Lezen

 Ja, dagboekjes schrijven. Ik heb altijd wel de behoefte gehad om wat te schrijven. Soms ligt het een tijdje stil maar het komt altijd weer terug. Vooral wanneer ik nu sinds een tijdje intensiever met google doc werk die er zo mooi de ontelbare fouten uithaalt waar ik nooit omheen kom. Maar nu ik me meer op geduld concentreer dan op snelle elly worden ook de fouten al een klein beetje minder.

Ook heb ik door die veranderde persoonlijke instelling weer wat meer ruimte om te lezen. Dat wil zeggen: veel kopiëren en plakken en voor laten lezen.

Nu lees luister ik naar een heel mooi boek waarover ik de reacties las. Een jonge schrijver, Nelio Biedermann, van inmiddels 23 jaar. Hij wordt hemelhoog geprezen voor zijn schrijftalent en neemt je mee de geschiedenis in van een aristocratische familie vanaf begin 1900. Er komt zoveel voorbij aan geschiedenis waarvan ik niets wist. Bijvoorbeeld een relatief kort gedeelte over hoe daar de Tweede Wereldoorlog is verlopen. Ingebouwd in de geschiedenis van die familie. Een klein gedeelte van een dikke pil die doorlopend blijft boeien. Een aanrader vind ik.