Bankhangen

 Er zijn veel perioden in mijn leven die totaal van elkaar verschillen. Zo veel, dat het lijkt alsof ook ik in iedere periode een totaal ander iemand was die zijn ervaringen aan de volgende persoon doorgaf.

Ik denk dat dat voor veel mensen hetzelfde is, maar misschien houdt niet iedereen zich met zulke beschouwingen bezig. Maar ook zal niet iedereen dat op dezelfde manier ervaren.

Nu is mijn leven en mijn reactie daarop zo anders dan toen ik 40 jaar jonger was. Ik begrijp nu waarom mijn moeder tegen mij zei toen ze inhet verzorgingshuis alleen haar dagen doorbracht::

Snap je dat nou El, dat ik hier zo rustig achter het raam naar buiten kijk, geniet en het naar mijn zin heb.

Ze zag ook net als ik steeds minder. 

Ze was van een bedrijvige jonge vrouw veranderd in een oude dame die tevreden haar dagen sleet.

Nu ik zelf steeds minder energie heb om mee te doen met allerlei dingen die ik vroeger als leuk en heerlijk ervaarde, vind ik steeds meer rust en plezier in alle dingen die nog wel kunnen. En al die dingen zijn steeds meer geconcentreerd binnen de rust van ons fijne huis.

Voorleesboeken bijvoorbeeld

Ik las een boek van Roxanne van Ieperen. ‘Dat beloof ik’

Het is een meeslepend boek over een kind, haar leven en vaak verwarde gedachten over het leven in een verre van geborgen gezin. Een kindertijd met een alcoholistische vader. 

Ik merkte hoe zulke verhalen je mee kunnen sleuren in een depressief gevoel. Hoe makkelijk het, ook al ben je zelf nog zo'n positief ingesteld, het iets met je denkpatronen doet. Ik vind het dan goed dat zelf te ervaren. Het geeft meer inzicht in wat depressieve mensen misschien doorlopend moeten ervaren. Hopelijk geeft het wat meer begrip daarvoor. Dank aan Roxanne.

Maar niet voor iedereen makkelijk leesbaar en zeker niet aan te raden voor mensen die niet uit zwaarmoedige gedachten kunnen stappen.