Elly's eigenwijze Alles mag er zijn zoals het is Dit blog gaat over mijn persoonlijke ervaringen en de zingeving aan mijn leven. Spiritualiteit en het dagelijks leven zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik houd me graag bezig met schilderen, fotograferen en lezen over het filosofische denken in Boeddhisme en Christelijke mystiek om het in het dagelijks leven in praktijk te leren brengen
Verleden jaren stierf ik
duizend doden
Nu oud en grijs
Wat zal ik vrezen
In overtijd
Gaat het bewegen
De zon schijnt
De regen valt
Het beekje stroomt
Naar de rivier
Die op zijn tijd de
zee bereikt
Er is geen eind
Maar slechts
veranderlijkheid
‐‐—-------------‐—----
Het is ontzettend veel werk, een telefoontje inrichten. In het begin zat ik met de handen in het haar nadat het 24 uur had geduurd om mijn oude telefoontje met smart switch over te zetten. Niets stond zoals ik het gewend was en daar komt in mijn geval dan nog bij dat ik op dat nieuwe telefoontje in eerste instantie niets kan zien omdat alles nog veel te klein staat ingesteld . Daarom had ik toch naar een nieuw telefoontje gekeken. Het leek me zo fijn er weer alles op een normale manier te kunnen vinden. Die telefoon is een enorm hulpmiddel door alle hulpmiddelen die er ook, op staan. En nu dit ! Ik dacht: Dit is de miskoop van de eeuw. Uiteindelijk kon Fer me helpen de eerste vergrotingen in de instellingen te vinden.
Heel langzaam ging het balletje rollen en ik kwam nog verschillende obstakels tegen maar uiteindelijk is het gelukt. Ik heb er het hele weekend aan besteed. Het leuke is dat, als het eenmaal loopt, ik er ook weer plezier in krijg. Er staat ook zo verschrikkelijk veel op. En het is zo heerlijk dat ik er nu zelfs mijn ebooks weer op kan lezen.
Wat zou ik toch meer beperkt zijn wanneer ik niet zulke enorm geavanceerde hulpmiddelen had waardoor ik in contact blijf met de hele wereld en door nieuws en zoom bijvoorbeeld en kan communiceren zonder al te veel in vreemde ruimtes te moeten vertoeven waar ik me voel als een kat in een vreemd pakhuis.
Ja, dagboekjes schrijven. Ik heb altijd wel de behoefte gehad om wat te schrijven. Soms ligt het een tijdje stil maar het komt altijd weer terug. Vooral wanneer ik nu sinds een tijdje intensiever met google doc werk die er zo mooi de ontelbare fouten uithaalt waar ik nooit omheen kom. Maar nu ik me meer op geduld concentreer dan op snelle elly worden ook de fouten al een klein beetje minder.
Ook heb ik door die veranderde persoonlijke instelling weer wat meer ruimte om te lezen. Dat wil zeggen: veel kopiëren en plakken en voor laten lezen.
Nu lees luister ik naar een heel mooi boek waarover ik de reacties las. Een jonge schrijver, Nelio Biedermann, van inmiddels 23 jaar. Hij wordt hemelhoog geprezen voor zijn schrijftalent en neemt je mee de geschiedenis in van een aristocratische familie vanaf begin 1900. Er komt zoveel voorbij aan geschiedenis waarvan ik niets wist. Bijvoorbeeld een relatief kort gedeelte over hoe daar de Tweede Wereldoorlog is verlopen. Ingebouwd in de geschiedenis van die familie. Een klein gedeelte van een dikke pil die doorlopend blijft boeien. Een aanrader vind ik.
Het is wel duidelijk. Ik moet de bakens weer verzetten en het is de kunst er vertrouwd mee te worden. Vooral met veel geduld ermee leren gaan want dat geeft de beste resultaten en de minste confrontaties. Dan raak ik meer gewend aan het zicht wat ik nu heb en neem de tijd om er de voordelen en een goede omgang mee te vinden.
