We zullen het meemaken.

De vrijdagmiddag is vaak heel vermoeiend. De boodschappen voor het weekend en als de temperatuur stijgt wordt dat nog vermoeiender en is er gelukkig een weekend om uit te rusten.  Op die manier is de vrijdag dan ook weer ern feestje met het weekend in aantocht en deze keer 

zomaar met een oranje tompoeds

Ja, het is heel goed om te onderzoeken waar de schoen wringt zoals ik las in de mooie aanvullingen in de vorige reacties.

Woorden geven aan gevoelens kan behulpzaam zijn bij het zoeken naar oplossingen voor problemen maar het kan ook heel confronterend werken omdat het heel duidelijk laat zien waar het mis is en waar je zelf misschien tekort schiet in een oplossend vermogen. Want er iets aan doen, dat valt niet altijd mee. Soms is het makkelijker de omstandigheden de schuld te geven en het maar te laten zoals het is.

Om er echt iets aan te doen is er vaak meer nodig dan duidelijk krijgen wat er speelt.

Als de veranderende onomkeerbare omstandigheden de oorzaak zijn van de onaangename gevoelens dan kan dat betekenen dat je jezelf misschien wel helemaal opnieuw moet uitvinden en/ of aanpassen. 

Dat kan een heel zware dobber zijn en voor sommigen zelfs een onmogelijkheid waardoor er geen oplossing lijkt te zijn en ook de dip onomkeerbaar lijkt 

Neem nou die macula degeneratie en daarbij die pijnlijke darmen en vermoeidheid met maar 1 nier. Dat zijn de voorbeelden die ik het makkelijkst bij de hand heb omdat ik vanmorgen toevalig aan mijn hulp vertelde waar ik allemaal tegenaan loop.

Nu leef ik nog in de prettige omstandigheid dat mijn lief me in de watten legt, alhoewel ik mijn vrijheid om te gaan en te staan zoals ik gewend was er niet meer is. 

Daarvoor heb ik, mijzelf inderdaad, al gedeeltelijk opnieuw uit moeten vinden en doorlopend de bakens verzet.

Mijn ervaring daarmee is nu dat ik, als ik niet vast blijf zitten in treurnis over alles wat ik ooit wel kon, dat er dan nieuwe mogelijkheden in mijn leven komen waardoor het leven een feestje kan blijven.

En natuurlijk gun ik mijzelf af en toe momenten van dipjes wetend dat ze voorbij gaan.

Ik ben van plan me te blijven verheugen in de flexibele mogelijkheden die in mij aanwezig zijn zodat ik, ook als de beperkingen steeds groter worden, ik toch mijn creatieve vermogens kan blijven gebruiken en ik me daar steeds weer in kan aanpassen. En dat kan tot aan de dood toe heel ver gaan. Ook dat wil ik niet vergeten en inbouwen als het even zelf. Met alles erop en eraan. Vol vertrouwen en overgave.

Zo blijft het leven een uitdaging.

We gaan het allemaal meemaken.