Als een kat in een vreemd pakhuis

 Het is ontzettend veel werk, een telefoontje inrichten. In het begin zat ik met de handen in het haar nadat het 24 uur had geduurd om mijn oude telefoontje met smart switch over te zetten. Niets stond zoals ik het gewend was en daar komt in mijn geval dan nog bij dat ik op dat nieuwe telefoontje in eerste instantie niets kan zien omdat alles nog veel te klein staat ingesteld . Daarom had ik toch naar een nieuw telefoontje gekeken. Het leek me zo fijn er weer alles op een normale manier te kunnen vinden. Die telefoon is een enorm hulpmiddel door alle hulpmiddelen die er ook, op staan. En nu dit ! Ik dacht: Dit is de miskoop van de eeuw. Uiteindelijk kon Fer me helpen de eerste vergrotingen in de instellingen te vinden. 

Heel langzaam ging het balletje rollen en ik kwam nog verschillende obstakels tegen maar uiteindelijk is het gelukt. Ik heb er het hele weekend aan besteed. Het leuke is dat, als het eenmaal loopt, ik er ook weer plezier in krijg. Er staat ook zo verschrikkelijk veel op. En het is zo heerlijk dat ik er nu zelfs mijn ebooks weer op kan lezen.  

Wat zou ik toch meer beperkt zijn wanneer ik niet zulke enorm geavanceerde hulpmiddelen had waardoor ik in contact blijf met de hele wereld en door nieuws en zoom bijvoorbeeld en kan communiceren zonder al te veel in vreemde ruimtes te moeten vertoeven waar ik me voel als een kat in een vreemd pakhuis.

Lezen

 Ja, dagboekjes schrijven. Ik heb altijd wel de behoefte gehad om wat te schrijven. Soms ligt het een tijdje stil maar het komt altijd weer terug. Vooral wanneer ik nu sinds een tijdje intensiever met google doc werk die er zo mooi de ontelbare fouten uithaalt waar ik nooit omheen kom. Maar nu ik me meer op geduld concentreer dan op snelle elly worden ook de fouten al een klein beetje minder.

Ook heb ik door die veranderde persoonlijke instelling weer wat meer ruimte om te lezen. Dat wil zeggen: veel kopiëren en plakken en voor laten lezen.

Nu lees luister ik naar een heel mooi boek waarover ik de reacties las. Een jonge schrijver, Nelio Biedermann, van inmiddels 23 jaar. Hij wordt hemelhoog geprezen voor zijn schrijftalent en neemt je mee de geschiedenis in van een aristocratische familie vanaf begin 1900. Er komt zoveel voorbij aan geschiedenis waarvan ik niets wist. Bijvoorbeeld een relatief kort gedeelte over hoe daar de Tweede Wereldoorlog is verlopen. Ingebouwd in de geschiedenis van die familie. Een klein gedeelte van een dikke pil die doorlopend blijft boeien. Een aanrader vind ik.

 Vind jij het ook  zo leuk een dagboekje bij te houden?

Weer bakens verzetten

 Het is wel duidelijk. Ik moet de bakens weer verzetten en het is de kunst er vertrouwd mee te worden. Vooral met veel geduld ermee leren gaan want dat geeft de beste resultaten en de minste confrontaties. Dan raak ik meer gewend aan het zicht wat ik nu heb en neem de tijd om er de voordelen en een goede omgang mee te vinden.

Ik kan op het telefoontje niets meer lezen en tik te snel naast wat ik wil. Daardoor opent er iets verkeert én omdat de snelheid en reactie nog ingebakken is gooi ik het veel te snel weg en weet ik niet wat ik weggedaan heb.

Allereerst moet ik dus met veel geduld langzamer met de apparaten , die zo heerlijk behulpzaam zijn om leren gaan. Dat is een eerste vereiste om straks met het nieuwe telefoontje om te gaan. Dat kan ik open vouwen als een tablet zodat het hopelijk wat makkelijker ‘hanteerbaar’ is voor mijn ogen.

Appjes lezen op, voor mij klein formaat gaat ook niet meer. Geen enkele tekst is nog probleemloos leesbaar. Het is een prima geduld oefening om te kopiëren en plakken in de voorleesapp, maar vanmorgen liet ik een gedicht voorlezen van SHOLEH REZAZADEH en dat is niet om aan te horen. Maar als ik dan daarna probeer het zelf te lezen met heel grote letters gaat het stukken beter omdat dan mijn hersentjes de lege focus plekken wel weer invullen en ik in de lees flow terecht komt.

