Zo moeilijk is het allemaal niet.

Update

En ja natuurlijk gelijktijdig is het verschrikkelijk moeilijk.

_______________

Leven is opgebouwd in verschillende cirkels die zich eeuwig herhalen als dag en nacht, slapen en waken, seizoenen en jaren. Eeuwig doorgaande processen waarbinnen kleinere cirkels van herhalingen functioneren. Zoals blaadjes van de bomen vallen en opnieuw in knoppen vorn aannemen.  

Het leven wordt pas moeilijk als je alleen maar aan de oppervlakte leeft. De oppervlakte van de oceaan van het leven met alle woest golvende mogelijkheden en dan probeert overeind te blijven op die emotionele golven van het bestaan. Als je niet los kunt laten en de stilte van je eigen diepzee niet kunt vinden waar de rust als vanzefsprekend aanwezig is. Als je mentaal wordt meegenomen door iedere beweging en door alle grote en kleine stormvloeden die bij de oceaan van leven horen…

Iedere keer voltrekken die patronen zich weer in tijdcirkels van komen en gaan. Steeds weer komen dezelfde hoge en lage golven voorbij om daarna weer tot rust te komen waardoor het heldere zicht op de diepzee weer iets makkelijker wordt. 

Gebruikmaken van die stilte om het te leren uitbreiden is zinvol om je eraan te kunnen herinneren en er in terug te kunnen keren want…

Bij het ouder worden zijn de golven vaak nog hoger want er is minder weerstand en energie om ermee om te gaan of om er tegen te vechten. En vechten helpt niet. De tijdcirkel van dit ene leven loopt ten einde. Ook dat hoort erbij. 

In die rust van momenten waarin je alles kunt laten zijn zoals het is. Dat zijn de momenten waarop het mogelijk is vanuit een rustige diepgang in de stille wateren van de oceaan van het zelf meer inzicht op te bouwen in de natuurlijke gang van zaken en je te realiseren dat het hele leven is opgebouwd uit zulke tijdcirkels en dat niets eeuwig duurt en daar rust in gevonden kan worden.

Dat inzicht opbouwen maakt het mogelijk steeds meer thuis te komen in je eigen midden. In de rust van de diepe wateren van het zelf.  

Goede vrijdag

Deze fotootjes keken mij wel mooi voor vandaag. Ik maakte ze ook in de Walburgiskerk van Zutphen. 

 

Het gemak dient de mens

 En omdat vooral teksten en vooral  woorden herkennen steedds lastiger word 

Vomaakte ik een schermafbeelding van de publicatie op facebook.

Ik wordt er zo moe van.

 Hehe, zo moe, verschrikkelijk maar wel blij.

Er verandert zoveel de laatste tijd. En ja als de tijden veranderen, moet je de bakens verzetten en dat kost energie. Wel op een veel lager pitje dan 20 jaar geleden maar moe word ik er wel van.

Ik ben nu een jaartje aan het volksdansen op het niveau van een enthousiaste tachtiger die slecht ziet. En ik krijg het eindelijk een beetje door. Ik kan nu dus aardig mee huppelen. Wie had dat nou gedacht… een fervent aanhanger van klassiek ballet leeft zich uit in het volksdansen. Ik dacht altijd dat het iets te maken had met boerenkielen en klompen naar nee, echt niet. Die dansen komen uit heel veel verre landen en de muziek is heerlijk. De passen en figuren zijn een intensief leerproces dat ik langzamerhand begin door te krijgen. Ik had nooit kunnen vermoeden dat ik enthousiast zou worden. Maar zo gaat dat dus als je ouder wordt of bent en open blijft staan voor alles wat er op het pad komt. Zo leuk!

Niet vast blijven zitten in dat wat niet meer kan, maar op zoek naar wat nog wel kan.

Maar ja, je wordt er wel erg moe van.😆

En van dat schilderen  word ik tegenwoordig ook al  zo snel moe.  Maar dat doe ik dab ook zoveel mogelijk zittend tegenwoordig. Maar het blijft een heerlijke bezigheid. 

Bellen bkazen

 Vroeger waren het mijn emoties die opvlamden van dieptepunten naar hoogtepunten en omgekeerd.

Daar heb ik niet zoveel last meer van. Het is allemaal wat stabieler geworden en ik ervaarde dat daar niets mis mee is. Ik kan nog evenveel genieten als vroeger tijdens hoogtepunten. Het klopt niet dat je om dat te ervaren ook die doffe ellende moet ervaren.

Maar dat lijf schijnt daar allemaal geen weet 'meer' van te hebben en de ene dag voel ik me lekker fit en denk ik veel te kunnen doen en inderdaad dat is ook fijn maar meteen weet ik dat het o zo makkelijk is over de grens te gaan en dat moet ik dan de volgende dagen bezuren door behoorlijke vermoeidheid en ook weer opspelende darmen.. Een stabiel middelpunt is niet zo eenvoudig te vinden. Mijn lastige darmen spelen daarin de hoofdrol en even leek ook dat dat wat stabieler te worden nede door de medicatie maar nu hang ik weer doodmie op de bank na een paar vermoeiende dagen en vraag me af of ik dan toch weer aan de pillen miet. Tja, daar heb ik ook niet zoveel zin in. 

