Diep denken.

 Wat een lstige vraag Izerina. Een abstract schilderij is geen werkrlijkheid wel de ervaring die het bij ieman oproept is voor de persoon werkelijk.

Misschien is de doorlopend veranderende wereld voor ieder persoonlijk net zoiets. Uiteindelijk gevrn we er zelf de interpretatie van dat wat we ervaren. In die zin kunnen we onze eigen wereld makrn en breken

Maar dat is wel heeeel Kort door de bocht want iedere verandering heeft te maken met oorzaken, gevolgen en omstandigheden en als he geen verf hebt kunje ook geen mooi abstract maken en moet je het met de modderspatten op het doek doen..  hoe dan ook, he zult het a,tijd zelf moeten doen en de én heeft missvhien wat betere gereedschappen dan de ander tot zijn beschikking. 

Tja ik weet het ook niet.

Toct nog toe prijs ik me gelukkig met alle Diep denkenmooie omstandigheden.

Kalm aan.

 Ik voel me niet goed.

Vannacht eruit geweest en een paracetamol imgenomen en ben wel weer in slaap gevallem. 

Het lijf wil niet meer zoveel denk ik.

Ik ben wel een paar dagen achter elkaar lekker bezig geweest maar wordt dan ook wel heel erg moe. Ach denk ik dan dat is niet zo erg maar op een of andere manier gaat het niet zo makkelijk over en ga ik me ziek voelen.

Ik moet denk ik niet teveel dagen achter elkaar te veel doen. Nog maar een dagje bijkomen en wat geduldiger bankhangen.

Ik had me wel goed ingepakt bij het fotograferen in Het Depot van Wageningen. Het was zo heerlijk weer eens even goed beschermd tegen die akelige zonneallergie te fotograferen.

Het katoenen hemd heeft me goed beschermd. Ik trok de mouwen soms tot over de handen.

Inleveren?

 Ik zit aan de ontbijttafel en kijk maar buiten. 

Het is vakantie van het schildersatelier en volksdansen. Ik doe dat op de middagen omdat mijn darmen de laatste jaren zo onvoorspelbaar pijnlijk en lastig waren in de ochtenduren en ook vaak de hele dag. Het is nu al weken rustig nadat ik in overleg met de mdl arts de medicatie gehalveerd heb omdat ze de bijwerkingen, vermoeidheid en duizeligheid versterken nu dat ook is verdwenen weet ik niet wat me overkomt. Zo heerlijk. Ik ervaar nu een soort 'zelf' dat ik jaren niet heb gekend op die manier. Gewoon in rust zonder noemenswaardige darmklachten. Je zou bijna bang worden dat het weer terug zou komen. Maar daartoe laat ik me echt niet verleiden hoor.

 Ik heb besloten dat ik die wekelijkse ‘verplichtingen’ stop. Aan een kant jammer vanwege de contacten die helaas verloren gaan, maar ik zag er ook altijd min of meer tegenop omdat het in mijn hoofd wel leuk was maar het lijf protesteerde. Dus deze week heb ik de knoop doorgehakt. Het hoort denk ik beter bij de capaciteit van mijn lijf me er op deze manier bij aan te passen. 

Ik voel het niet als inleveren want het voelt heel natuurlijk me aan te passen en meer de beweging naar binnen te maken. Het is zo vanzelfsprekend. Niet alleen in het eigen bewustzijn maar ook blijft er zo wat meer tijd over voor alles in huis waar ik ook zo van geniet. Ik merk nu vooral dat het schilderen zoveel spontaner gaat, precies op het moment als ik dat wil. 

Ik kom ook meer toe aan leze, tekenen, digitaal met de fotootjes spelen doe ik door de jaren heen gemaakt heb, schrijven, mediteren, mijn beoefeningen doen, muziek luisteren en de bibliotheek daarvan organiseren, zorgen dat mijn tablets goed georganiseerd zijn. Want ook dat is belangrijk als het zien slechter wordt en een spelletje op het tablet doen. Het is zelfs mogelijk een legpuzzel te doen wat ik op een tafel niet meer zou kunnen. En dan heb ik het nog niet eens over het weinige huishoudelijke werk dat ik doe omdat Carmen het grote aanpakt en Fer ook zoveel invult. En nuet te vergeten een wandeling waar ik met deze felle zon en die allergie toch al niet aan toekom. En af en toe een dagje samen op stap met of zonder fototoestel. De wereld is nog steeds vol mogelijkheden. 

