Inleveren

  Als je ouder wordt moet je je inleveren. 

Ik vind het toch zo een treurig woord dat oude mensen op die manier omgaan met de goede tijd die men nog heeft. Een soort rouwproces van inleveren en afscheid nemen in een proces dat eeuwig is en altijd zal zijn. Een ander woord gebruiken voor inleveren kan een wereld van verschil betekenen. In een tijd waarin we de gelegenheid hebben het hele leven te overdenken. Op die manier kan ik in leren zien wat ik nog wel kan of wil verbeteren aan mijn kwaliteit van leven. Verbeteren aan dat waar ik mee bezig ben om zo een boost te krijgen en nieuwe openingen te zien.

Ik heb het liever over veranderingen.

Ja, dingen veranderen doorlopend en dat houdt nooit op, maar goed ook. Het gebruik van een ander woord geeft een heel andere manier om ernaar te kijken. Ik weet wel dat het soms voelt als inleveren, maar er zijn veel te veel dingen die als inleveren worden benoemd. Dat kan best anders.

Toen ik jong was ging ik van de kleuterschool naar de lagere school. Dat was toch ook geen inleveren. Zo werd ik later tiener. Ook dat was verandering en ik dacht er niet eens over na dat het weleens inlevering van mijn kindertijd zou kunnen betekenen. Dat ik de speelltjes waar ik zo van hield achter me zou moeten laten.. Nu ik oud ben doen mijn ogen het steeds minder en nu ontdekte ik dat ik me kan laten voorlezen.  

Ik kijk niet eens meer naar wat ik niet zie. Dat zou zo zinloos zijn. Daar bij stilstaan ontneemt me ook de tijd en aandacht om te zien wat ik nog wel zie. Daar heb ik meer tijd en aandacht voor nodig. Die tijd heb ik hard nodig nu ik langzamer ben geworden. De rollator noem ik af en toe mijn blinde geleide hond. Het geeft me zoveel steun en zekerheid om niet te vallen en ik kan er nog op uitrusten ook. Leuk is het dan als ik een opmerking van een onbekende krijg. Ik voel het als een compliment dat ik er in een behoorlijk tempo in heb zitten en rechtop daarmee vooruit steven. 

Zolang er geen overheersende pijn is, is mijn leven goed en vind ik inleveren niet goed genoeg. Waar ik iets aan kan verbeteren of kan voorkomen, dan zal ik dat zeker doen en niet uit eigenwijsheid afwijzen. 

Als de ene deur zich sluit, opent zich een andere. 

Als ik er zelf het maar voor opensta.

Toch rest ik nog die ene kanttekening. Uiteindelijk is alles wat er is in de vorm ook eindig en ook daar houd ik zo veel mogelijk rekening mee. Dat kan omdat het mijn levenslust tot nog toe  niet bedreigt.