Ik weet niet of het alleen maar iets met leeftijd te maken heeft, maar het leven in de tegenwoordige maatschappij wordt er niet makkelijker op. Vooral de gezondheidszorg is iets waar ik op mijn leeftijd iedere keer weer mee geconfronteerd wordt.
Ondanks mijn beperkte zicht kan ik me redelijk goed redden op de digitale media, maar dat neemt niet weg dat het steeds lastiger wordt.
Nog extra valt mij dat op bij de mantelzorg voor schoonmama van 96. Gelukkig ben ik nu op mijn 81ste bij haar zorg toeschouwer geworden en zorgen Fer en zijn zus daarvoor maar ik houd mijn hart vast hoe dat tegenwoordig geregeld is met bijvoorbeeld doodgewone afspraken maken bij de huisarts. Dat is bijna onmogelijk geworden.
Als ze ziek is en je beld of gaat naar de balie voor een afspraak, ktijg je eerst te horen dat je een machtiging moet regelen met ma. Als dat geregeld is en het is maar de vraag hoe dat te regelen valt met een 96 jarige zieke, maar O.K. dat had je dan dus maar van te voren moeten bedenken, jaja. Fan kun je bellen en moet je maar afwachten wanneer je terug gebeld wordt. Het kan één of meer dagen duren en dan wordt er een afspraak ingepland voor hopelijk de volgende week. Als de zieke dan is overleden scheelt dat alweer voor de wachtlijst.
En als ik dan ook nog eens documentaires zie over de gehandicaptenzorg en mantelzorgers die echt nergens terecht kunnen, dan slaat me de schrik om het hart voor al die mensen die daar afhankelijk van zijn. En dan schijnt het ook nog eens zo te zijn dat wij gezegend zijn en in een rijk en georganiseerd land leven. Het kan dus slechter.
Hoe kan dat nou. We hebben al tientallen jaren een rechtse regering gehad die er hoofdzakelijk vanuit ging, als we maar goed lopende bedrijven, fabrieken en ondernemingen hebben dan komt de rest vanzelf wel. Heel even dachten velen dat extreem rechts ons uit het slop zou trekken maar die vlieger ging niet op. En nu blijkt het nog steeds rechts te zijn dat de boventoon blijft voeren.
Of zouden we doorlopend met zijn allen, de ondernemingen, de arbeiders en uitkeringsgerechtigden, wij allemaal samen de snoeptrommel leeggegeten hebben. De een wat meer dan de ander zonder aan sociale medemenselijke verantwoordelijkheden te denken want die kunnen behoorlijk ver gaan en erin gakken. Dat niet meenemen, overdenken en maatregelen nemen, brengt ons in een neerwaartse spiraal van elkaar doorlopend de schuld geven.
Niet dat IK niet gewoon van mijn pensioen wil genieten en ook denk laat de kapitalisten maar inleveren. Maar die denkpatronen waar ik mezelf ook op betrap zorgen er wel voor dat er niets verandert en de vooruitzichten totaal niet te overzien zijn.
Zoals ik al zei: ik ben niet meer van deze tijd. En heb niet de hoop daar iets op grote schaal aan te veranderen. Maar ik wil wel leren zien en daardoor hopelijk mijn eigen juiste keuzes te kunnen maken.
