Wat een heerlijke dag.
En dan zit ik in de serre, zo heerlijk. In huis is het een of twee graden koeler en ook nog zonder airco aan. Daar blijf ik doorlopend koude voeten houden. Op het balkon is de temperatuur voor mij heerlijk.
Als ik dan zo lekker onderuitgezakt zit in alle rust dan komt er bij mij naar boven: zitvlees. Ja, dat heb ik zeker wel en alle rust om ervan te genieten. Dat had ik 20 jaar geleden niet kunnen bedenken. Wat was ik druk met van alles en nog wat en wat moest ik veel. Nu ook nog wel maar wat ik wil daar kan ik in alle rust mee bezig zijn.
Vanaf dat ik heb leren mediteren en de boeddhistische filosofie me wat duidelijker en meer eigen is geworden, is dat steeds heilzamer voor mij geworden. De eerste 10 jaar natuurlijk nog niet, Toen was het oefenen om rust in mijzelf te vinden . Toen was het me zeker nog niet ‘eigen’. Het is dan echt wel moeilijk aan te leren en het hele leven als een ervaringsveld te beleven.
Nu is het onmisbaar geworden en door de dag heen aardig geïntegreerd. Vooral nu het lijf niet meer kan wat ik gewend was. Het geeft als vanzelfsprekend meer souplesse voor het aanpassen aan de verandering waardoor ik het niet zie als inleveren. Op die manier hoor ik mijn vriendinnen er dan wel over praten en dat is heel begrijpelijk. Toch schuilt er in dat kleine woord een groot ervaringsveld van verschil.
Ook het naderende einde is iets waar ik tot nog toe in volledige rust over nadenk en dat voelt goed. Ook al wil dat niet zeggen dat ik niet in paniek zal schieten als het zover is, maar dan kan ik in ieder geval gerust zijn dat ik gedaan heb wat ik kan om zo veel mogelijk rustig ‘bij de les te blijven' en aan heb gedaan wat ik kan.
Uiteindelijk kan ik alleen maar aan mijzelf werken om een beter mens te worden.
Zo hoop ik dan op mijn heel eigen manier , al is het misschien maar een zandkorrel, en steentje bij te dragen aan een betere wereld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten