Wie zit daar nou op te wachten?

Er zijn dingen die ik schrijf en in concept zet waarvan ik later niet meer het belang inzien van publicatie. Ze zijn altijd wel voor mij van belang maar ik denk altijd: wie zit daar nou op te wachten . Dus schrijf ik over het algemeen gewoon voor mijzelf.

En toch worden mijn blogjes regelmatig gelezen 

Zo vond ik deze foto in mijn archief van een beeld naar ik vermoed van Johannes van het kruis. In Toledo waar hij tijdens de inquisitieperiode in gevangenschap zat. In een veel te kleine cel. Het beeld raakt me omdat ik er veel over las.

Hij had banden met Teresa van Avila. Van haar las ik het boek. De innerlijke burcht. Tegenwoordig gepubliceerd en in trek als Het innerlijke kasteel. Ik ben blij dat ik ze nu weer als e boek kan downloaden.

Johannes van het kruis schreef ook prachtige gedichten en nu beb ik begonnen aanzijn boek de donkere nacht. Het gaat over zelfreflectie en mij boeit het omdat ik denk hierdoor mijzelf steeds beter te leren kennen. 

Het zijn boeken die voor de nonnen en monniken zijn geschreven als contemplatie en zelfreflectie. Ondanks het feit dat ik me best wel intensief met boeddhisme bezig houd zie ik erg veel overeenkomsten. Het is aan te bevelen als je je serieus met spiritualiteit bezig wilt houden. Het boeit mij om zoveel herkenning te vinden in mijzelf en ook in stromingen die geografisch zover uit elkaar ontstaan zijn 

  Waarschijnlijk zijn er meer raakvlakken dan je oppervlakkig zou denken evebals met de Islam en de joodse traditie die rond 1500/1600 in vrede samen leefde in spanje. Ook dat is dus mogelijk.Zelfs in de architectuur is dat zichtbaar.

Waarschijnlijk zijn de zogenaamde historische verhalen, mythologieen en dogma's (een ander woord voor leerstuk) een eigen leven gaan leiden en voor onomstotelijke waarheid verkocht om ze als machtpositie te misbruiken door instituten.. Zoals dat steeds weer gaat als dingen worden vastgezet en als waarheid worden aangeprezen.

Als we dat nou allemaal eens, niet meer en niet minder, als richtingaanwijzers voor een goed en vreedzaam leven konden beschouwen. 

Maar ja, de mens wil houvast en dat is er nooit.