Elly's eigenwijze Alles mag er zijn zoals het is Dit blog gaat over mijn persoonlijke ervaringen en de zingeving aan mijn leven. Spiritualiteit en het dagelijks leven zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik houd me graag bezig met schilderen, fotograferen en lezen over het filosofische denken in Boeddhisme en Christelijke mystiek om het in het dagelijks leven in praktijk te leren brengen
Verleden jaren stierf ik
duizend doden
Nu oud en grijs
Wat zal ik vrezen
In overtijd
Gaat het bewegen
De zon schijnt
De regen valt
Het beekje stroomt
Naar de rivier
Die op zijn tijd de
zee bereikt
Er is geen eind
Maar slechts
veranderlijkheid
‐‐—-------------‐—----
Het leeft zo diep in mij
Onzichtbaar en verborgen
waarop men huizen bouwt
Het leeft zo diep in mij
onuitgesproken woorden
Zacht kabbelend in het duister
Even raakt het de bovenkant
Als het zich wil ontplooien
Verlangend naar wat tastbaar is
Vanuit basaal niet weten
Zoek woorden ontoereikend
Het vormt zich tot een werkelijkheid
Overspoelt het nieuwe leven.
Brief aan een vriendin
Ik heb nog lang na moeten denken over jouw opmerking op mijn verhaal. Je zei dat er ook wel op mijn ziel was getrapt en dat ik streng voor mezelf zou zijn omdat ik liever niet zo boos was geworden.
Ik denk dat ik integendeel streng voor mezelf wil ben maar duidelijk wil krijgen hoe ik kan voorkomen mezelf te beschadigen door opkomende boosheid en wil leren voorkomen dat het niet escaleert en ontploft in mijzelf.
Ik schreef een gedichtje en ik hoop dat daarin ook duidelijk wordt wat ik bedoel.
Ik stuur daarbij mee al het liefs van de wereld aanr jou en tot ...
🌞 Elly
Geweldloosheid
Diep geraakt
Kwaadwillig
Provocerend
Of
Onbewust
De pijlen op me
afgeschoten
Irritatie volgt
Van boosheid
Tot haat
Wijzen naar de herkomst
houdt geen pijlen tegen
Trek ze uit
Leg ze naast
Me neer
Ze bereiken nooit
Het diepste
onaantastbare
In stilte geneest
het gewonde
kleine zelf
Kom mijn vriend
Zonder uitstel
Laten we gaan
Nu is het moment
Er komt geen beter
Er is geen ander
Een vast besluit
Doet je zachtjes
Voortbewegen
Het pad ontvouwt zich
Onder je votveten
zo ga je
zonder mankeren
Zonder twijfel
Zonder vrees
Kom mijn vriend
Laten we gaan
In heelheid
Ben je nooit alleen
O Goedheid
Grote Goedheid
Geboren uit liefde mededogen
Overwoekerd word je
Door beelden van
veschrikking en ellende
Waar vind ik je
Boven
Onder
Links of rechts
Van al het kwaad
In deze wereld
Ga naar je hart
Mijn hulploos kind
Diep in de modder
Van al het leed
Door jou gezien
Vanuit de modder
Zal de lotus bloeien
In je hart
DAGGEDICHT - Rutger Kopland (1934-2012) – Tijd
Tijd
Tijd – het is vreemd, het is vreemd mooi ook
nooit te zullen weten wat het is
en toch, hoeveel van wat er in ons leeft is ouder
dan wij, hoeveel daarvan zal ons overleven
zoals een pasgeboren kind kijkt alsof het kijkt
naar iets in zichzelf, iets ziet daar
wat het meekreeg
zoals Rembrandt kijkt op de laatste portretten
van zichzelf alsof hij ziet waar hij heengaat
een verte voorbij onze ogen
het is vreemd maar ook vreemd mooi te bedenken
dat ooit niemand meer zal weten
dat we hebben geleefd
te bedenken hoe we nu leven, hoe hier
maar ook hoe niets ons leven zou zijn zonder
de echo’s van de onbekende diepten in ons hoofd
niet de tijd gaat voorbij, maar jij, en ik
buiten onze gedachten is geen tijd
we stonden deze zomer op de rand van een dal
om ons heen alleen wind
(Uit: Verzamelde gedichten. Van Oorschot - Rembrandt, een van de laatste zelfportretten, 1669. Mauritshuis, Den Haag)
Als nieuw geboren
En plotseling
ik wist het wel
je was verborgen
Maar
in de herfst
bloeit vreugdevol
de winter op.