Maar je moet je er wel bewust van maken!

Mijn gedachten waren afgedwaald maar nu kijk ik op en naar buiten.

De boom staat in het volle zonlicht en ik kijk naar de structuren. De lichte en de donkere vlakken die een soort bladertrossen vormen. Ze zijn doortrokken van de lijntjes die bladvormen tekenen. Dat zie ik allemaal en toch zie ik geen enkel blad. Ik knijp mijn ogen tot streepjes en alle structuren vallen weg. De lichte en donkere vlekken blijven over. Zonder structuren daarbinnen. Geen wonder, want met geknepen ogen kijk ik alleen nog maar door die mavula grijze vlek en is de heldere buitenrand verdwenen. Die periferie wordt door het heel langzaamaan vergroten van de grijze focus vlek steeds kleiner. . 

Ik doe mijn ogen weer open. Voorlopig is het beeld dat ik zie nog aardig te doen al ken ik de handicap van de weggevallen focus.

Als ik kijk met een soort starende blik waarin geen focus aanwezig is, zie ik het beste. 

Ik laat het staren los en onmiddellijk is mijn blik in beweging aks een soort scan waardoor ik me niet meer bewust ben van die grijze vlek waar ook blinde vlekken in zitten. Die geven ook vervormingen in het beeld die soms verwrongen gezichten laten zien op het tv beeldscherm. Dat is de reden waardoor ook woorden vervormen en letters wegvallen. Ondertiteling is niet meer te kezen.

Maar luisteren maakt veel goed

(Een van mijn vriendinnen us doof. Voor haar is het andersom)

Intussen heb ik Ithaka uit. Zo mooi voorgelezen en zo leuk om al die Griekse helden en goden te leren kennen.  

De laatste dagen was ik zo druk met muziek. Daar ben ik nog lang niet klaar mee hoor maar verandering van spijs doet eten.

Verzuren.

 Ferrara wacht met muziek beluisteren tot het najaar. Dat snap ik wel. Nu is het weer om op stap te gaan. Groot gelijk maar voor mij is het anders .

 Ik ben plotseling allergisch voor de zon geworden en moet me daarvoor beschermen om stekende jeuk te voorkomen. Daarom zit ik nu heerlijk in de koelte met muziek te stoeien. Naar buiten komt wel weer als het minder warm is.

Vaak verbaas ik me over mezelf. Soms houden die slechte ogen me erg bezig . Doorlopend op zoek naar datgene wat het beste functioneert om toch optimaal te kunnen zien. Zo langzamerhand ligt er een hele range brillen in huis en iedere keer ben ik weer op zoek of het misschien nog beter kan. 

Als er geen neusjes aan de bril zitten, krijg ik het benauwd. Ze hangen dan te zwaar op mijn neus.

Nu heb ik weer zo'n look over brilletje over mijn varifocusbril van de opticien gezet. Want die varifocus is niet sterk genoeg om te kunnen lezen en op de tablet te gebruiken. Daar kan ook geen sterk leesgedeelte in, helaas. En ik heb gister weer een goedkoop brilletje opgestuurd gekregen met +4.5. Ja die werkt ook redelijk maar heeft weer geen neusjes. ,leuk brilletje, donkerrood, maar helaas ik krijg het op de lange duur benauwd..

Men zeur toch niet zo. Ach, is het zeuren? Ja, nu ik jullie er op mijn blog mee lastig val. Maar ik prijs me gelukkig dat ik dat allemaal zonder problemen uit kan proberen en nog steeds met weinig zicht zoveel kan doen.

