Een betere wereld

 Wat een heerlijke dag. 

En dan zit ik in de serre, zo heerlijk. In huis is het een of twee graden koeler en ook nog zonder airco aan. Daar blijf ik doorlopend koude voeten houden. Op het balkon is de temperatuur voor mij heerlijk.  

Als ik dan zo lekker onderuitgezakt zit in alle rust dan komt er bij mij naar boven: zitvlees. Ja, dat heb ik zeker wel en alle rust om ervan te genieten. Dat had ik 20 jaar geleden niet kunnen bedenken. Wat was ik druk met van alles en nog wat en wat moest ik veel. Nu ook nog wel maar wat ik wil daar kan ik in alle rust mee bezig zijn. 

Vanaf dat ik heb leren mediteren en de boeddhistische filosofie me wat duidelijker en meer eigen is geworden, is dat steeds heilzamer voor mij geworden. De eerste 10 jaar natuurlijk nog niet, Toen was het oefenen om rust in mijzelf te vinden . Toen was het me zeker nog niet ‘eigen’. Het is dan echt wel moeilijk aan te leren en het hele leven als een ervaringsveld te beleven.    

Nu is het onmisbaar geworden en door de dag heen aardig geïntegreerd. Vooral nu het lijf niet meer kan wat ik gewend was. Het geeft als vanzelfsprekend meer souplesse voor het aanpassen aan de verandering waardoor ik het niet zie als inleveren. Op die manier hoor ik mijn vriendinnen er dan wel over praten en dat is heel begrijpelijk. Toch schuilt er in dat kleine woord een groot ervaringsveld van verschil.

Ook het naderende einde is iets waar ik tot nog toe in volledige rust over nadenk en dat voelt goed. Ook al wil dat niet zeggen dat ik niet in paniek zal schieten als het zover is, maar dan kan ik in ieder geval gerust zijn dat ik gedaan heb wat ik kan om zo veel mogelijk rustig ‘bij de les te blijven' en aan heb gedaan wat ik kan. 

Uiteindelijk kan ik alleen maar aan mijzelf werken om een beter mens te worden.

 Zo hoop ik dan op mijn heel eigen manier , al is het misschien maar een zandkorrel, en steentje bij te dragen aan een betere wereld. 

Hoe schilder ik?

 Voor de duidelijkheid schrijf ik hier nog eens hoe ik met mijn verslechterende zicht omga

Tot eem tijdje geleden kon ik alles op mijn telefoontje maar nu gaat dat niet meer omdat het te klein is. telefoontje Mijn zicht is zoveel slechter geworden en ik hoopte dat het met een grotere display telefoon beter zou gaan maar dat is ijdele hoop en ik doe alles liever gewoon op mijn 14” tablet. De telefoon is voor een kot appje of kijken wat binnenkomt en onderweg wel makkelijk. Eerder kon ik er idd alles op, ook lezen maar dat lukt allemaal niet meer en als ik iets wil schrijven zoals nu moet ik google doc op de 14” gebruiken om alle fouten eruit te halen. Het is dan doorlopend kopiëren en plakken heen en weer van de hulp apps die ik nu heb geïnstalleerd naar de artikelen die ik wil lezen of schrijven en/of beantwoorden.

Echt dingen communiceren is voor mij toch makkelijker met e-mail. Dus nu kopieer ik dit en plak het waarin ik wil .

Het blijft behelpen, maar ik ben blij met de mogelijkheden.  

Het is niet uit te leggen wat ik wel em kiet zie. Je moet je voorstellen dat er doorlopend halve woorden op verschillende plekken wegvallen afhankelijk van waar mijn focuspunt (dat dus blind is) zich op richt. Ik zie dus wel de periferie waardoor ik wel alles lijk te zien maar niet kan lezen.

Vanmiddag naar de kwa geweest. Nadat ik twee jaar geleden overstapte van de ochtend naar de middag heeft het lang geduurd voor ik mijn draai bij Jos kon vinden.

Op een of andere manier had ik het gevoel dat ik niet duidelijk kon maken in welke richting ik verder wilde. 

Tot vorige week. Ik kreeg plotseling de juiste aanwijzingen en vanmiddag zette zich dat voort. Daar ben ik blij om en ik hoop dat het zo door zal gaan. 

Ik heb dus heerlijk geschilderd vanmiddag. Vanwege de bovenstaande beperkingen schilder ik dus ook zoals ik schilder en dat is helemaal goed. Het maakt me blij.

Gaan, ga, hoe zullen we gaan

 Zie zo dat hebben we weer gehad. Ik kan niet zeggen dat ik intussen alweer helemaal bij ben met de digitale veranderingen. Maar het gaat goed en ik kan me nu aardig bewegen over mijn telefoontje.

Hoewel er soms dingen voorbij komen die ikte lastig vind om te lezen. De AI is kennelijk onuitwisbaar op dat ding aanwezig en daar heb ik , voor zover ik weet, geen hand in gehad. . Misschien word ik er wat meer vertrouwd mee of vind ik op een gegeven moment de mogelijkheid het uit te schakelen zonder al te veel schade te veroorzaken.

