Schuldig zijn

 Het is meer dan 40 jaar geleden dat ik achterna gezeten werd door mijn ex die me van kant wilde maken. 

Een heel zware tijd waar ik ingerold was zonder het te beseffen, zo zag ik dat.

Toen ik begon met het verwerken van deze periode had ik het idee dat alles me was overkomen. Aanvankelijk kreeg ik het nog veel moeilijker omdat ik leerde begrijpen dat ik me bewust moest worden van mijn eigen stappen die daartoe geleid hadden. Dat ik ooit zelf beslissingen had genomen die er de oorzaak van waren.

Het was zo makkelijk en gewoontegetrouw alle consequenties waar ik me voor geplaatst zag buiten mezelf te plaatsen zonder te beseffen dat ze uit het eigen denken en handelen voortkomen.  

Het lijkt bijna niet te doen om je schuldig te voelen aan de eigen ellende. Maar ook dit laatste is een verkeerd inzicht. Het gaat namelijk niet over schuld maar over oorzaken creëren die tot heilzame dingen leiden of oorzaken die tot onheilzame dingen leiden. 

 Leren zelf verantwoordelijkheid te dragen en beslissingen te kunnen nemen zonder een schuldenlast eeuwig op je schouders mee te dragen, is ook een groot goed. 

Heel langzamerhand de werkelijkheid onder ogen komen en leren zien zonder mezelf te veroordelen, heel langzamerhand over alles wat er is duidelijkheid krijgen is een lange weg. Die kun je meestal niet alleen gaan . Daar is goede begeleiding bij nodig. 

Gelukkig had ik die en nog altijd vind ik in de boeddhistische filosofie steeds de vingerwijzingen die leiden naar een goed en heilzaam leven. 

Het leven kent veel oorzaken en omstandigheden en het is nooit eenduidig of voor iedereen hetzelfde. Natuurlijk zijn er oorzaken die niet teruggedraaid kunnen worden

 Maar door juiste inzichten en werken aan verbetering in de manier van omgaan met dingen die niet te veranderen zijn, is veel te bereiken. Dan is er veel leed te voorkomen en zijn problemen soms plots geen probleem meer en ligt acceptatie voor handen 

Ik ben nou eenmaal zo, bestaat niet.

 Bewustzijn de kracht achter alle dingen

Hoe verhouden leven en bewustzijn zich tot elkaar

Hoog tijd om weer een blogje te schrijven. Het leven kabbelt min of meer rustig door. Het lijfelijke ongemak van de pds speelt minder regelmatig op, nu met de medicatie heb ik een tikkeltje minder pijn. De kop van de pijn is eraf en dat scheelt een slok op een borrel. En je kan het geloven of niet maar ik ben er blij mee. 

De conditie wordt er niet beter op evenals de ogen maar daar reken ik ook niet meer op. Het leven is wat het is en al met al heb ik het buitengewoon goed onder relatief welvarende omstandigheden

Daar ben ik me heel bewust van en daar kan ik van genieten van alles dat er op mijn pad komt.  

Het is toch bijzonder dat een mens een stel hersens heeft waarmee hij dat bewustzijn in zijn leven kan ervaren en kan richten op alles wat er mogelijk is en op dat wat in hen leeft zodat hij het tot uitdrukking kan brengen . En als hij dat wat in hem leeft tot uitdrukking brengt dan is daar weer het bewustzijn dat het de hersens weer bewust maakt dat hij iets gedaan heeft.. En zo is heel kort door de bocht , de cirkel rond. 

Een doorlopende en (universele) eeuwig rondgaande cirkel van bewustzijn dat zich tot uitdrukking wil brengen.

 Daardoor kan ik alles wat ik wil in mijn persoonlijke kleine leven ook tot uitdrukking brengen en er o.a. woorden aan geven. 

Voor iedereen is het leven op die manier een soort persoonlijk weefsel van het doen en laten waar je goed of misschien wel heel moeizaam mee kan leven, of er prima of slecht mee om kan gaan.

Voor mij geld dan maar uiteindelijk voor iedereen geldt dat ik er bewust dingen aan zou kunnen veranderen als ik dat wil. Door opmerkzaamheid kan ik aanpassingen in dat innerlijk bewuste weefsel aanbrengen door denken en daden. Er dan aan wennen zodat er een ander en hopelijk mooier patroon ontstaat waardoor ik beter met het leven, dat is wat het is, om kan gaan. .

