Noodgedwongen of voor de lol

 

Ik vind het gewoon zo leuk om steeds weer andere hoekjes en plekjes in de kamer te creëren.

In de winter zijn de bladeren van de bomen en komt het volle zonlicht de kamer in. Heerlijk vond ik dat altijd totdat ik het felle licht niet meer in mijn ogen kon verdragen. 

Altijd zit ik met alle spulletjes waar ik dagelijks mee bezig ben om heen verzameld, tegen het licht te vechten. En daar komt dan nog eens bij dat ik niet met zonweringen of gordijnen opgesloten wil zitten. Dus ben ik weer heel intensief op zoek gegaan naar een betere plek met mijn rug naar de lichtinval van de ramen. 

En het is gelukt. Nu zit ik heel tevreden te tikken op het nieuwe plekje in de kamer en verbeeld me dat ik nooit een beter plekje heb gehad. Alle spulletjes om mij heen. Schetsboekje, tablets, gitaren, brillen, toetsenbord. Ik kan er alles mee op de vierkante meter. Nou ja, dat is ook niet helemaal waar want bij de inloopkeuken staat ook nog een tafel om aan te schilderen. Misschien ben ik al aan het oefenen voor het bejaardenhuis waar je praktisch met de beste wil van de wereld al niet meer in komt. 😅

Ik ben er klaar voor, zullen we maar zeggen. En voel me senang in mijn vertrouwde omgeving. Een beetje schuiven en organiseren…

Verandering van spijs doet eten, zeg ik maar.

En misschien denk je nu dat die arme Fer in een hoekje weggedrukt zit maar nee hoor, die heeft een hele kamer met computer en kasten vo;’’’’ voor zichzelf en zo vermaken we ons best.. Totdat het weer warmer wordt en we lekker weer eens wat meer buiten rond gaan kijken. 

Mozaïek  knippen en plakken van karton.  Daar zijn we bij de kwa de hele maand nog mee bezig'  Ik ben benieuwd of er nog iets vernieuwender dan bloemtjtetjes  uit mijn handen gaat komen of  misschien laat ik het hier wel bij en ga met andere dingen aan de gang.