Daar zit ik dan met een kopje koffie en de eerste oliebol van het jaar. Wat heerlijk. Hij staat er weer, het kraampje op de parkeerplaats bij de intratuin.
Het zonnetje schijnt nog steeds door de geler wordende bladeren van de omen door ons raam in de kamer. Nog te verdragen aan mijn ogen. Straks als de bladeren zijn verdwenen, zal ik de vitrage dicht moeten doen om het licht iets te temperen.
Op tafel staat een houdertje met glazen onderzettertjes. Ik heb het weer tevoorschijn gehaald toen de nieuwe salontafel er stond. Zolang ik mij kan herinneren stond het al, bij mijn ouders in de kamer. Zeker 75 jaar geleden. Ik weet nu ook nog dat het houten houdertje door onze bovenbuurman was gemaakt. Hij was heel handig met hout. Voor de buurtvereniging H en O, Hommelseweg en omgeving maakte hij voor het Sinterklaasfeest een hele serie houten speelgoed, dat op het podium van een zaaltje in Tivoli stond uitgestald. Of was dat misschien in het KAB gebouwtje, dat weet ik niet meer. Nog wel weet ik van sal die blije kinderen waar ik er één van was. Nadat Sint zijn zegje had gezegd, werd al dat moois uitgedeeld. Zo spannend allemaal.
Ja ik heb veel mooie herinneringen
We gaan de wintertijd weer tegemoet en die donkere dagen hebben ook wel weer veel moois te bieden voor degene die dat nog zien willen in een overstrresste wereld waarin het belangrijk is de eigen rust en warmte te behouden om het te kunnen delen met anderen
Mooi jouw houder met onderzetters. Ik gebruik ook nog steeds onderzetters die van mijn ouders waren. En ja hoe ouder hoe meer herinneringen natuurlijk. Ik heb er ook veel.
BeantwoordenVerwijderenHé lekker een oliebol! Je onderzetters roepen mooie herinneringen op!
BeantwoordenVerwijderenHerinneringen kunnen voelen als je eigen prentenboek
BeantwoordenVerwijderen