Want de omstandigheden zijn vaak niet door mij te veranderen. Maar ik kan wel mijzelf ermee leren omgaan als het niet anders kan. 

De cirkel is rond. Zo zie ik het. Of dat inzicht zo blijft weet ik niet. Ik zal er anders over gaan denken als iemand mij kan overtuigen van andere of betere inzichten.

de tuinman weet het.

Alles is  mooi als er naar omgekemen wordt

Schilderen

 Die enorm hoge bomen…

Ze intrigeren me. Ik vind ze zo mooi. Ze voelen als kathedralen die naar de hemel reiken. Als de lichtval mooi is, wordt dat gevoel ook nog eens versterkt.

Ik zou ze willen schilderen op een impressionistische expressieve manier of misschien wel in innabstracte vormen dat gevoel daarbij uit willen drukken.  

Nu ik daar de hele dag mee bezig ben geweest ben ik hondsmoe geworden . Dat had ik een paar jaar geleden ook niet kunnen bedenken. Gewoon zitten schilderen vermorid al. Maar ja ik moet steeds opstaan en er een foto van maken omdat ik dan pas echt kan zien waar ik nog dingen moet aanpassen en veranderen. En dat is extra vermoeiend. Op een foto van de grote tablet zie ik alles beter

Eerst maakte ik de schildering die op het votige vorige blog staat en daarna verbeterde ik die nog op deze manier.

Maar het gaf niet weer wat ik wilde dus begon ik opnieuw met deze

Die ik uiteindelijk nog aanpaste en dit is de laatste versie.

Misschien moet ik nog eens iets abstrepacters uitproberen.

Gewoon doorgaan.

 Achter de vijver staat een kathedraal van heel lange boomstammen die naar de hemel reiken. Met een bepaalde lichtval erop springen ze uit het donker naar voren. Zo mooi. Regelmatig kijk ik er tegenaan en wat zou ik ze graag zo op een expressief impressionistische manier schilderen. Maar dat lukt me nooit.. ik heb weer een poging gewaagd en word steeds meer met mijn slechte ogen geconfronteerd. Heel langzaam maar zeker gaat het achteruit Niet alleen de schilderkunst op zich laat me in de steek maar op de tablet zie ik ook duidelijker de details die mijn ogen niet duidelijk genoeg zien en stukken die wegvallen op het papier. De foto is nog lang niet naar mijn zin.  En dat weet ik meestal pas als ik er de foto van zie. Dus…

Ik zal er nog wel verder mee expirementeren. Maakt niet uit. Er gaat niets verloren. Als het helemaal niet wil moet je niet raar opkijken dat het heel iets anders wordt zoals ik zo vaak werk  overschilder🙃

Happiness is the way.

Wie zit daar nou op te wachten?

Er zijn dingen die ik schrijf en in concept zet waarvan ik later niet meer het belang inzien van publicatie. Ze zijn altijd wel voor mij van belang maar ik denk altijd: wie zit daar nou op te wachten . Dus schrijf ik over het algemeen gewoon voor mijzelf.

En toch worden mijn blogjes regelmatig gelezen 

Zo vond ik deze foto in mijn archief van een beeld naar ik vermoed van Johannes van het kruis. In Toledo waar hij tijdens de inquisitieperiode in gevangenschap zat. In een veel te kleine cel. Het beeld raakt me omdat ik er veel over las.

Hij had banden met Teresa van Avila. Van haar las ik het boek. De innerlijke burcht. Tegenwoordig gepubliceerd en in trek als Het innerlijke kasteel. Ik ben blij dat ik ze nu weer als e boek kan downloaden.

Johannes van het kruis schreef ook prachtige gedichten en nu beb ik begonnen aanzijn boek de donkere nacht. Het gaat over zelfreflectie en mij boeit het omdat ik denk hierdoor mijzelf steeds beter te leren kennen. 

