Macula Degeneratie

 Een tijdje geleden maakte ik dit schilderij. Nu ik er goed naar kijk is dit precies wat ik zie wanneer ik bezoek heb en praat met degene die tegenover mij zit. 

Als ik op mijn brandpunt wijze, vallen er andere delen weg en komen er weer andere fragmenten tevoorschijn. Zo blijf ik als het ware scannen en om het totale plaatje in mijn hoofd compleet te krijgen.

Nu nog de klassieken

 ik heb mezelf maar weer eens een keer verhuisd/ Iedere keer op zoek naar de makkelijkste plek in de kamer om dat te kunnen zien wat ik wil.

En daar heb ik dan ook veel plezier in want ik houd van verandering.

Zoals ik nu zit staat mijn toetsenbord weer volop in het licht en kan ik het goed gebruiken. Als ik op de bank hang lan dat niet en en zijn de leers onleesbaar voor mij. Zelf zit ik het liefst zoveel mogelijk NIET tegen het licht in te kijken.

Ik heb weinig geschreven de laatste dagen met de warmte. Nu wordt en blijft het misschien wat langer koel of gewoon de voor ons in Nederland bekende zomertemperatuur. Hopelijk kunnen ze de branden overal dan ook weer beter onder controle krijgen. 

Ik ben wel erg druk geweest met het rippen van bijna al mijn moderne muziek. Nu moeten de klassieken nog. Ik ben er heel intensief mee bezig geweest. Mijn probleem wordt dan over het algemeen dat ik moeilijk kan stoppen en dat heeft dan weer zijn consequentie voor de darmklachten. Gelukkig ben ik nu die felle pijn kwijt door de medicatie maar de pds is niet over en daar zal ik mijn verdere leven wel rekening mee moeten houden. Ach dat vind ik niet zo een probleem. Ik ken mijzelf niet anders dan met die toestand.  

Terwijl ik de cd-tjes aan het rippen was kon ik ook luisteren naar dat wat er al op stond en daar heb ik zo van genoten. Maar ik was wel een beetje overladen in mijn hoofd en dat heeft zijn weerslag op de buik. Wat een rust en stilte toen ik dan alles uitzet en mijn aandacht in stilte en rust op de ademhaling richtte. Het helpt echt werkelijk verbinding te maken met de zuivere kwaliteit van stilte en rust is een zegen. Zonder afleiding ademhalen. Steeds weer terug naar de adem als er gedachten opkomen. De helende kwaliteit van de stilte. Het helpt echt. De onrustige overgevoelige darmen hebben me verder geen last bezorgd. 

Nu nog aan de gang met de klassieken.

Diep denken.

 Wat een lstige vraag Izerina. Een abstract schilderij is geen werkrlijkheid wel de ervaring die het bij ieman oproept is voor de persoon werkelijk.

Misschien is de doorlopend veranderende wereld voor ieder persoonlijk net zoiets. Uiteindelijk gevrn we er zelf de interpretatie van dat wat we ervaren. In die zin kunnen we onze eigen wereld makrn en breken

Maar dat is wel heeeel Kort door de bocht want iedere verandering heeft te maken met oorzaken, gevolgen en omstandigheden en als he geen verf hebt kunje ook geen mooi abstract maken en moet je het met de modderspatten op het doek doen..  hoe dan ook, he zult het a,tijd zelf moeten doen en de én heeft missvhien wat betere gereedschappen dan de ander tot zijn beschikking. 

Tja ik weet het ook niet.

Toct nog toe prijs ik me gelukkig met alle Diep denkenmooie omstandigheden.

Kalm aan.

 Ik voel me niet goed.

Vannacht eruit geweest en een paracetamol imgenomen en ben wel weer in slaap gevallem. 

Het lijf wil niet meer zoveel denk ik.

Ik ben wel een paar dagen achter elkaar lekker bezig geweest maar wordt dan ook wel heel erg moe. Ach denk ik dan dat is niet zo erg maar op een of andere manier gaat het niet zo makkelijk over en ga ik me ziek voelen.

Ik moet denk ik niet teveel dagen achter elkaar te veel doen. Nog maar een dagje bijkomen en wat geduldiger bankhangen.

Ik had me wel goed ingepakt bij het fotograferen in Het Depot van Wageningen. Het was zo heerlijk weer eens even goed beschermd tegen die akelige zonneallergie te fotograferen.