Het is toch vreemd dat ik in de vertrouwde omgeving van ons huis het idee heb dat ik nog goed zie evenals andere plaatsen waar ik regelmatig kom, maar kom ik in een vreemde omgeving dab oriënteer ik me moeilijk. Uit eten en de stad in is gewoon niet zo leuk meer.

Wel ben ik blij dat ik daar dank zij de pillen niet ook nog buikpijn bij heb waardoor ik me toch wat vrijer voel want ook nog eens die buikkrampen erbij zouden mij weerhouden nog onwennige en onbekende dingen te doen. Dus neem ik het slechtere zien, de vermoeidheid en duizeligheid maar op de koop toe.

 

De toppen van de

bomen vangen het zonlicht.

Voorspellen warmte

SHOLEH REZAZADEH

 

update

Onderaan een gedicht

Vorige week dinsdag hadden we in de bibliotheek Rozet van Presikhaaf een mooie ochtend georganiseerd zoals we dat iedere drie maanden doen met steeds weer andere auteurs, musici of kunstenaars.

Zij vertelde en las voor uit eigen werk.

Wat een mooie stem en indrukwekkende poëzie. Ook haar boeken werden besproken en een korte inleiding over haar leven en werk. Een bijzondere vrouw.

"in welke taal zal ik je woorden geven

zodat we elkaar opnieuw kunnen vinden

in welke blik. welke stilte

gaan we elkaar weer verstaan?

in welke regel moet ik het stotteren van de

zon uitleqgen

laag na laag, wolk na wolk

als we van elkaar slechts schaduwen

herkennen

in welke taal kan ik ie omarmen

zodat ie bliitt

n welke taal moet ik de zee oproepen, naar

de bladeren luisteren

in de spiegels van rivieren

of met de oren van rotsen?

zie je, om beqrepen te worden

heb ik mijn taal achter de bergen gelaten

mijn accent aan de golven geknoopt

de taal van bomen en wolken geleerc

de taal van treinen en seconden

en mijn taal klopt sterker dan miin hart

grijpt vaster dan mijn handen

gaat verder dan mijn voeten

en brenat iou dichterbii

Bramen en doemdenken.

  We zijn alweer aan het einde van het pinksterweekend gekomen. Plotseling is het volop zomer.

Heerlijk vind ik dat. Nu is er rondom overal warmte en daar houd ik wel van. Zo gauw het koeler wordt krijg ik alweer last van koude voeten zoals op de verjaardag van een neefje gisteren. Ik kan trouwens toch niet meer zoveel aan en ben al snel te moe. Dus we waren op tijd weer naar huis en onderweg in de warme auto ontdooiden mijn voeten gelukkig weer.  

Zit je nou te lachen?🤣

Maar het was een prima weekend met wat leuke afwisseling.

Zojuist zijn we nog even het park ingewandeld. Het is daar goed te doen onder de bomen.

De preudo accacia begint te bloeien 

en ik zag dat de bramen er uitbundig bij stonden. Als ik wat wil plukken moet ik het in de gaten houden. Tot nog toe is het me niet gelukt iets te verschalken. De vogels of de buurtbewoners zijn me altijd een slag voor.

Maar de vijver was leeg een enkele meerkoet met  maar 1 pulletje.  Een stoffige vijver en bijna geen insecten.  Normaal is er veel meer leven te zien.

Misschien bloeit het allemaal zo weelderig  als laatste uitbarsting.

 He bah, niet zo doemdenken. Maar dat het te denken geeft is duidelijk.

Onderweg

Jarenlang maakte ik tijdens de auto- of busrit foto's die door ervaring en snel reageren spontaan beter werden.

Nu ik slecht zie heb ik veel meer tijd nodig om te focussen en plaatjes te maken. Ik heb het fototoestel tijdens de rit niet meer in handen.

Deze is van 8 jaar geleden

Het is zo fijn om nu al die fotootjes terug te kijken. Er zijn er verschillende bij die nu in aanmerking komen om iets bij te snijden en de helderheid en andere dingen te verbeteren in een fotoprogramma. Dat kan een groot verschil maken.

Tegenwoordig zijn de mogelijkheden in de galerij apps van Samsung erg goed en kun je veel aan de foto's verbeteren. Natuurlijk moet de originele basis foto wel goed genoeg zijn, want wat er niet is, kan je ook niet verbeteren.

Het is een fijne hobby om ermee bezig te zijn. Ik ga als het ware lekker op de bank weer met vakantie. Lekker toch want echt op stap gaan voor een weekje of zo zit er denk ik niet meer zo in. 

Gisteren na een middagje high tea was ik erg moe en dat wordt niet minder maar wel meer als je boven de tachtig, of misschien wel 70, komt. Dus veel langer actief zijn zit er niet in. Natuurlijk helpen die pillen daar ook niet aan mee. Het rond kijken met hard zonlicht en felle contrasteen , dat alleen al vermoeid.

