Pijntjes

 

We waren vanmorgen op tijd uit bed. Dat gebeurt niet alle dagen. We zijn laat naar bed gangers en laat uit bed gangers. Hihihi, ik weet het niet beter te zeggen. Dat betekent wel dat ik nu een lange morgen heb. 

Opgestaan met buikpijn. Niet heftig, maar toch, ik werd er wakker wan. Weer een oefening in opmerkzaamheid. Ik zou er zo graag de vinger achter krijgen hoe die pijntjes in elkaar steken en functioneren. Want het zijn ook nog eens verschillende soorten pijn. Het is niet één oorzaak die een rol speelt, maar er zijn voorzover ik het nu ervaar meerdere oorzaken die tot pijn leiden. Vanmorgen rustig de tijd om het zonder paracetamol uit te zitten in de hoop dat ik vanmiddag gewoon kan gaan schilderen bij de kwa.

Intussen heb ik een oud werk op de ezel gezet en het gerenoveerd. Het is in ieder geval heel wat beter geworden.

Zutphen

 

Ik was een tijdje geleden in de kerk van Zutphen voor een tentoonstelling over foto's van het universum. Ik maakte er een blogje over. Bertiebo was er ook en zij maakte een mooi blogje over de expositie over een moderne versie van Het Lam Gods. Ik maakte daar ook wat foto's, maar zij wist er interessante details over te vermelden.

https://bertiebo.blogspot.com/

Ik  was meer geïnspireerd door het werk dsat er ook hing en  daar  maakte ik een blogje over . Helaas zoder informatie want ik vond de foto heel geschikt voor goede vrijdag.

https://ellyseigenwijze.blogspot.com/2026/04/goede-vrijdag.html

Mijn idool

 Ik ben al tientallen jaren fan van hem. En daarom moet ik deze podcast met jullie delen. Deze man zette in de dertiende eeuw al het hele denken in de christelijke kerk op zijn kop. Nu in onze tijd begint af en toe een heel klein beetje door te dringen waar het werkelijk over gaat, want het is zo anders als ik dat leerde in de vorige eeuw en dat was waar ik me tegen verzette. 

Kees Voorhoeve weet als geen ander in gesprek met Marleen Schefferlie te verwoorden waar alles in essentie over gaat. Ook legt hij meteen linken naar andere tradities. 

Mooi ook hoe Marleen die bijzondere man, Meister Eckhart, in het begin van de podcast in de context van zijn tijd plaatst. Dat op zich is al heel boeiend.

Ik zal deze podcast vaker af moeten luisteren om er een klein beetje in door te kunnen dringen. 

https://www.radiolila.nl/blog/religieus-navelstaren-of-handelen-kees-voorhoeve-over-de-mystiek-van-meister

Pantropica

 Vanmorgen zijn we naar Pantropica gegaan. Dat is tegenwoordig een hele onderneming met te veel pijn, is het op het laatste moment beter om niet te gaan want dan wordt het extra vermoeiend. En dat is voor ons beiden niet leuk. Maar het zag er goed uit vanmorgen dus stapten we vrolijk met fototoestellen, water en wegwerpzakdoekjes in de auto. 

We waren er jaren geleden ook al geweest, maar toen heette het anders en zag het er ook anders uit. Toch was er veel dat ik herkende. Wij gingen natuurlijk fotograferen en het boeiendst was de vijver met eenden, flamingo's en rode ibissen. In de vlindertuin die we na de lunch bezochten ging het mis. De vermoeidheid en daarmee ook de pijn sloeg toe en het fototoestel gaf de geest . Hoe mooi kun je het hebben?🙈 Gelukkig hadden we het meeste gehad.

Onderweg terug in de auto viel ik bijna in slaap pffff, de pijn was ietsje minder, gelukkig maar. Ik had ook thuis nog zeker een uur nodig voor ik weer een beetje mens was. En nu, een beetje uitgerust en pijnloos, gaan we bloemetje halen voor die lieve hulp die morgen komt en deze week jarig was.

De fotootjes van mij…? Ik heb er niet één. Het kaartje was gecrasht maar het fototoestel mankeert gelukkig niets.

Deze maakte ik op dr valreep met mijn telefoontje 

Van tekst naar spraak.

 Dat is grappig

Ik heb een eenvoudige app geïnstalleerd. Van tekst naar spraak. Nu kan ik willekeurige teksten kopiëren en daarin plakken. Dan worden ze voorgelezen. Zo ben ik ook weer in staat sommige blogjes te lezen. Lastiger wordt het als er veel foto's tussen de tekst staan. 

