Ik ben niet meer van deze tijd.

Ik weet niet of het alleen maar iets met leeftijd te maken heeft, maar het leven in de tegenwoordige maatschappij wordt er niet makkelijker op. Vooral de gezondheidszorg is iets waar ik op mijn leeftijd iedere keer weer mee geconfronteerd wordt.

Ondanks mijn beperkte zicht kan ik me redelijk goed redden op de digitale media, maar dat neemt niet weg dat het steeds lastiger wordt.

Nog extra valt mij dat op bij de mantelzorg voor schoonmama van 96. Gelukkig ben ik nu op mijn 81ste bij haar zorg toeschouwer geworden en zorgen Fer en zijn zus daarvoor maar ik houd mijn hart vast hoe dat tegenwoordig geregeld is met bijvoorbeeld doodgewone afspraken maken bij de huisarts. Dat is bijna onmogelijk geworden. 

Als ze ziek is en je beld of gaat naar de balie voor een afspraak, ktijg je eerst te horen dat je een machtiging moet regelen met ma. Als dat geregeld is en het is maar de vraag hoe dat te regelen valt met een 96 jarige zieke, maar O.K. dat had je dan dus maar van te voren moeten bedenken, jaja. Fan kun je bellen en moet je maar afwachten wanneer je terug gebeld wordt. Het kan één of meer dagen duren en dan wordt er een afspraak ingepland voor hopelijk de volgende week. Als de zieke dan is overleden scheelt dat alweer voor de wachtlijst.

En als ik dan ook nog eens documentaires zie over de gehandicaptenzorg en mantelzorgers die echt nergens terecht kunnen, dan slaat me de schrik om het hart voor al die mensen die daar afhankelijk van zijn. En dan schijnt het ook nog eens zo te zijn dat wij gezegend zijn en in een rijk en georganiseerd land leven. Het kan dus slechter.

Hoe kan dat nou. We hebben al tientallen jaren een rechtse regering gehad die er hoofdzakelijk vanuit ging, als we maar goed lopende bedrijven, fabrieken en ondernemingen hebben dan komt de rest vanzelf wel. Heel even dachten velen dat extreem rechts ons uit het slop zou trekken maar die vlieger ging niet op. En nu blijkt het nog steeds rechts te zijn dat de boventoon blijft voeren.

Of zouden we doorlopend met zijn allen, de ondernemingen, de arbeiders en uitkeringsgerechtigden, wij allemaal samen de snoeptrommel leeggegeten hebben. De een wat meer dan de ander zonder aan sociale medemenselijke verantwoordelijkheden te denken want die kunnen behoorlijk ver gaan en erin gakken. Dat niet meenemen, overdenken en maatregelen nemen, brengt ons in een neerwaartse spiraal van elkaar doorlopend de schuld geven.

 Niet dat IK niet gewoon van mijn pensioen wil genieten en ook denk laat de kapitalisten maar inleveren. Maar die denkpatronen waar ik mezelf ook op betrap zorgen er wel voor dat er niets verandert en de vooruitzichten totaal niet te overzien zijn. 

Zoals ik al zei: ik ben niet meer van deze tijd. En heb niet de hoop daar iets op grote schaal aan te veranderen. Maar ik wil wel leren zien en daardoor hopelijk mijn eigen juiste keuzes te kunnen maken.

De juiste focus

 Soms begrijp ik er helemaal niets van.

Aan de ene kant voel ik me soms beperkt doordat ik zo slecht zie met een vertekend beeld waardoor ik letters en cijfers gefragmenteerd en chaotisch door elkaar zie en aan de andere kant snap ik niet dat ik met 20 en 30 procent zicht in links en rechts nog zoveel redelijk goed zie alhoewel er altijd stukken wegvallen die ik door ernaast te focussen dan plots wel weer zie . Moeilijk om in de juiste focus te plaatsen.

Ja inderdaad vermoeiend maar je raakt eraan gewend.

Vanmorgen lag er een papiertje ban 10 x 14 op mijn tekentafel met wat verfvlekjes erop. Ik had er kennelijk de brayer gedeeltelijk over laten gaan en het daarna in stukken gesneden. Soms maak ik er biekjes van met wat abstraties. Maar nu had ik een plaatje gezien van een vrouwenhoofd en kon ik het niet laten iets uit te proberen. Kijken of ik nog wat kleine details kon vinden met de punt van het penseel. Dat is namelijk altijd het lastigst.

