn functioneren onder alle omstandigheden. 

En het leuke vind ik dan dat bepaalde eeuwenoude methoden in een andere vorm gebruikt worden in de hedendaagse psychologie en terugkomen in veel therapieën. Het boeddhistische pad doet er dan nog een schepje bovenop 😄. Geen wonder dat (weilen) Ineke in het begin, 35 jaar geleden toen ik het erg moeilijk had, tegen me zei: El, als het niet lukt, kan je beter eerst in therapie gaan. 

Nu ervaar ik het zelf niet meer als moeilijk maar als diepgaand inzicht krijgen in de menselijke geest , iets dat specifiek in de oosterse wijsheid gevonden wordt. Heerlijk om daar dan samen in te duiken en er veel van te leren.  

Het maakt me weer blij en zo kan ik de nieuwe week  wel weer in.

Ik kreeg een foto van Avalokateshvara  de deiti van mededogen, toorgestuurd  van een medestudent die naar Nepal is in de buurt van de overstromingen. 

De wereld gaat aan vlijt ten onder.

 Nee , ik zit deze week niet zo lekker in mijn vel. Dat kan je soms zo hebben.  Ik maak mezelf dan wijs dat je jezelf dan uit de haren weer uit het moeras moet trekken. Vaak werkt dat wel en ook nu hoop ik daar weer de modus voor te vinden. Schrijven erover lucht ook al wel op.

Er gebeuren dan zoveel dingen. Soms zijn ze niet eens echt aanwijsbaar en toch stapelt het zich op. Dingen waar ik bijna nooit last van heb gaan dan een rol spelen.  Gisteravond bijvoorbeeld. Als ik in het donker tegen een wit vlak aankijk zie ik de blinde vlek in mijn ogen  en nu merkte ik op dat ze nu echt veel groter zijn.  Steeds meer denk ik, ik stop met schilderen en fotograferen.  En dan denk ik weer, natuurlijk niet. Gewoon laten gebeuren wat er gebeurd. Ik merk toch al wel dat ik automatisch wel steeds minder doe.  Als ik tegen de vele dingen aanloopt die niet meer lukken omdat ik de details niet zie, regelt het zich vanzelf.

Soms wordt ik ook kribbig en kan dan heel vervelend uit de hoek komen als ik tegen iets of iemand aanloop. Dat maakt het leven ook niet makkelijker. Daar heb ik zelf de meeste last van omdat ik dat helemaal niet wil en er toch weer intrap. 

En zojuist lees ik  ook weer in het NOS nieuws dat er steeds meer gehackt wordt op internet en dan denk ik, zie je wel ik stop met al dat internet gebeuren. Maar.... 

En dan al die oorlogsdreigingen  vreselijk, vooral voor degene die er middenin zitten.  Ik verander daar allemaal niets aan, ook niet door ermee te stoppen.

Dus wordt het hoog tijd  de  rust en vrede in mijzelf terug te vinden. En ik heb geleerd hoe ik dat moet doen. Dus, werk aan de winkel.  Zitten en ademhalen en andere technieken die zoden aan de dijk zetten voor een goed menselijk leven. 

Jaren geleden las ik het boek De wereld gaat aan vlijt ten onder, van Dendermonde. Het allereerste boek sat ik echt las en  waardoor ik  aan het lezen ging. Ik heb het bij DBNL kunnen downloaden als e book.  Toch weer eens lezen! Het zal zo langzamerhand wel gedateerd zijn. Er is maar weinig met eeuwigheidswaarden.

 Kijk  zo'n schets is dan zoiets waar ik tegenaan loop.  Pas een paar dagen later vallen me details op die niet kloppen, waar ik dan van baal dat ik het niet eerder zag. En mijn gewone doen en laten  heeft het dan al op fb gezet.  Gggrrr. Ook al is het maar een schets.  Ik moet die gewoonte ook maar eens aan leren aanpassen.  Gewoonte patronen. Zo handig, maar ook af en toe frustrerend. 🤣

Niet hopen maar blij blijven

 

ik wil iedere verandering die op mijn pad komt, of het nu plezierige of onplezierige veranderingen zijn met zo veel mogelijk nieuwsgierigheid en een open mind benaderen in afwachting en opmerkzaam welke perspectieven het te bieden heeft voor het vervolg van mijn bestaan.

Ik ben niet zo van ‘ in de hoop dat’...

Natuurlijk zal dat voor ieder persoonlijk abders zijn.

Ik denk  dat ik ne dan iets onrealistisch voorstel.. Dat is mijn oprechte   ervaring. 

 Ik heb me vaak gericht op veranderingen die ik zelf in mijn leven activeerde en die gaven inderdaad een heel nieuwe richting aan die ik zelf voor een groot deel bepaalde en had uitgedacht voor de toekomst. . Maar dan nog waren er heel veel onvoorziene omstandigheden, want de toekomst is nooit zeker. 

Ons voorstellingsvermogen is eindeloos maar of dat wat ik me voorstel ook beantwoord aan mijn werkelijkheid van de toekomst, zoals ik me dat voorstel, is zeer onwaarschijnlijk, 

Zo zijn er ook veranderingen die ik niet zelf bepaal, maar die met een tijdlijn of andere omstandigheden te maken hebben. Die kan ik niet altijd actief veranderen, soms waren ze wel te voorkomen geweest. Dat zijn dan die dingen waar ik me toch in schikken moet en vooral er het beste uit leren halen, ook al is dat soms met een zwaar hart. 

Dat gaat niet altijd makkelijk maar het geeft me wel het inzicht dat ik zelf verantwoordelijk ben voor het verloop van de verandering.