Hatelijk gesis
In mijn oren
Ik zwem door schemering huiswaarts
Waterstraat
Onmetelijke ruimte van thuisheid
Geen gesis kan dat verstoren
De knop bloemt open om niet
Het gele blad dwarrelt omlaag
Het kind gooit handenvol omhoog
En denkt niet aan onweer
De vis denkt niet aan zwemmen
Zal ik gaan wandelen
In sprankelend licht
Onder donkere wolken
Ik denk
Mooier wordt het niet
Ik kan er geen hout van branden
In mijn koude huis voel ik de warmte niet
Natte lijven lessen geen dorst
en de oorlog woedt voort
Ze had de zomer lang gevlogen
Door warme lucht
pijlsnelle vlucht
In bruidsvlucht dansend
Twee in één
En dan verkoeling in het water
Ze zorgde voor toekomstig leven
Nu was ze moe
En uitgeleefd
Doorschijnend was het achterlijf
Sloeg op en neer
Als wilde het ontvluchten
Haar tijd was om
Het werk gedaan
Haar schoonheid ging verdwijnen.
mijn ogen gesloten
Mijn stille hart huilt
Zo zachtjes vertrokken
Steeds minder aanraakbaar
Totdat ze verdween
Betrokken vol passie
Gedreven in volheid
In heelheid aanwezig
Zo was ze voor mij
Maar diep in mijn hart
Is haar kracht voelbaar
Leert ze me leven
met alles erop en eraan
Vanmiddag herdachten we en vierden haar leven
Ja vrolijk Pasen, eieren zoeken en eten , blij zijn dat het voorjaar de nieuwe geboorte van de natuur zich weer volop ontwikkelt. Genieten van het leven en de mooie dagen die we hopelijk nog mogen ervaren,.
Alle verhalen rond de Pasen uit de traditie worden denk ik hoofdzakelijk nog in kerken verteld. Het is lang geleden dat kerk en kroeg een geheel waren en het leven meer als een geheel werd bekeken. Traditie, Religie, Kerk en Leven het was een groot geheel en onsmakelijk met elkaar verbonden,
Die tijd is voorbij. We zijn in vakjes gaan leven,. ieder in zijn of haar eigen hokje alles gespecialiseerd en opgesplitst. Als ik dat hier zo even neerzet valt het me op wat er ontzettend veel grote veranderingen hebben plaats gevonden door de jaren en zeker door de eeuwen heen. Veel is erdoor verbeterd maar heel veel goede dingen zijn ook op de helling komen te staan en zelfs verdwenen. Onherkenbaar geworden voor de nieuwe tijd en de nieuwe generatie, Vaak werd het kind met het badwater weggegooid. Zo kan het zijn dat in veel gevgallen de basis waarop je terug kunt vallen ontbreekt.
Van god los.
Wat dat dan ook mopge zijn dat god. Daar gaan de verhalen mijns inziens ook niet over. Daar is door de mens een beeld van gemaakt en die zijn door groepen in verschillende hokjes gestopt. Dat beeld waar iedereen wel iets over te zeggen heeft maar dat nooit de lading kan dekken, Ook al denken velen de waarheid in pacht te hebben.
Evenals sprookjes en legenden, ik durf het bijna niet te zeggen omdat ook dat de lading niet helemaal dekt maar als we de diepere lagen van de verhalen konden duiden en op onszelf betrekken, inzicht zouden krijgen in wat ze ons te vertellen hebben over ons dag dagelijks leven dan vallen de eeuwen samen inprachtige verhalen over wie en wat ik ben. Hoe het leven, MIJN leven in elkaar steekt want ik ben degeen waar ik over lees in religieuze verhalen evenzoveel als in sprookjes en legenden.. Wat ik lees ben ikzelf en hoe ik een weg kan bewandelen die zoden aan de dijk zet naar een beter zinvol bestaan.