Dan word ik toch weer vrolijk als ik het resultaat zie. Valt nog wel mee he.

met de rug naar het licht

zo ziet dat er uit

Noodgedwongen of voor de lol

 

Ik vind het gewoon zo leuk om steeds weer andere hoekjes en plekjes in de kamer te creëren.

In de winter zijn de bladeren van de bomen en komt het volle zonlicht de kamer in. Heerlijk vond ik dat altijd totdat ik het felle licht niet meer in mijn ogen kon verdragen. 

Altijd zit ik met alle spulletjes waar ik dagelijks mee bezig ben om heen verzameld, tegen het licht te vechten. En daar komt dan nog eens bij dat ik niet met zonweringen of gordijnen opgesloten wil zitten. Dus ben ik weer heel intensief op zoek gegaan naar een betere plek met mijn rug naar de lichtinval van de ramen. 

En het is gelukt. Nu zit ik heel tevreden te tikken op het nieuwe plekje in de kamer en verbeeld me dat ik nooit een beter plekje heb gehad. Alle spulletjes om mij heen. Schetsboekje, tablets, gitaren, brillen, toetsenbord. Ik kan er alles mee op de vierkante meter. Nou ja, dat is ook niet helemaal waar want bij de inloopkeuken staat ook nog een tafel om aan te schilderen. Misschien ben ik al aan het oefenen voor het bejaardenhuis waar je praktisch met de beste wil van de wereld al niet meer in komt. 😅

Ik ben er klaar voor, zullen we maar zeggen. En voel me senang in mijn vertrouwde omgeving. Een beetje schuiven en organiseren…

Verandering van spijs doet eten, zeg ik maar.

En misschien denk je nu dat die arme Fer in een hoekje weggedrukt zit maar nee hoor, die heeft een hele kamer met computer en kasten vo;’’’’ voor zichzelf en zo vermaken we ons best.. Totdat het weer warmer wordt en we lekker weer eens wat meer buiten rond gaan kijken. 

Mozaïek  knippen en plakken van karton.  Daar zijn we bij de kwa de hele maand nog mee bezig'  Ik ben benieuwd of er nog iets vernieuwender dan bloemtjtetjes  uit mijn handen gaat komen of  misschien laat ik het hier wel bij en ga met andere dingen aan de gang.

Pijn en plezier

 Weer even tijd maken voor een blogje. Gisteren een telefonisch consult met de mdl specialist. Dat is toch wel fijn dat je voor zulke eenvoudige gesprekjes zonder onderzoek niet meer naar het ziekenhuis hoeft.

Nu ga ik dus verder zonder de medicatie maar wel met een intensievere aandacht voor de mindfulness. Eens kijken wat dat oplevert en ik ben wel van plan paracetamol te gebruiken om de pijn wat te onderdrukken als het nodig is en uit de hand loopt.

De verkramping die ik een tijd lang gehad heb is uiteindelijk ook door aandachtsmeditatie helemaal weggebleven. Zo'n prikkelbaar darmsyndroom heeft de neiging op allerlei verschillende manieren iedere keer weer de kop op te steken. Steeds weer met andere pijn soorten en/of lastigheden. En met die lastigheden, ach kan ik tot nog toe wel omgaan, gelukkig.

Nu hoop ik dat zeer pijnlijke aanvallen ook op den duur weg zullen blijven .

Ik henb natuurlijk al meer dan 30 jaar meditatie ervaring en ben er nu nog weer verder ingedoken op basis van mijn beoefeningen, gefocust op die ellende. Niet door er van weg te lopen met de aandacht maar met specifieke beoefening erbij te blijven in rust, vrede en liefde. Kort door de bocht opgeschreven misschien, maar mijn ervaring is dat het altijd goed doet.

Nu heb ik nieuwe leerstof ontvangen op basis van mijn beoefeningen waar ik heel blij mee ben. Zeer intensief en uitdagend. Dus er komt bij dat het ook nog eens bijzonder is om ermee te kunnen werken. Niet alleen voor de lijfelijke omstandigheden.

Als de pijn maar dragelijker wordt dan ben ik tevreden. Dat werkte wel met de medicatie maar het was niet de bedoeling dat te blijven gebruiken maar na een slechte dagelijks pijnlijke zomer en was het een goede overgang . Alleen de bijwerkingen vond ik ook minder dus nu maar stoppen.

Ik heb er alle vertrouwen in.