Wel heb ik nu een nieuwe app gevonden. Nu heb ik twee apps die voor kunnen lezen en dat is ideaal. Een alleen voorlezen. De ander vertaalt en leest voor. Zonder veel poespas. Gewoon kopiëren en plakken. En dan ook nog de app die ik gebruik om de ontelbare fouten die ik schrijf er zoveel mogelijk uit te halen. Zonder dat zouden mijn schrijfsels zo langzamerhand onleesbaar zijn. Zelfs ik kan het moeilijk terug lezen dus voor anderen is het werkelijk geen doen meer. 

Aankomende week wordt het warmer en dan ga ik hopelijk weer meer naar buiten, liefst met een fototoestel. Een zien wat daar nog van terecht komt. Het blijft leuk. 

Ik heb doorlopend koude voeten en benen, misschien kan de zon daar iets aan veranderen.

Heerlijk is het dat ik weer boeken aan het lezen ben. Beter gezegd: ik leen een voorgelezen boek of ik laat hem door de computerstem voorlezen. Ik heb nu 'Het verloren paradijs' gelezen van Slauerhoff over de Portugezen in China rond 1500 . Op een gegeven moment loopt er een verhaal doorheen van een marconist die op dezelfde plekken van het verhaal terechtkomt, verweven met de betreffende personen uit de 16de eeuw.

Magisch, ik vond het erg mooi.

Nu lees ik gedichten van Rumi. Hij werd geboren in Afghanistan ergens in 1200 en moest vluchten naar Turkije. De dansende derwisjen komen uit zijn mystieke ervaringen voort. Hij schreef erg mooie dingen uit levenservaring die een stap verder gaan dan je in eerste instantie zou denken en kunnen op die manier in de mystieke traditie worden geplaatst. Het valt onder de wereldliteratuur.

Blijf lopen, blijf lopen

Al ga je nergens heen

Blijf bewegen in jezelf.

Gaan, ga,

Hoe zullen we gaan

Mijn eigen koekoekklok is er klaar voor

 Wat kun je toch verschrikkelijk druk zijn met een telefoontje. Verleden week vrijdag ben ik begonnen met overzetten van het oude naar het nieuwe. Nou dat ging niet zomaar vanzelf. De eerste grote fout die we maakten… Dat ‘We’, is natuurlijk omdat Ferry me moet helpen, daar begint het al mee. Het nieuwe telefoontje heeft zulke kleine letters, die kan ik niet zien. Pas als alles voorbereid is kun je de instellingen wijzigen in grote letters. En op dit nieuwe schermpje van een relatief, voor mijn ogen klein telefoontje,kan dat extra groot. 

De fout die we dus maakten maakten was dat we het sd kaartje in de oude telefoon lieten zitten bij het overzetten en de inhoud komt allemaal ook in de interne opslag van het nieuwe toestel. Het duurde een eeuwigheid van meer dan 24 uur die we onderbraken omdat we dachten dat hij misschien vastgelopen was en opnieuw opstarten anders had het misschien nog langer geduurd.

Gedurende de afgelopen week kwam ik steeds weer nieuwe vergeten instellingen tegen die ik aan moest passen om het display naar mijn hand te zetten of moet ik zeggen baar mijn ogen te zetten. Vanmorgen heb ik hopelijk het laatste kunnen doen. Een vergrootglas dat ik ook kan gebruiken wanneer dat met twee vingers niet werkt zoals op de startpagina en de wekker helemaal naar mijn zin in een slaapstand met uitsluiting van sommige apps die ik ook nog wil gebruiken voor ik ga slapen. Bijvoorbeeld een meditatie die ik via de koptelefoon kan afluisteren. 

We hadden ook nog een heel volle week met veel afspraken. En terwijl ik hier zit te tikken op mijn tablet hoor ik mijn vogeltje een ieder uur melding op mijn telefoontje fluiten. Mijn koekoekklok zeg ik altijd als mensen hem plots verbaasd horen . Het is idioot hoeveel geavanceerde mogelijkheden er bestaan die je kunt gebruiken als je een veetje creatief bent. Zo dankbaar dat ik dat van nature op de stroom van het leven mee heb gekregen waardoor ik veel kan doen wat anderen met deze handicap helaas niet meer kunnen. Hoe geavanceerderd des te meer werk geeft het ook om alles juist in te richten. En dan heb ik ook nog eens het geluk dat ik het heel leuk vind dat allemaal te doen.

Voorlopig kan ik er weer tegenaan. 

Waarvoor bang zijn 

?

Overtijd

 Verleden jaren stierf ik

 duizend doden 

Nu oud en grijs 

Wat zal ik vrezen

In overtijd 

Gaat het bewegen

De zon schijnt

De regen valt

Het beekje stroomt 

Naar de rivier

Die op zijn tijd de 

zee bereikt

Er is geen eind 

Maar slechts 

veranderlijkheid

‐‐—-------------‐—----