Gelukkig dat de emoties daarover nuet meer de pan uit rijzen en er onder lijden en ik me makkelijk aanpas bij wat er is in ieder moment.

Kinderen blazen bellen boor een beschilderd eeuwenoud monumentaal pand. Een voorbeeld voor vergankelijkheid.

Bewust worden

 Het duurde even maar plots dacht ik:

Het lijkt wel of ik in een dip zit.

En toen me dat duidelijk werd kwamen de bouwstoffen binnen om er weer uit te klimmen.

Ingewikkelder

 Als ik naar mijn oude schilderijen kijk van decennia geleden denk ik weleens dat ik het zo niet meer kan. Ik zie nu eenmaal veel slechter dan vroeger. Maar vanaf dat ik slechter ging zien ben ik ook op een andere manier gaan schilderen. lastig om uit te leggen .

 De veranderingen die ontstaan, staan niet op zichzelf. Alles heeft met elkaar te maken en nu ik een paar keer wat oud schilderwerk op de ezel had gezet en daarmee aan de gang ging. Er bewust mee bezig , herinnerde ik me de manier waarop ik, voordat ik slechter zag, met het werk omging. 

Ik liet het staan op de ezel en keek er lang en veel naar. Iedere keer viel me weer iets op dat aangepast moest worden en dat kon lang doorgaan tot ik dacht "zo is het goed genoeg voor dit moment".

Kleiner werk dat op tafel licht vraagt een heel andere manier van werken

Heerlijk was het om er zo mee om te gaan. En zo wil ik proberen er nu weer mee om te gaan. Meer en vaker werk op de ezel.  

Al is het nu op een iets ingewikkelder maar overal zijn tot nog toe oplossingen voor.

Ik heb er zin in

 Zo leuk,

Ik was helemaal vergeten in de nieuwsbrief te kijken voor de schilder opdracht van deze maand. 

Uitvergrotingen. We beginnen met houtskool.

Daar heb ik echt wel zin in. Een schetsboek mee en hopsakee..  lekker snel  de een na de ander. Ik ben benieuwd, maar het kan zomaar zijn dat Jos met een andere uitleg komt en voorbeelden waardoor ikik weer op heel andere ideeën kom. Ik laat me vanmiddag verrassen.

Dan sleep ik vanmiddag maar niet die zware verf-en schilderspullentas mee.

wakker

Soms lig ik 's nachts een paar uur wakker, zoals vannacht.

Dan heb ik zoveel schilderideeen dat ik het liefste maar op zou staan.

Dan denk ik:

Ik schilder alleen nog maar over pijn, over het lijden en wat wij mensen elkaar allemaal aandoen, want als je dat niet ziet en daar niet op wat voor manier iets mee wilt doen, waar leef je dan voor?

Nu vind ik het jammer dat ik dit schilderij heb over heb geschilderd omdat het zo eindeloos triest is en ik liever iets vrolijker wilde.

Maar ik ben van mijzelf al vrolijk genoeg, gelukkig dus kan ik me confronterend schilderen wel permitteren.

Bloggen zien als hobby

. Schreef Ferrara. Zie het als een hobby zoals fotograferen en schilderen.

Ja inderdaad, zo zie ik het ook. Het verschil is dat ik graag zou willen dat het net zo makkelijk ging als vroeger op weblog. Makkelijk heen en weer lezen en op die manier communiceren met andere bloggers. Maar voor mij gaat dat nu anders. Ik moet misschien een andere manier vinden. Want schrijven lukt nog wel met behulp van google doc die het grote aantal (voor mij) onzichtbare fouten eruit haalt waardoor mijn blogjes niet leesbaar zouden zijn maar ook het lezen van andere blogjes wordt een crime en vraagt te veel energie waardoor helaas de interesse ook minder wordt.

Maar ik zie dan dat mijn blog toch nog wel gelezen wordt en ik ben blij met de reacties die ik goed leesbaar ook in mijn e-mail binnen krijg.. Ik vind het ook leuk om daar persoonlijk op te reageren als dat mogelijk is. Misschien is het handig daar via een volgend blogje op te reageren zoals nu op Ferrara.

Het is wel weer duidelijk dat alles doorlopend verandert. Het is de kunst om steeds weer een weg te vinden om ermee om te gaan en als dat niet meer lukt tevreden te blijven met wat IS. Hopelijk blijven we dan blije mensen onder allerlei omstandigheden.Doen wat kan

Er is al genoeg ellende in de wereld. Nu ook weer o miskenbaar oorlog met Iran. Ik kan er niets zinvols over zeggen want oorlog pakt zo wie zo niet goed uit en kost mensenlevens en nog veel meer. Ik persoonlijk heb geen oplossing voor het lijden van de hele wereld . Iedereen heeft een persoonlijk idee voor oplossingen en dan botst dat zo wie zo al met anderen. 

Allemaal een goed en vredevol weekend toegewenst.

Het was ook ruzie vrijdagmiddag bij de apen. Sjonge jonge wat gingen ze te keer. Over de verdeling en de macht.  Het leek wel menselijk gedrag 🤪