Bruinbrood

 Ik hang op de bank met de naweeën van de pijn. Fer is de boodschappen halen en gaat door met een gebakje naar zijn moeder voor zijn eigen verjaardag..

Ik had graag meegegaan en dat was ook de bedoeling maar helaas. 

Ik werd vanmorgen al wakker met een beroerd gevoel. Naar de wc gaan leverde niets op maar na een poosje toch wel. Dat was een hele opluchting. 

Te vroeg gejuigd. Het ging de laatste tijd zo verschrikkelijk goed maar gisteren had ik weer een sneetje bruin brood gegeten bij het ontbijt. Dit is al de derde keer dat ik weer die oude vreselijk pijnlijke klachten krijg waarbij mijn darmen kleine vlokjes produceren die als het ware kokhalzend met veel schrijnende pijn uitgeperst moeten worden.

Na drie of vier keer kort achter elkaar weer terug naar het toilet, lig ik nu uitgestrekt met een pijnlijk onderstel op de bank 

Als ik hier nu langzamerhand de pijn lig uit te zieken realiseer ik me hoe het in godsnaam mogelijk is dat ik al die jaren doorliep met die toestanden, gelukkig wel wetend dat het altijd weer over ging, maar toch… ik heb altijd alles gewoon door gedaan. 

Na mijn tachtigste besloot ik dat niet meer te doen en mezelf de rust en tijd te gunnen weer bij te komen. Ook dat kan alleen maar groeien door opmerkzaamheid. Zo'n gewoonte patroon doorbreek je niet van het ene op het andere moment.

Toch ben ik wel blij dat ik er al die jaren zo veel mogelijk overheen gewalst heb, ook al gaf dat veel problemen. Ik heb in ieder geval wel kunnen genieten van alles wat ik graag wilde doen. Als ik dat niet had gedaan was er veel moois aan me voorbij gegaan. 

Toch besloot ik na mijn 80ste verjaardag naar de mdl specialist te gaan. Ze raadde me aan mindfulness te gaan beoefenen. Maar ja, dat doe ik al 35 jaar vrij intensief. En misschien is dat wel de oorzaak waardoor ik al die jaren door heb kunnen gaan met mijn leven op een voor mij goede manier. Verder gaf ze me Nortrilen en nu slik ik dat om de andere dag wat een enorme verbetering is. Dat scheelt een slok op een borrel. Nu kan ik meestal de deur uit zonder buikpijn en de ellende daarvan. Dat is zo'n opluchting. 

Maar bruinbrood… dat toch voorlopig en misschien wel helemaal niet meer.