Vrolijk Pasen

 Ja vrolijk Pasen, eieren zoeken en eten , blij zijn dat het voorjaar de nieuwe geboorte van de natuur zich weer volop ontwikkelt.  Genieten van het leven en de mooie dagen die we hopelijk nog mogen ervaren,. 

Alle verhalen rond de Pasen uit de traditie worden denk ik hoofdzakelijk nog in kerken verteld. Het is lang geleden dat kerk en kroeg een geheel waren en het leven meer als een geheel werd bekeken.  Traditie, Religie, Kerk en Leven het was een groot geheel en onsmakelijk met elkaar verbonden, 

Die tijd is voorbij. We zijn in vakjes gaan leven,. ieder in zijn of haar eigen hokje alles gespecialiseerd en opgesplitst.  Als ik dat hier zo even neerzet valt het me op wat er ontzettend veel grote veranderingen hebben plaats gevonden door de jaren en zeker door de eeuwen  heen. Veel is erdoor verbeterd maar heel veel goede dingen zijn ook op de helling komen te staan en zelfs verdwenen. Onherkenbaar geworden voor de nieuwe tijd en de nieuwe generatie,  Vaak werd het kind met het badwater weggegooid. Zo kan het zijn dat in veel gevgallen de basis waarop je terug kunt vallen ontbreekt. 

Van god los. 

Wat dat dan ook mopge zijn dat god. Daar gaan de verhalen mijns inziens ook niet over. Daar is door de mens een beeld van gemaakt en die zijn  door groepen in verschillende hokjes gestopt.  Dat beeld waar iedereen wel iets over te zeggen heeft maar dat nooit de lading kan dekken, Ook al denken velen de waarheid in pacht te hebben. 

Evenals sprookjes en legenden, ik durf het bijna niet te zeggen omdat ook dat de lading niet helemaal dekt maar als we de diepere lagen van de verhalen konden duiden en op onszelf betrekken, inzicht zouden krijgen in wat ze ons te vertellen hebben over ons dag dagelijks leven dan vallen de eeuwen samen inprachtige verhalen over wie en wat ik ben. Hoe het leven, MIJN leven in elkaar steekt want ik ben degeen waar ik over lees in religieuze verhalen evenzoveel als in sprookjes en legenden.. Wat ik lees ben ikzelf en hoe ik een weg kan bewandelen die zoden aan de dijk zet naar een beter zinvol bestaan. 

Als al die verhalen letterlijk genomen worden, wat misschien in bepaalde verhalen wel het geval is maar niet altijd even belangrijk, dan ontstaat er discussie over waar en niet waar. Als ik ze gebruik om ervan te leren en inzicht in het leven zelf en mijn eigen leven te krijgen dan ontstaat er ruimte  en diepgang in mezelf. Komt er een basis waarop het eigen leven op de eigen manier geleeft kan wor den 

Dan zie ik wat wij mensen elkaar altijd weer aandoen en zelfs wat ik zelf op bepaalde momenten ook anderen aanbdoe door in naam van gerechtigheid en oordelen te handelen  omdat ze over mijn grenzen gaan.  Dan zie ik Israel als mijzelf die altijd weer in opstand komt tegen alles wat er aan ongenoegen op mijn pad komt  zonder te zoeken naar de juiste weg om ermee om te gaan. (En natuurlijk  wil ik met bevenstaande geen enkele kriminaliteit goedkeuren,)   Dan wordt religie zinvol en kan het 'mij eigen' worden in alle verhalen die ik tegenkom. Heb ik zelf de mogelijkheid mijn  afwegingen en beslissingen te nemen. Kan nik open blijven staan voor alle menselijke mogelijkheden. 

Dan zie ik een kruis als de tijdlijn van het leven en de horizontale lijn als de verbinding met het allesomvattende en eeuwige dat hier en nu het enige  raakvlak heeft.

Ik las een prachtig gedicht te mooi om niet te delen. 

Het geheim 

Hier in het midden 

Van het kruis

Hier in het midden 

Van de rauwe aanwezigheid 

Van leven en dood 

Hier in het midden 

Van de tijd en tijdloosheid

Van de leegte en volheid 

Hier in het midden 

Van de begrenzing en oneindigheid 

Van het tastbare en onzichtbare 

Hier in het midden 

Van het horizontale en verticale 

Verbinding 

Van de Geliefde 

En geliefd zijn

Kan 

Mijn wezen

Niet

Gekruisigd worden 

Want

Hier in het midden

Van dat kruis 

Ontmoet ik

De Levensbron 

Mijn

Levensstroom 

Van 

De

Heelheid 

Daar

In het midden van 

Het onvermijdelijke kruis 

Wordt 

Altijd 

Pasen

Onvermijdelijk 

Omdat

Het

Leven 

Niet

Sterven 

Kan

Agnes Domanska 

over de mystiek weg van Johannes van het Kruis.