Gewoon steeds maar weer uitzoeken of het beter kan. En als we fotograferen heb ik een zoom objectief. Daardoor zie ik het beeld prima. Het wordt alleen lastiger net de varifocusbril op de objecten die ik zou willen vinden in beeld te krijgen voordat ik mijn toestel erop kan richten.. Als ik iets heb gevonden leef ik me daar ook weer lekker op uit. En Fer wijst me aan wat ik niet zie.

Het houdt me wel bezig plus alle andere dingen die ik graag doe. Nee, ik hoef niet te verzuren.

En google doc haalt zoveel fouten uit mijn schrijven want geloof me, die zijn talloos en zouden een blog of mail onleesbaar maken.

Doordraaien

 Je zou er doorgedraaid raken.

Fer en ik zijn beiden muziekliefhebbers. Hij speelde jaren toetsen in een band en ik leerde wat gitaargroepen als tieneer, ach, het mag allemaal geen naam hebben, nu is het volop tijd om te genieten van de uitgebreide cd-collectie die wij beiden hebben.

Ja, ik weet het, het is uit de tijd. Alles is te vinden op youtube maar de kwaliteit van de apparatuur is ook wel erg belangrijk en vooral daarop is zijn blik gericht. En Ik moet zeggen ik ben om.

Het is heerlijk samen te luisteren naar en hoge kwaliteit van muziek uit ons eigen repertoire. Om het makkelijk te maken staat alles keurig gedocumenteerd van pop tot jazz en klassiek tegen de muur van het gangetje van ongeveer 3 x 3 meter.

Jarenlang was Fer bezig alles op flacq, een hoge muziekopslag kwaliteit, in de computer te laden. Nu kun je ook nog eens makkelijk cd's rippen. Een eenvoudiger techniek die zo goed als vanzelf gaat Natuurlijk moet je de CD er wel zelf instoppen en het audioprogramma leren bedienen. En hier doe ik dan uiteindelijk mijn intrede.

Je begrijpt misschien; nu ben ik mijn eigen muziek aan het uitzoeken en kom daarbij veel nostalgie tegen. Dat is toch wel leuk op de oude dag😁. Net zoals andere ouderen die graag familie en vakantiekiekjes bekijken stel ik me zo voor.

 Voorlopig ben ik nog wel even bezig en af en toe schilder ik onder het beluisteren van mooie klassieke werken.

Volop genieten dus.

Dubbel plezier

 Ik begrijp er niets van.

Ik heb wat planten in de serre staan en nu ik zo'n pech heb met Suzanne met de mooie ogen, die bij hoge uitzondering een bloempje geeft, heb ik haar daar maar bijgezet.

In het voorjaar gaf ik de geraniums een beetje geranium mest. Maar er moet toch iets niet helemaal goed zijn gegaan. In de ene plantenbak groeien ze tot in de hemel en in de andere blijven ze bescheiden binnen de perken.

Ik weet niets anders voor hun gedrag te bedenken  dan dat ik die ene bak 2 x mest heb gegeven. 

Nouha daar heb ik to nog toe doorlopend plezier van. Een uit de kluiten gewassen geranium. prachtig. Het enige nadeel. is als ik erachter zit, wat op mijn lijf is geschreven, bederft het mijn uitzicht 😂

Ithaka

 Ithaka

Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka

wens dat de weg dan lang mag zijn,

vol avonturen, vol ervaringen.

De Kyklopen en de Laistrygonen

de woedende Poseidon behoef je niet te vrezen,

hen zul je niet ontmoeten op je weg

wanneer je denken hoog blijft, en verfijnd

de emotie die je hart en lijf beroert.

De Kyklopen en de Laistrygonen,

de woedende Poseidon zul je niet treffen

wanneer je ze niet in eigen geest meedraagt,

wanneer je geest hun niet gestalte voor je geeft.

Wens dat de weg dan lang mag zijn.

Dat er veel zomermorgens zullen komen

waarop je, met grote vreugde en genot

zult binnenvaren in onbekende havens,

pleisteren in Phoenicische handelssteden

om daar aantrekkelijke dingen aan te schaffen

van parelmoer, koraal, barnsteen en ebbehout,

ook opwindende geurstoffen van alle soorten,

opwindende geurstoffen zoveel je krijgen kunt;

dat je talrijke steden in Egypte aan zult doen

om veel, heel veel te leren van de wijzen.