Maar dat lukt niet bij alle blogjes. De bubbles van Judy zijn niet te kopiëren. Knap dat ze er zo'n bescherming op heeft. Ze blijven voor mij onleesbaar. Helaas.

Een flinke meid

 Ik ben me toch wezenloos geschrokken. 

Ik was dus druk bezig om een oplossing te vinden om op een manier zoals IK het handig vind, te kunnen schrijven, dat in de juiste volgorde te kunnen lezen en dan ook nog eens voor te kunnen laten voorlezen. n en ja, ik vond de mogelijkheid als 'scherm voorlezen'. Het zit op android apparaten ingebouwd in de systemen en in de instellingen kun je het aanzetten. 

Dat is mooi, dacht ik. Dan kan ik het gebruiken en nu vast oefenen voor als het nog lastiger wordt ook met de koeienletters die ik nu gebruik. Dus ik zette het knopje aan en kreeg allereerst een soort oefenprogramma. Nou dat heb ik geweten. Er werd ijverig geïnstrueerd wat en hoe ik moest werken en ik dacht ach dat gaat wel lukken maar het leek toen eigenlijk al niet zo makkelijk. O k. Op een gegeven moment zat ik er middenin. Met één vinger tikken, met twee vingers scrollen met drie vingers weet ik veel! Er werd ijverig verteld wat er allemaal gebeurde.

Maar ja, ik wilde alleen maar een aanklik manier om voorgelezen te worden. Al die andere dingen groeiden over mijn hoofd. Dus ik wilde weer terug naar het normale besturingsprogramma.

Nee dus. 

Om te activeren klik 2x, zei het voorlees mannetje. Bij alles wat ik probeerde ging het hopeloos mis. Ik kwam overal terecht behalve in het normale besturingsprogramma. Ik zag de bui al hangen. Op zoek naar de juiste persoon om me eruit te halen want die prachtige tablet van mij bleef dood voor wat ik wilde.

Maar hier ben ik dan, want plotseling pakte hij wel wat ik wilde. Hoe?... geen idee

Het functioneert weer zoals ik gewend ben en als ik echt met dat programma moet gaan werken zal ik wel zo verstandig zijn een of ander cursusje te doen om achter de juiste handelingen te komen.

Ik hoop dat het niet nodig zal zijn.

Maar ja, aan hopen heb je niet veel is mijn instelling..

Ik ga erover nadenken

Een flinke meid is op de toekomst voorbereid.

Zulk heerlijk weer. Wat een overdaad.

Het blijft lasti

 Ik krijg het niet voor elkaar zoals ik het zou willen. 

In een blog is de volgorde heel anders dan in bijvoorbeeld in een dagboek. Daar schrijf je met regelmaat in steeds weer volgende regels steeds weer volgende dagen. In het blog komt de nieuwe dag bovenaan te staan en wanneer je na verloop van tijd in de juiste volgorde zou willen lezen moet je helemaal naar beneden terugscrollen om het begin te vinden.

Het probleem op een tablet vind ik dan de documentatie opslag die ik tot nog toe niet zo makkelijk in de mappen bestanden terug kon vinden als op de computer dus zocht ik naar verschillende apps of mogelijkheden maar tot nog toe vond ik niets eenvoudig omdat ik ook met die visuele beperking zit en het graag makkelijk wil laten voorlezen om terug te horen. En dat kan kan wel weer als ik het in boekvorm in mijn e reader app opslag en dan terug afluister.

Met een blog weet ik hoe het werkt dus zou ik het liefste blogs schrijven maar die kan ik niet afluisteren net zo min als google doc waarin ik als start voor mijn schrijfsels begin omdat die er zo mooi de vele fouten die ik tik, eruit haalt.

Probleem. Ik ben er nog niet uit. Want ik wil voorlopig zonder het openbaar op internet te zetten een manier vinden om te schrijven. Misschien moet ik het gaan doen , zoals ik het met mijn autobiografie heb gedaan die ik gelukkig ook in boekvorm in eigen beheer heb laten drukken en uitgeven en dus ook als e- book in mijn reader heb. Een blog in hoofdstukken van nieuwe pagina's, alhoewel het dan als maandelijkse hoofdstukken van dagen nog altijd in de omgekeerde volgorde staat en ik het als blog weer ni

et voor kan laten lezen. 

.