Ik kan op het telefoontje niets meer lezen en tik te snel naast wat ik wil. Daardoor opent er iets verkeert én omdat de snelheid en reactie nog ingebakken is gooi ik het veel te snel weg en weet ik niet wat ik weggedaan heb.
Allereerst moet ik dus met veel geduld langzamer met de apparaten , die zo heerlijk behulpzaam zijn om leren gaan. Dat is een eerste vereiste om straks met het nieuwe telefoontje om te gaan. Dat kan ik open vouwen als een tablet zodat het hopelijk wat makkelijker ‘hanteerbaar’ is voor mijn ogen.
Appjes lezen op, voor mij klein formaat gaat ook niet meer. Geen enkele tekst is nog probleemloos leesbaar. Het is een prima geduld oefening om te kopiëren en plakken in de voorleesapp, maar vanmorgen liet ik een gedicht voorlezen van SHOLEH REZAZADEH en dat is niet om aan te horen. Maar als ik dan daarna probeer het zelf te lezen met heel grote letters gaat het stukken beter omdat dan mijn hersentjes de lege focus plekken wel weer invullen en ik in de lees flow terecht komt.
Het is toch vreemd dat ik in de vertrouwde omgeving van ons huis het idee heb dat ik nog goed zie evenals andere plaatsen waar ik regelmatig kom, maar kom ik in een vreemde omgeving dab oriënteer ik me moeilijk. Uit eten en de stad in is gewoon niet zo leuk meer.
Wel ben ik blij dat ik daar dank zij de pillen niet ook nog buikpijn bij heb waardoor ik me toch wat vrijer voel want ook nog eens die buikkrampen erbij zouden mij weerhouden nog onwennige en onbekende dingen te doen. Dus neem ik het slechtere zien, de vermoeidheid en duizeligheid maar op de koop toe.
De toppen van de
bomen vangen het zonlicht.
Voorspellen warmte
update
Onderaan een gedicht
Vorige week dinsdag hadden we in de bibliotheek Rozet van Presikhaaf een mooie ochtend georganiseerd zoals we dat iedere drie maanden doen met steeds weer andere auteurs, musici of kunstenaars.
Zij vertelde en las voor uit eigen werk.
Wat een mooie stem en indrukwekkende poëzie. Ook haar boeken werden besproken en een korte inleiding over haar leven en werk. Een bijzondere vrouw.
 |
"in welke taal zal ik je woorden geven
zodat we elkaar opnieuw kunnen vinden
in welke blik. welke stilte
gaan we elkaar weer verstaan?
in welke regel moet ik het stotteren van de
zon uitleqgen
laag na laag, wolk na wolk
als we van elkaar slechts schaduwen
herkennen
in welke taal kan ik ie omarmen
zodat ie bliitt
n welke taal moet ik de zee oproepen, naar
de bladeren luisteren
in de spiegels van rivieren
of met de oren van rotsen?
zie je, om beqrepen te worden
heb ik mijn taal achter de bergen gelaten
mijn accent aan de golven geknoopt
de taal van bomen en wolken geleerc
de taal van treinen en seconden
en mijn taal klopt sterker dan miin hart
grijpt vaster dan mijn handen
gaat verder dan mijn voeten
en brenat iou dichterbii
We zijn alweer aan het einde van het pinksterweekend gekomen. Plotseling is het volop zomer.
Heerlijk vind ik dat. Nu is er rondom overal warmte en daar houd ik wel van. Zo gauw het koeler wordt krijg ik alweer last van koude voeten zoals op de verjaardag van een neefje gisteren. Ik kan trouwens toch niet meer zoveel aan en ben al snel te moe. Dus we waren op tijd weer naar huis en onderweg in de warme auto ontdooiden mijn voeten gelukkig weer.
Zit je nou te lachen?🤣
Maar het was een prima weekend met wat leuke afwisseling.
Zojuist zijn we nog even het park ingewandeld. Het is daar goed te doen onder de bomen.
De preudo accacia begint te bloeien
en ik zag dat de bramen er uitbundig bij stonden. Als ik wat wil plukken moet ik het in de gaten houden. Tot nog toe is het me niet gelukt iets te verschalken. De vogels of de buurtbewoners zijn me altijd een slag voor.