Ik ben  veel aan het  schetsen, schilderen, gelliprinten en heb mijn werkhoek opnieuw ingericht met extra schapjes onder het raam binnen handbereik.  Wat heerlijk om zo bezig te kunnen zijn

Wit en zuiver

Verleden week ging hrt mis omdat mij  pds opspeelde kon ik niet gaan volksdansen. Deze week ging het goed. 

Ook keek ik  naar een docu over ptss bij de politie. En ik maakte een schetsje.

Ook keek ik naar eem docu over de oorlogs isdaden in Indonesië. Dat komt in iedere oorlog weer tevoorschijn. De ene agressie lokt de a dere uit en we reageren istinctief daarop  gebaseerd op angst. Daar word je niet vrolijk van. Dus probeer ik maar zoveel mogelijk naar mijn eigen angsten, boosheid over sommige di gen en reactiepatronen te kijken om ze niet de pan uit te laten rijzen en daarin rust te leren  brengen.  Op grotere schaal ben ik machteloos en dit is wat ik wel kan doen. 

En vanmorgen was mijn wereld weer wit en zuiver

Instort gevaar

 Even op en neer naar Praxis. Daar hebben ze een lage stellingkast die precies in mijn schildershoek zou passen. Dan kan ik alles eens beter organiseren. Alles staat nu op twee tafels en de vensterbank. Het blijft een chaos. Aan de ene kant ben ik slordig en totaal niet huishoudelijk maar toch houd ik erg van een beetje structuur in wat ik doe.

Maar helaas, dat specifieke lage houten stellingkastje dat bij de tafel aan kon sluiten, was er niet. Geduld is ook niet echt mijn ding dus met een beetje fantasie kwamen we op een plastic schoenenkastje uit waarvan ik het bovenstukje ernaast zette en waar dan alleen maar iets lichts op kon staan want te zwaar, dan zou dat bovenste deel zonder stevige verbindingen het niet houden. Niets is beter dan de ondervinding, dus… stortte het toch in elkaar. Niet stuk gelukkig

Uiteindelijk is alles georganiseerd en ben ik tevreden. Ik kan weer lekker aan het stoeien. 

haarkleur

Wat kan er toch veel gebeuren en ook veranderen in korte tijd. Vooral als je zoals ik erg nieuwsgierig bent. Ik blijf graag op de hoogte van politiek, verdiep me in spiritualiteit op basis van oude wijsheid en filosofie. Schilder en maak digitale beelden daarvan samen met mijn foto's houd contacten bij ga graag volksdansen en pingel af en toe graag op mijn gitaar. En er is vast nog veel meer in dit rijtje. Zoals een bijzondere partner die altijd klaarstaat omdat niet alles leesbaar is en boodschappen doen steeds lastiger wordt. In mijn kleine eigen omgeving voel ik me een hele piet, maar in een vreemde omgeving is dat steeds lastiger.

Maar goed wat de politiek betreft kwam ik de afgelopen dagen wel aan mijn trekken. Opwinding genoeg. Maar de groenlandse kou is weer even uit de lucht en hoe het met die uitgebleekte i do in De Haag verder gaat dat zullen we nog beleven. Zou al die ellende met een haarkleur te maken hebben?

Intussen  wacht ik op het voorjaar

Reaacties

 Ik krijg de instellingen voor de reacties maar niet goed. Waardoor ik  geen meldingen binnen krijg.

Maar weer een andere instelling proberen

1930

dit is het

Er zijn zoveel dingen die ik zou willen doen. Waar ik me mee bezig wil houden. Ik kom nog steeds tijd te kort. Bij het ouder worden wordt dat alleen maar meer, de tijd die ik tekort kom omdat ik ook steeds langzamer wordt. Ik heb overal meer tijd voor nodig. Het dubbele daaraan is dat ik ook veel meer tijd heb omdat ik minder doe. 🤣 kan je het nog volgen. Ergens klopt er iets niet helemaal aan de redenatie.

Heel veel ouderen lijken meer haast te krijgen en zich geen tijd te gunnen om te wachten bijvoorbeeld of om in een file te moeten staan. Dat heb ik, dan weer niet. Daar neem ik gewoon de tijd voor want lekker niks dan dat gun ik mezelf. 

Nu ben ik aan het denken over mijn creatieve uitspattingen die heel belangrijk voor me zijn maar die oog beperking wordt er niet beter op. 

Go with the flow. 

Dus wat ik nu maak daarvan moet ik uitgaan dat dat het is. Implementeren wat ik kan en de variatie zoeken. Dat heb ik mezelf nu beloofd. Lijkt me leuk me daarop beter te gaan focussen.