Als al die verhalen letterlijk genomen worden, wat misschien in bepaalde verhalen wel het geval is maar niet altijd even belangrijk, dan ontstaat er discussie over waar en niet waar. Als ik ze gebruik om ervan te leren en inzicht in het leven zelf en mijn eigen leven te krijgen dan ontstaat er ruimte en diepgang in mezelf. Komt er een basis waarop het eigen leven op de eigen manier geleeft kan wor den
Dan zie ik wat wij mensen elkaar altijd weer aandoen en zelfs wat ik zelf op bepaalde momenten ook anderen aanbdoe door in naam van gerechtigheid en oordelen te handelen omdat ze over mijn grenzen gaan. Dan zie ik Israel als mijzelf die altijd weer in opstand komt tegen alles wat er aan ongenoegen op mijn pad komt zonder te zoeken naar de juiste weg om ermee om te gaan. (En natuurlijk wil ik met bevenstaande geen enkele kriminaliteit goedkeuren,) Dan wordt religie zinvol en kan het 'mij eigen' worden in alle verhalen die ik tegenkom. Heb ik zelf de mogelijkheid mijn afwegingen en beslissingen te nemen. Kan nik open blijven staan voor alle menselijke mogelijkheden.
Dan zie ik een kruis als de tijdlijn van het leven en de horizontale lijn als de verbinding met het allesomvattende en eeuwige dat hier en nu het enige raakvlak heeft.
Ik las een prachtig gedicht te mooi om niet te delen.
Het geheim
Hier in het midden
Van het kruis
Hier in het midden
Van de rauwe aanwezigheid
Van leven en dood
Hier in het midden
Van de tijd en tijdloosheid
Van de leegte en volheid
Hier in het midden
Van de begrenzing en oneindigheid
Van het tastbare en onzichtbare
Hier in het midden
Van het horizontale en verticale
Verbinding
Van de Geliefde
En geliefd zijn
Kan
Mijn wezen
Niet
Gekruisigd worden
Want
Hier in het midden
Van dat kruis
Ontmoet ik
De Levensbron
Mijn
Levensstroom
Van
De
Heelheid
Daar
In het midden van
Het onvermijdelijke kruis
Wordt
Altijd
Pasen
Onvermijdelijk
Omdat
Het
Leven
Niet
Sterven
Kan
Agnes Domanska
De tijd staat stil.
Ik liet er een nieuwe batterij in doen
Maar ze verzuimden te controler of het uurwerk nog leefde
Was het mijn verantwoordelijkheid? Had ik kunnen weten dat het uurwerk na jaren ongebruikt en verwaarloosd de moed had opgegeven?
Het is een mooi klokje met een zwarte wijzerplaat.
Het bandje is me wat te groot geworden nu ik geen suiker meer misbruik.
Ik laat me verleiden tot leven buiten tijd dat schept ruinte nu de wijzers niets meer te wijzen hebben.
Verlies heeft twee kanten
Onherroepelijk komt het nader
Zoals het voorbijgaan
Hij schreef prachtige mystieke gecichten.
Handen houden handen vast en oogen verwijlen aan oogen; zoo begint het verhaal onzer harten.
Het is de maanlichte Maart-nacht; de zoete geur van henna is in de lucht; mijn fluit ligt vergeeten op den grond en de bloemenkrans is onvoltooid.
Deeze liefde tusschen jou en mij is eenvoudig als een lied.
Je saffraankleurige sluyer maakt mijn oogen dronken.
De jasmijn-krans, die je voor mij vlocht, doet mijn hart tintelen als vleierij.
Het is een spel van geeven en terughouden, van oopenbaren en weer verbergen; wat glimlachjes, een weinig schuchterheid, en enkele zoete, vergeefsche worstelingen.
Deeze liefde tusschen jou en mij is eenvoudig als een lied.
Geen geheimenis verder dan het heeden, geen streeven naar het onmoogelijke, geen schaduw achter de bekooring, geen reiken in de diepten van duisternis.
Deeze liefde tusschen jou en mij is eenvoudig als een lied.
Wij dwalen niet van uit alle woorden tot het eeuwig stille; we strekken onze handen niet uit in het leedig, naar dingen verder dan alle hoop.
Het volstaat dat wij geeven en krijgen.
We verpletteren de vreugde niet tot het uiterste, om er de wijn van smart uit te persen.
Deeze liefde tusschen jou en mij is eenvoudig als een lied.
https://mystiekfilosofie.com/2021/01/24/hernandez-miguel-spinragbloemen/
Deze link kwam in mijn magazijn terecht en was voor hier bedoeld onder het label gedichten en het label linken
