Emoties een naam geven

  Zo af en toe zak ik best even in de prut. Dan heb ik nergens zin in en zit ern beetje dom voor me uit te kijkrn. Min of meer te wachten tot die bui van somberheid overlaat. Niet dat ik dan iets bedenk over een toekomst waarin ik NOG minder zal zien. Zo zit ik niet in elkaar want bij zulke overdenkingen calculeer ik onmiddellijk mogelijke oplossingen in zodat ik in de toekomst niet voor teveel onverwachte dingen kom te staan. Zo zit ik wel in elkaar. Verder zoek ik naar dingen zoals:

Heb ik nog wel iets te bieden in deze wereld en dan denk ik, stel je niet aan. Op jouw leeftijd is goed leren leven met al je medemensen op zich voldoende voor je omgeving. Idealen had je dat lang geleden met andere keuzes waar kunnen maken. Dat deed je niet dus nu niet zeuren. Mijn oom zei altijd. Zo lopen de gootjes als het regent.

Maar als ik in de prut zak voel ik me gewoon ontevreden. Eerst heb ik dat niet eens in de gaten maar nu ik begin te schrijven en probeer heel eerlijk naar mijn gevoel te kijken, ja dan voel ik me gewoon ontevreden. 

En het rare is dat op het moment dat ik daar de vinger achter krijg en het heb benoemd, dan verdwijnt die ontevredenheid als bij toverslag. Die kan dus pas verdwijnen als ik het in de ogen kijk. Zo is dat toch met alles als ik de oorzaken kan benoemen. Het een naam geef. Ontevreden. Het zijn allemaal emoties die in mijzelf aanwezig zijn en daar kan ik alleen zelf maar iets aan veranderen als ik dat wil. 

Ontevreden, het is toch van de gekke. Ik die het zo goed heb. Mijn moeder kon al lang helemaal niets meer en ik zag haar nooit ontevreden. Ik heb geen enkele reden daartoe met alle mogelijkheden en hulpmiddelen zodat ik nog steeds kan doen wat ik wil.. Ik hoef echt niet alles te benoemen wat er aan goeds is dat mij omgeeft, ik hoef alleen maar te erkennen dat ik ontevreden ben en dan keert heel langzaam mijn energie weer terug en verdwijnt dat hele idee van ontevredenheid dat ik even de ruimte gaf om zich te nestelen.

Ik ben weer boven jan.

Ja zowerkt dat bij mij

Maar soms ben ik inderdaad ook moe. Ik merk het niet altijd op omdat vermoeidheid ook al zolang bij mij hoort. Ik ben eraan gewend. De ene keer is het wat meer dan de andere keer. Natuurlijk speelt dat ook een rol en het enige dat ik dan moet doen is: kalm aan en uitrusten en ook daar heb ik alle ruimte voor.