Daarover wil ik niets meer schrijven dan het vermelden van deze bijzondere link over zijn leven en werken

johannes van het kruis

Uit brieven van Ficino.

 

Onbegrijpelijk

Het zou zomaar kunnen dat onderstaande tekst onbegrijpelijk is. Als er over de kosmologie wordt geschreven of gesproken zijn dat meestal teksten die niet met het brein te bevatten zijn. Het zijn  woorden van meditatie die van binnen een resonantie kunnen veroorzaken met dat wat in onszelf aanwezig is. Want we zijn er uit voort gekomen en in die zin zijn we er een onlosmakelijk deel van. Dat is ook de manier waarop de mogelijkheid tot bestaan , tot bewust bestaan aanwezig is in en buiten onszelf als een geheel met het Al . Zonder dat is er geen leven mogelijk. Je zou het misschien een leven gevend beginsel kunnen noemen dat gelijktijdig Alomvattend is. Het niet iets, de afgrond, woest en ledig, de duisternis van waaruit het licht ontstaat. 


Noch iets noch niets bestond; die heldere hemel daar Was niet, noch het brede hemeldak daarboven uitgestrekt.

Wat dekte het Al? wat beschutte? wat verborg?

Was het van het water het peilloze diep?

Er was geen dood – toch was er niets onsterfelijks, Er was geen grens tussen dag en nacht;

Het enig Ene ademde stil alleen, Behalve Dat is sindsdien niets geweest.

Het was duister, en het Al was eerst gehuld In diepe somberheid – een lichtloze oceaan – De kiem, bedekt nog in de schil, Barstte open, één van aard, uit hittegloed. . . .

Wie kent het geheim? Wie verkondigde het hier?

Wie weet waaruit die veelvoudige schepping ontstond?

De goden zelf ontstonden later pas – Wie weet waaruit die schepping plots ontstond?

Wie kent Dat waar die grote schepping uit voortkwam?

Wie weet of zijn wil haar schiep of dat die zweeg?

De hoogste ziener in de hoogste hemel, Hij weet het – of misschien zelfs deze niet.

– Rig-Veda, 10:129




Starend de eeuwigheid in . . .

Vóór de grondslag van de aarde was gelegd, . .


Was u. En als de onderaardse vlam Uit het gevang barst, en het raamwerk verteert . . .

Zult u in rust verkeren, zoals u eerder was, En onveranderd blijven, terwijl de tijd niet meer bestaat.

O, eindeloos denken, goddelijke EEUWIGHEID!

– John Gay, A Thought on Eternity





Uit: Een introductie tot de geheime leer. H.P. Blavatsky

https://www.theosofie.net/onlineliteratuur/introductietotgl/proloogdeel1.html

Alle weten overstijgend

Alle weten overstijgend
Juan de la Cruz


Ik drong binnen, waar ik niet wist,
en bevond me in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

Ik wist niet waarlangs ik inging,
maar toen ik zag dat ik daar was,
zonder dat ik wist waar ergens,
kreeg ik zicht op grote dingen;
toch weet ik niet wat ik zag;
want ik bleef in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

Vrede en vroomheid ging ze aan,
deze zeer volkomen kennis,
in de diepste eenzaamheid
zonder middel aangeworven;
en het was iets zo verborgens,
dat ik er slechts van kan staam'len,
alle weten overstijgend.

Zo zeer was ik opgetogen,
zo verdiept en zo van zinnen,
dat mijn zelfbesef ontledigd
achterbleef van alle ervaren
en de geest verrijkt werd met een
door-niet-te-verstaan begrijpen,
alle weten overstijgend.

Wie daartoe geraakt -ja waarlijk -
houdt zichzelf niet meer in handen;
wat tot dan hij heeft geweten
komt hem voor als zeer onedel;
en zo machtig groeit zijn kennis,
dat hij blijft in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

Stijgt men hoger, des te minder
kan men er begrip van krijgen,
wat het is: die duist're wolkzuil
die de donk're nacht verheldert;
wie eens van dit weten weet had,
blijft dan ook in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

En dit niet-wetende weten
is van een zo hoog vermogen,
dat de wijzen met hun denkkracht
het nooit kunnen overtreffen;
nooit bereikt hun weten dit
door-niet-te-verstaan begrijpen,
alle weten overstijgend.

Van zo hoge uitnemendheid ook
is dit allerhoogste weten,
dat er wetenschap noch geestkracht
is, die dit bewerken kan;
wie zichzelf ertoe kan brengen
door-niet-te-verstaan te weten,
zal steeds meer hierin doordringen.