Houd Ithaka wel altijd in gedachten.

Daar aan te komen is je doel.

Maar overhaast je reis in geen geval.

’t Is beter dat die vele jaren duurt,

zodat je als oude man pas bij het eiland

het anker uitwerpt, rijk aan wat je onderweg verwierf,

zonder te hopen dat Ithaka je rijkdom schenken zal.

Ithaka gaf je de mooie reis.

Was het er niet, dan was je nooit vertrokken,

verder heeft het je niets te bieden meer.

En vind je het er wat pover, Ithaka bedroog je niet.

Zo wijs geworden, met zoveel ervaring, zul je al

begrepen hebben wat Ithaka’s beduiden.

K.P. Kavafis vertaald uit het Grieks: Hans Warren en Mario Molengraaf, Gedichten, Amsterdam 1991, p. 25.

Ik lees 

Bankhangen

 Er zijn veel perioden in mijn leven die totaal van elkaar verschillen. Zo veel, dat het lijkt alsof ook ik in iedere periode een totaal ander iemand was die zijn ervaringen aan de volgende persoon doorgaf.

Ik denk dat dat voor veel mensen hetzelfde is, maar misschien houdt niet iedereen zich met zulke beschouwingen bezig. Maar ook zal niet iedereen dat op dezelfde manier ervaren.

Nu is mijn leven en mijn reactie daarop zo anders dan toen ik 40 jaar jonger was. Ik begrijp nu waarom mijn moeder tegen mij zei toen ze inhet verzorgingshuis alleen haar dagen doorbracht::

Snap je dat nou El, dat ik hier zo rustig achter het raam naar buiten kijk, geniet en het naar mijn zin heb.

Ze zag ook net als ik steeds minder. 

Ze was van een bedrijvige jonge vrouw veranderd in een oude dame die tevreden haar dagen sleet.

Nu ik zelf steeds minder energie heb om mee te doen met allerlei dingen die ik vroeger als leuk en heerlijk ervaarde, vind ik steeds meer rust en plezier in alle dingen die nog wel kunnen. En al die dingen zijn steeds meer geconcentreerd binnen de rust van ons fijne huis.

Voorleesboeken bijvoorbeeld

Ik las een boek van Roxanne van Ieperen. ‘Dat beloof ik’

Het is een meeslepend boek over een kind, haar leven en vaak verwarde gedachten over het leven in een verre van geborgen gezin. Een kindertijd met een alcoholistische vader. 

Ik merkte hoe zulke verhalen je mee kunnen sleuren in een depressief gevoel. Hoe makkelijk het, ook al ben je zelf nog zo'n positief ingesteld, het iets met je denkpatronen doet. Ik vind het dan goed dat zelf te ervaren. Het geeft meer inzicht in wat depressieve mensen misschien doorlopend moeten ervaren. Hopelijk geeft het wat meer begrip daarvoor. Dank aan Roxanne.

Maar niet voor iedereen makkelijk leesbaar en zeker niet aan te raden voor mensen die niet uit zwaarmoedige gedachten kunnen stappen.

Lekker eruit

 We gaan zo naar Wageningen maar na het ontbijtgesprek heb ik zoveel in mijn hoofd dat ik het nu liever op zou schrijven.

Misschien als we terugkomen.

Maar dit wordt een heel ander verhaal van een uitstapje. Dat in mijn hoofd laat ik nog even zitten. 

Het was helemaal niet te warm maar gewoon lekker weer. Weinig zon. Dat is prima om te fotograferen en om niet te snel te moe te worden. Maar toch, voor we de deur uitgingen was ik al moe. Onderweg in de auto kan ik wel uitrusten. Ik had een blouse met lange mouwen over het t-shirt aangedaan en een sjaal over dat stomme petje met een klep geknoopt tegen het zonlicht, zoals ik had gezien op internet. De sjaal kleurde mooi bij het blousje maar had ik er zin in… nee niet echt omdat ik toch al moe was.