Het katoenen hemd heeft me goed beschermd. Ik trok de mouwen soms tot over de handen.

Inleveren?

 Ik zit aan de ontbijttafel en kijk maar buiten. 

Het is vakantie van het schildersatelier en volksdansen. Ik doe dat op de middagen omdat mijn darmen de laatste jaren zo onvoorspelbaar pijnlijk en lastig waren in de ochtenduren en ook vaak de hele dag. Het is nu al weken rustig nadat ik in overleg met de mdl arts de medicatie gehalveerd heb omdat ze de bijwerkingen, vermoeidheid en duizeligheid versterken nu dat ook is verdwenen weet ik niet wat me overkomt. Zo heerlijk. Ik ervaar nu een soort 'zelf' dat ik jaren niet heb gekend op die manier. Gewoon in rust zonder noemenswaardige darmklachten. Je zou bijna bang worden dat het weer terug zou komen. Maar daartoe laat ik me echt niet verleiden hoor.

 Ik heb besloten dat ik die wekelijkse ‘verplichtingen’ stop. Aan een kant jammer vanwege de contacten die helaas verloren gaan, maar ik zag er ook altijd min of meer tegenop omdat het in mijn hoofd wel leuk was maar het lijf protesteerde. Dus deze week heb ik de knoop doorgehakt. Het hoort denk ik beter bij de capaciteit van mijn lijf me er op deze manier bij aan te passen. 

Ik voel het niet als inleveren want het voelt heel natuurlijk me aan te passen en meer de beweging naar binnen te maken. Het is zo vanzelfsprekend. Niet alleen in het eigen bewustzijn maar ook blijft er zo wat meer tijd over voor alles in huis waar ik ook zo van geniet. Ik merk nu vooral dat het schilderen zoveel spontaner gaat, precies op het moment als ik dat wil. 

Ik kom ook meer toe aan leze, tekenen, digitaal met de fotootjes spelen doe ik door de jaren heen gemaakt heb, schrijven, mediteren, mijn beoefeningen doen, muziek luisteren en de bibliotheek daarvan organiseren, zorgen dat mijn tablets goed georganiseerd zijn. Want ook dat is belangrijk als het zien slechter wordt en een spelletje op het tablet doen. Het is zelfs mogelijk een legpuzzel te doen wat ik op een tafel niet meer zou kunnen. En dan heb ik het nog niet eens over het weinige huishoudelijke werk dat ik doe omdat Carmen het grote aanpakt en Fer ook zoveel invult. En nuet te vergeten een wandeling waar ik met deze felle zon en die allergie toch al niet aan toekom. En af en toe een dagje samen op stap met of zonder fototoestel. De wereld is nog steeds vol mogelijkheden. 

Maar je moet je er wel bewust van maken!

Mijn gedachten waren afgedwaald maar nu kijk ik op en naar buiten.

De boom staat in het volle zonlicht en ik kijk naar de structuren. De lichte en de donkere vlakken die een soort bladertrossen vormen. Ze zijn doortrokken van de lijntjes die bladvormen tekenen. Dat zie ik allemaal en toch zie ik geen enkel blad. Ik knijp mijn ogen tot streepjes en alle structuren vallen weg. De lichte en donkere vlekken blijven over. Zonder structuren daarbinnen. Geen wonder, want met geknepen ogen kijk ik alleen nog maar door die mavula grijze vlek en is de heldere buitenrand verdwenen. Die periferie wordt door het heel langzaamaan vergroten van de grijze focus vlek steeds kleiner. . 

Ik doe mijn ogen weer open. Voorlopig is het beeld dat ik zie nog aardig te doen al ken ik de handicap van de weggevallen focus.

Als ik kijk met een soort starende blik waarin geen focus aanwezig is, zie ik het beste. 

Ik laat het staren los en onmiddellijk is mijn blik in beweging aks een soort scan waardoor ik me niet meer bewust ben van die grijze vlek waar ook blinde vlekken in zitten. Die geven ook vervormingen in het beeld die soms verwrongen gezichten laten zien op het tv beeldscherm. Dat is de reden waardoor ook woorden vervormen en letters wegvallen. Ondertiteling is niet meer te kezen.