Het blijft dus lastig maar nu ik google drive erbij heb gepakt zie ik dat ik hier wel in mappen bestanden kan werken. Dat is leuk. Dus zou het er toch van kunnen komen dat ik regelmatig ga schrijven over wat me bezig houdt.

Weer een stkje meer schrijf en leesgemak erbij gevonden. Maar het blijft lastig  blogs te lezen of kijn eigen blogs te herlezen.

En dan kan ik alyijd stukken uit mijn schrijfsels die ik wel kan delen hier op jet blog publiceren

Zo moeilijk is het allemaal niet.

Update

En ja natuurlijk gelijktijdig is het verschrikkelijk moeilijk.

_______________

Leven is opgebouwd in verschillende cirkels die zich eeuwig herhalen als dag en nacht, slapen en waken, seizoenen en jaren. Eeuwig doorgaande processen waarbinnen kleinere cirkels van herhalingen functioneren. Zoals blaadjes van de bomen vallen en opnieuw in knoppen vorn aannemen.  

Het leven wordt pas moeilijk als je alleen maar aan de oppervlakte leeft. De oppervlakte van de oceaan van het leven met alle woest golvende mogelijkheden en dan probeert overeind te blijven op die emotionele golven van het bestaan. Als je niet los kunt laten en de stilte van je eigen diepzee niet kunt vinden waar de rust als vanzefsprekend aanwezig is. Als je mentaal wordt meegenomen door iedere beweging en door alle grote en kleine stormvloeden die bij de oceaan van leven horen…

Iedere keer voltrekken die patronen zich weer in tijdcirkels van komen en gaan. Steeds weer komen dezelfde hoge en lage golven voorbij om daarna weer tot rust te komen waardoor het heldere zicht op de diepzee weer iets makkelijker wordt. 

Gebruikmaken van die stilte om het te leren uitbreiden is zinvol om je eraan te kunnen herinneren en er in terug te kunnen keren want…

Bij het ouder worden zijn de golven vaak nog hoger want er is minder weerstand en energie om ermee om te gaan of om er tegen te vechten. En vechten helpt niet. De tijdcirkel van dit ene leven loopt ten einde. Ook dat hoort erbij. 

In die rust van momenten waarin je alles kunt laten zijn zoals het is. Dat zijn de momenten waarop het mogelijk is vanuit een rustige diepgang in de stille wateren van de oceaan van het zelf meer inzicht op te bouwen in de natuurlijke gang van zaken en je te realiseren dat het hele leven is opgebouwd uit zulke tijdcirkels en dat niets eeuwig duurt en daar rust in gevonden kan worden.

Dat inzicht opbouwen maakt het mogelijk steeds meer thuis te komen in je eigen midden. In de rust van de diepe wateren van het zelf.  

Goede vrijdag

Deze fotootjes keken mij wel mooi voor vandaag. Ik maakte ze ook in de Walburgiskerk van Zutphen. 

 

Het gemak dient de mens

 En omdat vooral teksten en vooral  woorden herkennen steedds lastiger word 

Vomaakte ik een schermafbeelding van de publicatie op facebook.

Ik wordt er zo moe van.

 Hehe, zo moe, verschrikkelijk maar wel blij.

Er verandert zoveel de laatste tijd. En ja als de tijden veranderen, moet je de bakens verzetten en dat kost energie. Wel op een veel lager pitje dan 20 jaar geleden maar moe word ik er wel van.

Ik ben nu een jaartje aan het volksdansen op het niveau van een enthousiaste tachtiger die slecht ziet. En ik krijg het eindelijk een beetje door. Ik kan nu dus aardig mee huppelen. Wie had dat nou gedacht… een fervent aanhanger van klassiek ballet leeft zich uit in het volksdansen. Ik dacht altijd dat het iets te maken had met boerenkielen en klompen naar nee, echt niet. Die dansen komen uit heel veel verre landen en de muziek is heerlijk. De passen en figuren zijn een intensief leerproces dat ik langzamerhand begin door te krijgen. Ik had nooit kunnen vermoeden dat ik enthousiast zou worden. Maar zo gaat dat dus als je ouder wordt of bent en open blijft staan voor alles wat er op het pad komt. Zo leuk!

Niet vast blijven zitten in dat wat niet meer kan, maar op zoek naar wat nog wel kan.

Maar ja, je wordt er wel erg moe van.😆

En van dat schilderen  word ik tegenwoordig ook al  zo snel moe.  Maar dat doe ik dab ook zoveel mogelijk zittend tegenwoordig. Maar het blijft een heerlijke bezigheid.