De lucht betrok onderweg. Er hing een behoorlijke grijze wolk boven de weg die we in eerste instantie niet opmerkten omdat we achterlangs door de donkere bossen van Oosterbeek langs de Veluwe zoom, via sluipwegen naar Wageningen reden. 

Voor Wageningen op de grote weg zagen we de bui al hangen. Ik mocht me dan gewapend hebben tegen de zon om geen stekende jeukende huiduitslag op te lopen. Op deze regenbui had ik niet gerekend. 

Ik stap echt niet uit op de parkeerplaats hoor

Op zoek naar een plekje vlakbij de stad zodat we een restaurantje in konden duiken. Al zoekend kwam de tijd ons tegemoet en verminderde de bui tot wat gemotter. Daar was doorheen te komen, dus wandelden we door het stadje naar de markt.

Ik ben al in geen eeuwigheid meer op een markt geweest en o, o, wat was dat een feest van herkenning. Alle dingen waar ik vroeger warm voor liep en waar ik nu nauwelijk nog aan denk t stonden uitgestald. Ferry helpt mee kijken als hij wist wat ik zocht want hier en daar doen mijn ogen het niet meer. Ik kocht een mooi katoenen bloesje en met een paar gespjes waarmee je zo leuk sjaals kunt vastzetten en omslaan en een kilo kersen. In een restaurantje aten we een uitgebreide tosti waar wat lekkere sla naast gedrapeerd lag. En dat allemaal binnen de vooraf ingestelde parkeertijd.

We stapten in de auto en reden naar ‘Het Depot’, waar we zo graag fotograferen.Ruim twee jaar geleden waren er nog volop plannen daar te gaan wonen in de appartementenflat daaraan sluitend. Maar dat mocht het niet worden. We wandelden door het park dat volop in de atersproeierds stond om uitdrogen te voorkomen 

We fotografeerden zoveel minder dan we in andere jaren gewend zijn. Het valt ons de laatste jaren steeds weer op hoe weinig insecten er nog zijn. Daardoor ook veel minder vogels. De vogelpest zal daar ook geen goed aan doen. Ze krijgen toch ook te weinig voedsel als insecten verdwenen. Waar gaan we toch naar toe? Het stemt me weinig hoopvol.

Het is zo erg dat we ons afvragen of we niet beter een ander object voor onze fotografie lus uit kunnen gaan zoeken want die lust lijkt bij ons beiden ook steeds meer op een laag pitje te gaan staan.

We hebben dus minder fotootjes dan we gewend zijn mee naar huis genomen. Maar voor mij was dit een heerlijk uitje waar we al lang niet meer zo frequent van genieten als we vroeger deden. Steeds groter worden de tussenpozen van de uitstapjes. Gerelateerd aan de lijfelijke omstandigheden.

Maar dit was toch weer eens even lekker eruit.

Intussen heb ik alle fotootjes bekeken en ben toch blij met het resultaat. 

 Als ik niet heb geschilderd, heb ik het gevoel dat ik deze week weinig deed. Maar ik ben wel veel aan het lezen en schrijven geweest.  Allemaal zo heerlijk om te doen.

Vanmorgen maakte ik een opzetje af dat ik eerder maakte af in het grote schetsboek. Daarin schilder ik nu meestal. Dat bevalt me goed. Sinds ik geen water meer aan mijn penselen laat hangen is dat ook goed te doen en krult het papier nauwelijks. Er is toch geen plek meer om schilderijen op te slaan. De kelder staat te vol. Alles zit in zo'n boek vanzelfsprekend mooi bij elkaar. Misschien pak ik nog weleens oud werk aan, er ligt nog genoeg.

Ik liet me een prachtig boek boorlezen. 

Zeer de moeite van hetkezen waard. Een dubbele biografie die die de wereld geschiedenis met de hoofdrolspelers in Japan laat zien  van 1800 tot duep in de 20ste eeuw.  Zo mooi en goed beschreven.

De zwevende wereld van Annejet van der Zijl.