Ik ben daar niet verwonderd oveer. De latste 35 jaar heb ik geleerd 'go with the flow' en dat maakt me tevreden met wat er wel is.

Trouwens, het zit denk ik een beetje bij me ingeboren. Toen ik 21 jaar was en hoogzwanger, bedacht ik al dat ik me waarschijnlijk zó moest voelen als ik oud zou zijn. En dan ben ik nu blij dat ik niet ook nog eens zo'n dikke buik bij heb. 😅

Hjigh Tea

 Dat was het dan weer. Een leuk uitje met een paar vrouwen uit de flat. Een high tea in de boerderij van park Sonsbeek.

Eerlijk gezegd zijn die dingen niet zo meer aan mij besteed maar achteraf vind ik het toch wel weer leuk, je hoort weer eens andere verhalen en eet weer eens andere dingen. . Dit is zo'n kleinschalige flat dat het ook goed is weer eens ongedwongen persoonlijk contact met elkaar te hebben. 

De nieuwe bewoonster was er ook bij en ik zat naast haar. Een leuke vrouw maar voorlopig is ze nog niet over en woont mog in haar oude huis . De aanpassingen in haar nieuwe woondomein zullen nog wel even wat tijd in beslag nemen.

De hapjes waren heerlijk en ik ben weer flink mijn 'suiker boekje' te buiten gegaan. Heerlijk buiten gezeten onder de zonwering die er toch nog onderdoor scheen, lekker warm.

En het fijnste was dat ik er zonder pijnlijke darmproblemen doorheen ben gekomen en dat is toch zo heerlijk.

Jammer dat de vermoeidheid en het slechte zicht er wel onder te lijden hebben.  Begin volgende maand een afspraak met de slevualist. Ik zal het wel ter sprake brengen maar denk dat de keus aan mij is.

Waarom mind/geest zo belangijk is.

 Eén vrijheid die we allemaal bezitten en die niemand ons kan ontnemen, is onze geest! Welke fantasie of verbeelding je ook hebt, niemand anders kan die beperken. Dát is onze ware vrijheid.

Geleg Rimpoche

Het schrijven wordt ook steeds lastiger en gast de ene keer nakkelijker dab de wbdere keer.  

Ik laat het maar even bij dit citaat.

Gelukkig laat mijn geest zich nuet voortdurend meeslepen door alle ups en downs.   Hey zijn wolkjes aa  een stralende henel net vele mogelijkheden.

Opsteker

 

IZERINA SCHREEF EEN BLOGJE OVER VRIENDELIJKHEID. 

https://onderdemijmerboom.blogspot.com/2026/05/vriendelijkheid.html

Zoleuk.  En ik kwam dit tegen op facebook

Daar word je toch vrolijk van

Week in een notendop

 De hele week nog geen blogje geschreven en ook nog geen blogje gelezen..

Soms is er niet zoveel te melden en soms gebeurt er zoveel dat ik er niet aan toe kom. Maar dat mag de pret niet drukken. Je moet schrijven en lezen als je er tijd voor- en zin in hebt. 

Het hele weekend was volgepland want er waren zulke mooie lessen bij Jewel Heart in Nijmegen. Zoom lessen waar ik op had ingeschreven en ik heb ervan genoten. Als er weer zoveel moois om te leren en om me eigen te maken op mijn bordje komt is het bijna jammer weer de dagelijkse dingen op te pakken alhoewel die meditaties en inzichten veel doorwerking hebben en me bij wijze van spreken begeleiden bij al mijn doen en laten. Morgenmiddag naar mijn Arnhemse medestudenten om ons er samen nog verder in te verdiepen.

Zondagmiddag haakte ik voortijdig af want de kinderen kwamen voor Moederdag en ook dan is het weer genieten van elkaars gezelschap. Wat een genot al die mogelijkheden te hebben terwijl er ook zoveel ellende en narigheid in de wereld is. Dat moeten we niet vergeten en doen wat er op ons pad komt om de wereld, al is het maar een ietsiepietsie beter te maken. En die gemiste zoom sessie kreeg ik alsnog toegezonden. Zo kon ik gistermiddag alsnog meedoen. Wat heerlijk al die digitale hulpmiddelen tegenwoordig.

Mijn buik is al bijna 2 weken rustig en ik heb vandaag weer probleemloos kunnen volksdansen. Alhoewel mijn zien is verminderd door de bijwerking van de medicatie. Dat moet dan maar, helaas. Misschien verminderd dat slechte zicht nog iets maar ach, slecht is het toch, helaas

Maandagzijn we bij de kwa met het ptoject: Mode als kunst aan het expirementeren gegaaan en ik heb mijn ontwerp thuis verder bewerkt en gedigitaliseerd in een fotoprogramma

Wat wil je?