En als 't u belieft te horen:
d'aard van deze hoge kennis
is een allerhoogst besef
van het Wezen van de Godheid;
't is het werk van haar erbarmen
als Zij alle weten in dit
niet-weten doet overstijgen

Het juiste moment

Het is alweer jaren geleden dat ik een boek las van Meister Eckhart. Ik herinner me dat het me bijzonder boeide omdat hij de christelijke traditie op een manier benadert die helemaal bij mijn gedachtengang klopt.

De laatste jaren staan zijn boeken weer volop in de aandacht en worden er op verschillende plaatsen cursussen of lezingen gegeven  over zijn denken en werken. Zo vond ik via google zoeken een interessante pagina https://dominicanen.nl/page/2/?s=Meister+Eckhart

Maar ook van Marga Haas.  www.margahaas.nl/parelduiken-in-de-bijbel.

Zij verzorgd ook workshops over Meister Eckhart. Meerdaagse kennismaking met Meister Eckhart.

Iedere twee weken plaatst ze een korte overweging op haar site. Daar kun je je op abonneren zodat je er geen misloopt. Ik kreeg een heel mooie binnenkomer die me goed van pas kwam. Niet over Eckhart, maar toch...Ook voor mij op het juiste moment.

Ik kopieer het hieronder.

Gods Woord is stilte

Bij Johannes 1:1

Lekker, een nieuw boek. Ik heb Liefde is licht besteld. Religieuze teksten van Simone Weil. De boekhandel heeft laten weten dat het binnen is en ik fiets er ronkend van genoegen naartoe. Nog voordat ik het pand weer verlaat, sla ik het boek op een willekeurige plek open en lees de woorden die ik daar aantref. ‘Gods Woord is stilte.’ Je zou bijna gaan geloven dat het leven tot op de vierkante centimeter geleid wordt.

‘Gods Woord is stilte.’ Heerlijke kost voor iemand die is opgegroeid in een traditie die zegt dat de bijbel Gods Woord is. Wat een ruimte, wat een vrijheid, wat een vrijmoedigheid! Op weg naar huis kauw en herkauw ik ze, deze woorden. ‘Gods Woord is stilte.’ Eigenlijk is dit ene citaat voldoende voor een hele Parelduiker en hoef ik er niets aan toe te voegen; de woorden hebben een diepgang die je ongetwijfeld aanvoelt. Maar iets in mij laat me er toch weer mensenwoorden aan wijden. Met terughoudendheid, dat wel. De woorden van Weil doen me direct denken aan een citaat dat toegeschreven wordt aan de middeleeuwse islamitische mysticus Rumi: ‘Gods taal is stilte; de rest is een povere vertaling.’ Dat maakt me bescheiden. Maar iets van de diepgang van de woorden van Weil wil ik wel proberen te peilen en in taal te vatten.

‘Gods Woord is stilte.’ Allereerst is daar het woord stilte. Wat betekent dat? Afwezigheid van geluid? Verblijven in een rustige omgeving? Omstandigheden die altijd hetzelfde blijven? Dat is stilte ook, maar ik laat het liever niet bij deze uiterlijke uitleg. Stilte heeft alles te maken met hoe jij op veranderende omstandigheden reageert. Wat die omstandigheden met jou doen. Welke innerlijke gesprekken de omstandigheden in jou op gang brengen. Als ik terugkijk op de afgelopen maanden, zie ik dat ik veel moeite heb met veranderingen. Eerst alle beperkende maatregelen en wat die voor gevolgen hebben voor mijn dagelijks leven en voor de hele maatschappij. En daarna de stapsgewijze versoepeling. En ik moet me daar telkens maar weer aan aanpassen. Het roept in mij een bepaalde heftigheid op. Koortsachtigheid. Ik kan wel doen alsof ik reuze flexibel ben, maar eigenlijk geeft het me elke keer weer innerlijke onrust. Pas als ik de onrust een beetje laat betijen en ik de wereld en mezelf weer kan bekijken vanuit een perspectief dat iets verder weg ligt dan mijzelf, ervaar ik weer iets van ruimte, rust, innerlijke vrede.

Stilte. Wie die ruimte dagelijks opzoekt door bijvoorbeeld meditatie, weet waarover ik het heb. Altijd aanwezig, altijd beschikbaar, altijd bereikbaar. Maar ik ben er zo vaak niet. Ik weet ervan, van die innerlijke stille ruimte. Maar ik kan er vaak niet bij. Of er niet vanuit leven. Stilte lijkt te maken hebben met afwezigheid van iets. Maar ten diepste is stilte aanwezigheid. Aanwezigheid van niet-iets.

