Weer bakens verzetten

 Het is wel duidelijk. Ik moet de bakens weer verzetten en het is de kunst er vertrouwd mee te worden. Vooral met veel geduld ermee leren gaan want dat geeft de beste resultaten en de minste confrontaties. Dan raak ik meer gewend aan het zicht wat ik nu heb en neem de tijd om er de voordelen en een goede omgang mee te vinden.

Ik kan op het telefoontje niets meer lezen en tik te snel naast wat ik wil. Daardoor opent er iets verkeert én omdat de snelheid en reactie nog ingebakken is gooi ik het veel te snel weg en weet ik niet wat ik weggedaan heb.

Allereerst moet ik dus met veel geduld langzamer met de apparaten , die zo heerlijk behulpzaam zijn om leren gaan. Dat is een eerste vereiste om straks met het nieuwe telefoontje om te gaan. Dat kan ik open vouwen als een tablet zodat het hopelijk wat makkelijker ‘hanteerbaar’ is voor mijn ogen.

Appjes lezen op, voor mij klein formaat gaat ook niet meer. Geen enkele tekst is nog probleemloos leesbaar. Het is een prima geduld oefening om te kopiëren en plakken in de voorleesapp, maar vanmorgen liet ik een gedicht voorlezen van SHOLEH REZAZADEH en dat is niet om aan te horen. Maar als ik dan daarna probeer het zelf te lezen met heel grote letters gaat het stukken beter omdat dan mijn hersentjes de lege focus plekken wel weer invullen en ik in de lees flow terecht komt.

Het is toch vreemd dat ik in de vertrouwde omgeving van ons huis het idee heb dat ik nog goed zie evenals andere plaatsen waar ik regelmatig kom, maar kom ik in een vreemde omgeving dab oriënteer ik me moeilijk. Uit eten en de stad in is gewoon niet zo leuk meer.

Wel ben ik blij dat ik daar dank zij de pillen niet ook nog buikpijn bij heb waardoor ik me toch wat vrijer voel want ook nog eens die buikkrampen erbij zouden mij weerhouden nog onwennige en onbekende dingen te doen. Dus neem ik het slechtere zien, de vermoeidheid en duizeligheid maar op de koop toe.

 

De toppen van de

bomen vangen het zonlicht.

Voorspellen warmte