Vannacht kwam ik tot de ontdekking dat ik wel kan denken dat ik meer rust in mijn hoofd heb, maar het is niet verdwenen. Als ik wakker lig gaan mijn gedachten niet naar huishoudelijke dingen. Niet naar problemen of dingen die ik wil schilderen maar er komt wel veel voorbij over dingen die ik zou willen schrijven.
Het liefste zou ik dan opstaan en ze opschrijven maar dat heb ik tot nog toe niet gedaan.
Vannacht kwam de gedachte voorbij dat ik veel geleerd heb in dit keven maar als ik daar dieper induik dan zie ik dat het EIGENLIJK niet waar is.
Zo kom ik dat woordje ‘eigenlijk” heel vaak in mijn gedachten tegen. Natuurlijk zijn er wel dingen die ik heb geleerd , mar het zet in mijn ogen niet zoveel zoden aan de dijk. Onder bepaalde omstandigheden heb ik profeit van wat ik leerde maar als het me werkelijk aan de botten komt dan moet ik dat nog maar afwachten of ik iets geleerd heb. Dan pas kan ik op te merken hoe ik er werkelijk mee om ga.
Als ik werkelijk onder extremere omstandigheden geraakt zou worden dan weet ik zeker dat ik dan niet reageer zoals ik zou hopen te reageren.
STEEDS MEER (ook zon woordje dat ik in mijn gedachten vaak tegenkom)
voor wat reageren betreft onder morilijke omstandigheden zie ik steeds meer dat het niet zozeer is gelegen in wat je zegt maar hoe je iets zegt.
En dat is iets wat veel dieper is geworteld. het is geworteld in een keuze die je kunt maken.
Er zijn heel veel menselijke kwaliteiten en emoties die op verschillende manieren naar buiten kunnen komen.. Dat heeft te maken met het reageren en handelen vanuit liefde nededogen of vanuit egocentrisme. Dat zijn twee heel verschillende basis instellingen die een mens kan hebben. Het is mogelijk te leren handelen en een keus te maken uit een van beiden.
Over het algemeen functioneren we op basis van uit ons zelf en is al ons doen en laten egocentrisch gericht. Natuurlijk niet alleen maar, maar als ik er bewust mee omga dan zou ik dat handelen en reageren uit eeen van beiden een groot verschil maken. Zo opmerkzaam ben ik nog lang niet door de dag heen.
Zolang alles draait om het zelf is er nog heel wat te leren. Waarschijnlijk een leven lang.
Ik zeg wel zo makkelijk: ik wil leven met alles erop en eraan maar doe dat naar eens. Er is altijd wel iets waar ik tegenaan loop en dan ga ik er echt niet altijd even liefdevol mee om. Want echt, ook liefdevol kan je dingen aanpakken en veranderen. Dat weet ik best.
Ik heb nog heel wat te leren om te kunnen leven in vrede.
Maar ook jezelf liefdevol aanpakken he? Waarom de lat zo hoog leggen,waarom is er eigenlijk een lat nodig?
BeantwoordenVerwijderenDank je wel voor je fijne liefdevolle reactie Izerina.
VerwijderenIk den daar een beetje anders over en denk:
Wat grappig dat jij daar op jouw eigen manier zo tegenaan kijkt.
Voor mij is het gewoon een eerlijke constatering. Niet meer en niet minder.
Net als jij ben ik bezig met dingen die me bezig houden. En ik wil net als jij en iedereen op een goede manier gelukkig zijn.
Er is geen lat.
Ik zou hetzelfde kunnen denken over de moeite die jij doet voor jouw ‘idealen’
Zo doen we allemaal ons ding.
En projecteren het op elkaar 😆
En je kunt pas echt van anderen houden als je ook van jezelf houdt.
Elly, ik dacht ook zoiets als Izerina. Wat vraag je veel van jezelf, maar ook daar zal jij waarschijnlijk anders over denken.
BeantwoordenVerwijderenMaar als ik bovenstaand lees komt het zwaar over. Je leert je hele leven lang en dan nog zeg je dat het eigenlijk niet waar is. Wanneer komt je echt iets aan de botten? Me dunkt dat jij toch wel een en ander hebt meegemaakt wat je aan de botten kwam, of is dat mijn interpretatie. Waar leg je de grens. Ook dat zal voor ieder anders zijn.