Maar luisteren maakt veel goed

(Een van mijn vriendinnen us doof. Voor haar is het andersom)

Intussen heb ik Ithaka uit. Zo mooi voorgelezen en zo leuk om al die Griekse helden en goden te leren kennen.  

De laatste dagen was ik zo druk met muziek. Daar ben ik nog lang niet klaar mee hoor maar verandering van spijs doet eten.

Verzuren.

 Ferrara wacht met muziek beluisteren tot het najaar. Dat snap ik wel. Nu is het weer om op stap te gaan. Groot gelijk maar voor mij is het anders .

 Ik ben plotseling allergisch voor de zon geworden en moet me daarvoor beschermen om stekende jeuk te voorkomen. Daarom zit ik nu heerlijk in de koelte met muziek te stoeien. Naar buiten komt wel weer als het minder warm is.

Vaak verbaas ik me over mezelf. Soms houden die slechte ogen me erg bezig . Doorlopend op zoek naar datgene wat het beste functioneert om toch optimaal te kunnen zien. Zo langzamerhand ligt er een hele range brillen in huis en iedere keer ben ik weer op zoek of het misschien nog beter kan. 

Als er geen neusjes aan de bril zitten, krijg ik het benauwd. Ze hangen dan te zwaar op mijn neus.

Nu heb ik weer zo'n look over brilletje over mijn varifocusbril van de opticien gezet. Want die varifocus is niet sterk genoeg om te kunnen lezen en op de tablet te gebruiken. Daar kan ook geen sterk leesgedeelte in, helaas. En ik heb gister weer een goedkoop brilletje opgestuurd gekregen met +4.5. Ja die werkt ook redelijk maar heeft weer geen neusjes. ,leuk brilletje, donkerrood, maar helaas ik krijg het op de lange duur benauwd..

Men zeur toch niet zo. Ach, is het zeuren? Ja, nu ik jullie er op mijn blog mee lastig val. Maar ik prijs me gelukkig dat ik dat allemaal zonder problemen uit kan proberen en nog steeds met weinig zicht zoveel kan doen.

Gewoon steeds maar weer uitzoeken of het beter kan. En als we fotograferen heb ik een zoom objectief. Daardoor zie ik het beeld prima. Het wordt alleen lastiger net de varifocusbril op de objecten die ik zou willen vinden in beeld te krijgen voordat ik mijn toestel erop kan richten.. Als ik iets heb gevonden leef ik me daar ook weer lekker op uit. En Fer wijst me aan wat ik niet zie.

Het houdt me wel bezig plus alle andere dingen die ik graag doe. Nee, ik hoef niet te verzuren.

En google doc haalt zoveel fouten uit mijn schrijven want geloof me, die zijn talloos en zouden een blog of mail onleesbaar maken.

Doordraaien

 Je zou er doorgedraaid raken.

Fer en ik zijn beiden muziekliefhebbers. Hij speelde jaren toetsen in een band en ik leerde wat gitaargroepen als tieneer, ach, het mag allemaal geen naam hebben, nu is het volop tijd om te genieten van de uitgebreide cd-collectie die wij beiden hebben.

Ja, ik weet het, het is uit de tijd. Alles is te vinden op youtube maar de kwaliteit van de apparatuur is ook wel erg belangrijk en vooral daarop is zijn blik gericht. En Ik moet zeggen ik ben om.

Het is heerlijk samen te luisteren naar en hoge kwaliteit van muziek uit ons eigen repertoire. Om het makkelijk te maken staat alles keurig gedocumenteerd van pop tot jazz en klassiek tegen de muur van het gangetje van ongeveer 3 x 3 meter.

Jarenlang was Fer bezig alles op flacq, een hoge muziekopslag kwaliteit, in de computer te laden. Nu kun je ook nog eens makkelijk cd's rippen. Een eenvoudiger techniek die zo goed als vanzelf gaat Natuurlijk moet je de CD er wel zelf instoppen en het audioprogramma leren bedienen. En hier doe ik dan uiteindelijk mijn intrede.

Je begrijpt misschien; nu ben ik mijn eigen muziek aan het uitzoeken en kom daarbij veel nostalgie tegen. Dat is toch wel leuk op de oude dag😁. Net zoals andere ouderen die graag familie en vakantiekiekjes bekijken stel ik me zo voor.

 Voorlopig ben ik nog wel even bezig en af en toe schilder ik onder het beluisteren van mooie klassieke werken.

Volop genieten dus.