Vooral, nu ik mijn zeventiger jaren achter me heb, dringt het steeds meer tot me door dat er nog nauwelijks vooruitgang valt te verwachten in achteruitgaande processen. Het is belangrijk daar een stabiele weg in te vinden. Het stemt me dan ook niet ontevreden. Ik heb meer tijd om me voor te bereiden op allerlei veranderende omstandigheden die ik zoals ik hierboven al schreef met nieuwsgierigheid en een  open mind wil gaan ervaren. Dat gaat niet vanzelf. Daar wil ik bewust aan werken.

We zullen maar zeggen tot we bij het gaatje zijn en ik dan met een gerust hart dit leven af kan sluiten. Dan is daar niets mis mee.

En natuurlijk wil ik zoals ik nu ben wel 100 worden,

Maar de materie zal niet vernieuwen en het belangrijkste is dat de niet verouderende geest er tevreden en blij mee kan blijven.

Oliebollen en onderzetters

  Daar zit ik dan met een kopje koffie en de eerste oliebol van het jaar. Wat heerlijk. Hij staat er weer, het kraampje op de parkeerplaats bij de intratuin. 

Het zonnetje schijnt nog steeds door de geler wordende bladeren van de omen door ons raam in de kamer. Nog te verdragen aan mijn ogen. Straks als de bladeren zijn verdwenen, zal ik de vitrage dicht moeten doen om het licht iets te temperen. 

Op tafel staat een houdertje met glazen onderzettertjes. Ik heb het weer tevoorschijn gehaald toen de nieuwe salontafel er stond. Zolang ik mij kan herinneren stond het al, bij mijn ouders in de kamer. Zeker 75 jaar geleden. Ik weet nu ook nog dat het houten houdertje door onze bovenbuurman was gemaakt. Hij was heel handig met hout. Voor de buurtvereniging H en O, Hommelseweg en omgeving maakte hij voor het Sinterklaasfeest een hele serie houten speelgoed, dat op het podium van een zaaltje in Tivoli stond uitgestald. Of was dat misschien in het KAB gebouwtje, dat weet ik niet meer. Nog wel weet ik van sal die blije kinderen waar ik er één van was. Nadat Sint zijn zegje had gezegd, werd al dat moois uitgedeeld. Zo spannend allemaal.

Ja ik heb veel mooie herinneringen  

We gaan de wintertijd weer tegemoet en die donkere dagen hebben ook wel weer veel moois te bieden voor degene die dat nog zien willen in een overstrresste wereld waarin het belangrijk is de eigen rust en warmte te behouden om het te kunnen delen met anderen

Huishoudelijke motivati, aandacht en concentratie

 Vanmorgen heb ik mijn energie zo maar in de huishoudelijke klusjes gestopt. Dat begon gisteren al met een wasje draaien en ophangen en de serre stofzuigen omdat er veel van de geraniums was afgevallen. Vanmorgen gestreken en straks wil ik nog even de plantjes verzorgen. 

Tja, ik ben niet zo van ‘het huishouden'. Natuurlijk, er zijn toch af en toe wel dingen die gewoon moeten. Nu ik wat beter in mijn energie zit, vind ik dat allemaal niet zo erg. Doe het dan ook wel graag. Want zoveel is het niet. Carmen doet nog steeds het grotere werk en Fer staat altijd klaar om me dingen uit handen te nemen. 

Vreemd is het nog steeds dat ik al moe ben als ik de strijkplank, strijkbout en was tevoorschijn heb getoverd en dan moet ik nog beginnen aan die volle wasmand die ik altijd te veel laat oplopen net dat wat ik wel strijk. Altijd neem ik me voor dat niet te doen maar ja, ik schreef het al vaker, gewoonte patronen zijn lastig te doorbreken, daar moet je sterk gemotiveerd voor zijn en ook nog eens geconcentreerd en aandachtig. Dan is het na verloop van tijd een fluitje van een cent en je eigen geworden. Hihihi, er zijn op dit moment andere dingen die ik me graag eigen wil maken dan op tijd de minder volle wasmand strijken. Uiteindelijk moet het toch gedaan worden.

Toen ik, alweer jaren geleden boodschappen deed met schoonmama, zij was toen over de tachtig (nu is ze 97) klaagde ze er over dat ze zo snel moe was. Ik antwoordde haar dan. Dat is toch logisch, je bent tachtig geweest!

Nu is die snelle vermoeidheid mijn eigen ervaring. Boven de tachtig gaat het sneller, maar gelukkig wordt ik er niet chagrijnig van en na wat rust huppel ik nog steeds vrolijk verder. 

En dan straks na een kopje koffie nog even een wandeltje park, net als gistermiddag.

Heilzame keuzes maken.

 Als in  in de basis structuur van de mens niet alle  kwaliteiten en mogelijkheden  aanwezig zouden zijn was het onmogelijk  een empatisch mens te  zijn  met alle positieve en negatieve eigenschappen daarbij aanwezig.

Blokkades (fysiek/psychisch) en niet weten  verhinderen het demenselijk bewustzijn de kwaliteiten uit te wisselen met an het brein (vise versa) en blokkeren  het maken vaneen bewuste vrije keuze die heilzame resultaten kunnen opleveren voor de mensheid  

Bewustzijn en hersenfuncties zijn in een doorlopend samenspe l  van mogelijkheden. Een goede afstemming op elkaar is noodzakelijk  voor een heilzaam functioneren, zoals de berijder en zijn paard . Beiden moeten gekend worden.