Maar de vijver was leeg een enkele meerkoet met maar 1 pulletje. Een stoffige vijver en bijna geen insecten. Normaal is er veel meer leven te zien.
Misschien bloeit het allemaal zo weelderig als laatste uitbarsting.
He bah, niet zo doemdenken. Maar dat het te denken geeft is duidelijk.
Jarenlang maakte ik tijdens de auto- of busrit foto's die door ervaring en snel reageren spontaan beter werden.
Nu ik slecht zie heb ik veel meer tijd nodig om te focussen en plaatjes te maken. Ik heb het fototoestel tijdens de rit niet meer in handen.
Deze is van 8 jaar geleden
Het is zo fijn om nu al die fotootjes terug te kijken. Er zijn er verschillende bij die nu in aanmerking komen om iets bij te snijden en de helderheid en andere dingen te verbeteren in een fotoprogramma. Dat kan een groot verschil maken.
Tegenwoordig zijn de mogelijkheden in de galerij apps van Samsung erg goed en kun je veel aan de foto's verbeteren. Natuurlijk moet de originele basis foto wel goed genoeg zijn, want wat er niet is, kan je ook niet verbeteren.
Het is een fijne hobby om ermee bezig te zijn. Ik ga als het ware lekker op de bank weer met vakantie. Lekker toch want echt op stap gaan voor een weekje of zo zit er denk ik niet meer zo in.
Gisteren na een middagje high tea was ik erg moe en dat wordt niet minder maar wel meer als je boven de tachtig, of misschien wel 70, komt. Dus veel langer actief zijn zit er niet in. Natuurlijk helpen die pillen daar ook niet aan mee. Het rond kijken met hard zonlicht en felle contrasteen , dat alleen al vermoeid.
Ik ben daar niet verwonderd oveer. De latste 35 jaar heb ik geleerd 'go with the flow' en dat maakt me tevreden met wat er wel is.
Trouwens, het zit denk ik een beetje bij me ingeboren. Toen ik 21 jaar was en hoogzwanger, bedacht ik al dat ik me waarschijnlijk zó moest voelen als ik oud zou zijn. En dan ben ik nu blij dat ik niet ook nog eens zo'n dikke buik bij heb. 😅
Dat was het dan weer. Een leuk uitje met een paar vrouwen uit de flat. Een high tea in de boerderij van park Sonsbeek.
Eerlijk gezegd zijn die dingen niet zo meer aan mij besteed maar achteraf vind ik het toch wel weer leuk, je hoort weer eens andere verhalen en eet weer eens andere dingen. . Dit is zo'n kleinschalige flat dat het ook goed is weer eens ongedwongen persoonlijk contact met elkaar te hebben.
De nieuwe bewoonster was er ook bij en ik zat naast haar. Een leuke vrouw maar voorlopig is ze nog niet over en woont mog in haar oude huis . De aanpassingen in haar nieuwe woondomein zullen nog wel even wat tijd in beslag nemen.
De hapjes waren heerlijk en ik ben weer flink mijn 'suiker boekje' te buiten gegaan. Heerlijk buiten gezeten onder de zonwering die er toch nog onderdoor scheen, lekker warm.
En het fijnste was dat ik er zonder pijnlijke darmproblemen doorheen ben gekomen en dat is toch zo heerlijk.
Jammer dat de vermoeidheid en het slechte zicht er wel onder te lijden hebben. Begin volgende maand een afspraak met de slevualist. Ik zal het wel ter sprake brengen maar denk dat de keus aan mij is.
Eén vrijheid die we allemaal bezitten en die niemand ons kan ontnemen, is onze geest! Welke fantasie of verbeelding je ook hebt, niemand anders kan die beperken. Dát is onze ware vrijheid.
Geleg Rimpoche
Het schrijven wordt ook steeds lastiger en gast de ene keer nakkelijker dab de wbdere keer.
Ik laat het maar even bij dit citaat.
Gelukkig laat mijn geest zich nuet voortdurend meeslepen door alle ups en downs. Hey zijn wolkjes aa een stralende henel net vele mogelijkheden.