Als er onrust heerst in mij, erváár ik de innerlijke stilte misschien als afwezig, maar die stilte is er gewoon – als dragende ondergrond onder mijn bestaan. Die is nooit afwezig; ík ben degene die niet dáár aanwezig is. Het gaat dus om mijn aanwezigheid bij een aanwezigheid die overal en te allen tijde op gelijke wijze tegenwoordig is. Ik voeg me in de stilte, in die ruimte in mij en om mij heen die er altijd is. Ik geef me eraan over, ik laat me erdoor raken, erdoor dragen, ik ga erin op. Ik hoor de stilte niet alleen, ik voel haar vooral en mijn innerlijk oog gaat ervoor open. En ik betreed haar.

Als ik thuis dat ene citaat nog een keer opzoek, zie ik dat Simone Weil in het tekst daaronder erop doorgaat. ‘Het geheime Liefdewoord van God kan niets anders zijn dan de stilte. Christus is de stilte van God.’ Gods Woord, de bijbel, Christus, de stilte, het spreken van God – het een vloeit nu in het ander over, het een wordt het ander, er is geen een en ander meer. Er is alleen die aanwezigheid, die alles doordrenkt, alles doordesemt, alles doortrilt.

En dan komt in me op het begin van het evangelie naar Johannes. ‘In den beginne was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God.’ Daar gebeurt hetzelfde. Het een en het ander zijn niet meer. Het onderscheid dat ik eerder meende te zien, valt weg. God sprak Licht en er was Licht. God sprak zijn Woord en zijn Woord kreeg vorm in Jezus Christus. De stilte die het Woord van God is, kreeg vorm in de stilte die Christus is. En die stilte, dat Woord, Licht, Christus – het is het liefdewoord van God aan de mens. Een stilte die mij streelt, mijn verlangen wekt en verleidt.

Ik ben benieuwd wat ik nog meer moois bij haar tegenkom.

 

De Stem van de Stilte

 Voordat u de eerste poort kunt naderen moet u leren uw lichaam van uw bewustzijn te scheiden, de schaduw te verdrijven en in het eeuwige te leven.

Daartoe moet u leven en ademen in alles, zoals alles wat u waarneemt in u ademt; uzelf aanwezig voelen in alle dingen, alle dingen in het ZELF.

U moet niet toelaten dat uw zintuigen van uw den-ken een speelplaats maken.

U moet uw zijn niet afscheiden van het ZIJN en van alles buiten u, maar de oceaan doen opgaan in de druppel en de druppel in de oceaan.

Zo zult u in volledige harmonie zijn met al wat leeft; heb de mensen lief als waren ze uw broeder-leerlingen, discipelen van één leraar, zonen van één liefdevolle moeder.

Leraren zijn er vele; de MEESTER-ZIELis één, alaya, de universele ziel. Leef in die MEESTER zoals DE ZEVEN POORTEN ZIJN straal in u leeft. Leef in uw medemensen zoals zij leven in die ZIEL.

Voordat u aan het begin van het pad staat, vóór u door de eerste poort gaat, moet u de twee in het ene doen opgaan en het persoonlijke opofferen aan het onpersoonlijke ZELF, en zo het ‘pad’ tussen de twee – het antaskaraña– vernietigen.

‘Heeft u uw hart en denken afgestemd op het grote denken en hart van de hele mensheid? Want het hart van hem ‘die de stroom zou willen ingaan’ moet wor-den geroerd door iedere zucht en gedachte van al wat leeft en ademt, zoals de bulderende stem van de hei-lige rivier wordt gevormd door alle geluiden van de natuur die daarin weerklinken’.

Discipelen kan men vergelijken met de snaren van de vîñå waarin de ziel weerklinkt, de mensheid met DE ZEVEN POORTEN haar klankbodem, de hand die haar bespeelt met de welluidende adem van de GROTE WERELDZIEL. De snaar die onder de hand van de meester niet kan tril-len in lieflijke harmonie met alle andere, springt – en wordt weggeworpen. Zo gaat het ook met het geza-menlijke denken van lanoe-ßråvaka’s. Dit moet worden afgestemd op het denken van de upådhyåya – één zijn met de overziel – of zich ervan losmaken.

Zo handelen de ‘broeders van de schaduw’, de moordenaars van hun ziel, de afschrikwekkende dad-dugpa’s11.

Kandidaat voor het licht, heeft u uw wezen afge-stemd op het grote lijden van de mensheid? 

Is dat het geval? . . . U mag verdergaan. Maar vóór u voet zet op het treurige pad van smart, is het goed om eerst de valkuilen op uw weg te leren kennen.

Gewapend met de sleutel van welwillendheid, lief-de en tedere barmhartigheid kunt u vol vertrouwen de poort van Dåna doorgaan, de poort die aan het begin van het PAD staat.

\