 Vanmorgen voelt alles rustig en beter dan de afgelopen weken. Misschien omdat ik nu toch weer een week Nortrilen ben gaan slikken, omdat ik weer steeds meer last kreeg. Ik hoop dat binnenkort de mdl arts belt en dan maar eens overleggen nu ik toch weer begonnen ben met slikken. 

Vermoeidheid doet er ook geen goed aan en het zou me niet verbazen als het zelfs een hoofdoorzaak is van de chronische last. Ik slaap over het algemeen niet langer dan 4 uur per nacht. Misschien sluimer ik nog wel wat tijdens het, voor mijn gevoel ‘wakker liggen’ maar dat is toch wel erg weinig en overdag wordt ik erg snel moe. Dat laatste speelt al zeker 10 jaar of meer en ik kreeg daarvoor na bloedonderzoek te horen dat ik D tekort kwam dus dat kan het niet meer zijn. Het hoort nu gewoon bij de leeftijd en darmen en maar één nier helpen er niet echt aan mee.

Maar vanmorgen voel ik me meteen al fit en vrolijk uitgerust.  

Ik heb trouwens niet het idee dat die dingen doorwerken in mijn humeur. 's Morgens dat eerste uurtje loop ik eerlijk gezegd niet over van vrolijkheid maar overdag heb ik er altijd weer genoeg plezier in. Ook al valt bijvoorbeeld een uitstapje naar de Pasar Malam in duigen die we zondag wilden bezoeken. Dan gaan we naar Eltink in Wijchen waar niets te beleven valt, dan geniet ik van het uitstapje.

Gisteren ben ik druk geweest met ordenen en opruimen van het schilderwerk van de laatste 2 jaar. Veel in mappen gestopt en hier en daar wat veranderd dat me niet beviel. Ja, daar word ik dan dus al moe van, terwijl dat echt niet zoveel beweging en energie vraagt, denk ik dan. Maar ja zei ik vroeger tegen schoonmama, wat wil je, je wordt ook al 82 dit jaar. 😃

Zo nu is alles weer een beetje geordend maar kan ik de monoprints die ik al eerder nakeek nergens meer terug vinden. Ik zal ze wel ergens neergelegd hebben. Ik snap er niets van. Vandaag of morgen komen ze wel weer boven water

Een vanhet e onvindbare stapeltje monoprints

Pasar meubel

 We gingen dus naar Nijmegen. Leuk, er was een Pasar malam. Kunnen we daar een hapje lekker eter. En even rondwandelen. Het zou gaan regenen dus regenjas mee. In de grote ijshal loop je gelukkig wel droog.

Een leuk ritje naar Nijmegen over de nieuwe brug langs het industrieterrein om Nijmegen en tegenover Dukenburg  daar was het al.... file..

Nou ja dat moet dan maar. Stap voor stap naderden we de parkeerplaats, raampje open. : Meneer de parkeerplaats is vol, u kunt bij Dukenburg  parkeren.

Intussen regende het lekker. Zo goed voor de brandjes en de plantjes maar zo'n eindje wandelen vanaf Dukenburg terug naar de ijshal. Daar rondsjouwen en dan ook nog weer terug moeten. Tien jaar geleden draaide ik mijn hand daar niet voor om naar nu had Fer een beter idee.

De woonboulevard bij Wijchen is vlakbij en we willen al jaren een andere salontafel. Eentje waar je ook dingen onder of in laatjes kunt stoppen. Zullen we...

Ja laten we naar...

En het regende dat het goot. Geen kip te beleven bij Eltink. Iedereen was naar de Pasar Malam. Geen dubbele salon tafel te bespeuren want het liefst heb ik hem dan ook nog eens in het wit. Nou ja geen man over boord, het oudje doet het nog best maar ik, met al mijn hebben en houden om mij heen uitgestalt, zou het best leuk vinden als die salontafel een wat minder werkzame rommel zou bevatten. Het is bij ons verre van een toonkamer.

Dus reden we zonder hapje of drankje, want dat was er niet bij Eltink, terug in de stromende regen. Dwars door oud Nijmegen omdat Fer de afslag miste. Dat werd een stukje sightseeing in Nijmegen.

Echt een mooie stad. Prachtige geveltjes kwamen we tegen. Het eindresultaat is dat ik uitgestrekt uitrustend dit blogje aan het schrijven ben. Hartstikke moe naar het was toch leuk.