Het zijn boeken die voor de nonnen en monniken zijn geschreven als contemplatie en zelfreflectie. Ondanks het feit dat ik me best wel intensief met boeddhisme bezig houd zie ik erg veel overeenkomsten. Het is aan te bevelen als je je serieus met spiritualiteit bezig wilt houden. Het boeit mij om zoveel herkenning te vinden in mijzelf en ook in stromingen die geografisch zover uit elkaar ontstaan zijn 

  Waarschijnlijk zijn er meer raakvlakken dan je oppervlakkig zou denken evebals met de Islam en de joodse traditie die rond 1500/1600 in vrede samen leefde in spanje. Ook dat is dus mogelijk.Zelfs in de architectuur is dat zichtbaar.

Waarschijnlijk zijn de zogenaamde historische verhalen, mythologieen en dogma's (een ander woord voor leerstuk) een eigen leven gaan leiden en voor onomstotelijke waarheid verkocht om ze als machtpositie te misbruiken door instituten.. Zoals dat steeds weer gaat als dingen worden vastgezet en als waarheid worden aangeprezen.

Als we dat nou allemaal eens, niet meer en niet minder, als richtingaanwijzers voor een goed en vreedzaam leven konden beschouwen. 

Maar ja, de mens wil houvast en dat is er nooit.

Wegwezen

 Ik kan onnoemelijk genieten als ik naar ik in mijn archief naar mijn fotootjes kijk. Ook naar de foto’s van mijn schilderijen en werkstukken kijken geeft me veel voldoening. Het liefst zou ik al dat genieten doorgeven los van dat waar ik van geniet. Maar de enige mogelijkheid is om zelf de keus te maken in de hoop dat anderen er ook van genieten. Gelukkig staat het mensen vrij om wel of niet op internet te kijken dus wat houd me tegen om te publiceren?

Nou dat is voor wat het blog betreft het beperkte geheugen dat goodle sids een paar jaar hanteert. Nou is 15 gig niet weinig maar dat xat al halfvol toen de beperking werd ingevoerd. Mijn ervaring met wordpress toen dat volliep was, dat ook de upgrade die ik kocht weer volliep. Bij google raak je, als het geheugen van 15 gig vol is en je niet upgrade, ook nog eens je andere accounts van google zoals gmail kwijt en kun je die e mail niet meer gebruiken. 

Aan de andere kant denk ik dat het allemaal zo'n vaart niet loopt. Misschien heb ik tot mijn dood nog wel genoeg geheugen. Ik heb ook opgemerkt dat die gegevens nu niet meer zo snel stijgen, ook omdat ik geen fotootjes meer automatisch laat archiveren op google foto. Maar het is de gewoonte van mij geworden om er zuinig mee om te gaan. 

Dus plaats ik de meeste fotootjes die ik graag deel op insta en facebook. 

Een snelle acrylverfschets

Wegwezen.

Wildgroei

Ik ben weer even de dut door. Wat een gevoel van ruimtelijkheid geeft dat, weer in mijn gewone dagelijkse doen en laten. Lekker bezig zijn zonder te veel last van die pds. Heerlijk. Hopelijk blijft het een tijdje zo. Ik vraag me altijd af wat er eerst is. De stressgevoelens in mijn buik of stress vanuit mijn doen en denken en ik denk toch werkelijk dat mijn darmen die de ontlasting kwijt willen, meer stress veroorzaken dan dat zij het gevolg van stress in mijn leven zijn .

 Judy inspireerde me om ook eens over mijn plantjes te schrijven in een blogje. Dat is ook een van de dingen waar ik me graag mee bezighoud. Zo heb ik ooit zo'n bonsai gekocht met dikke ronde blaadjes die behoorlijk uit de hand is gelopen. Op een gegeven moment vertoonde hij wildgroei en produceerde puntige blaadjes en nu na vele jaren heeft dat blad de hele plant overgenomen. Het mag allemaal van mij. Ook groeide hij de pot uit en gaf ik hem een grotere. Dankbaar groeit hij verder. Af en toe knip ik de lange uitgroei eraf.

En deze heb ik nog niet zo erg lang. Nou ja, toch al wel weer een paar jaar. Hij staat niet op een erg lichte plek en ik wilde hem wat meer licht geven door hem te verplaatsen. Maar nee, hij protesteerde en luet bladeren geel worden rn vallen. Nu staat hij weer op zijn vertrouwde plekje en doet het goed. 

Ik heb al regelmatig planten weg moeten geven omdat ze niet te stoppen waren. 

Een lager pitje

 Weer een afspraak afgezegd omdat ik de moed niet opbreng een wandeling door Sonsbeek te maken om de kunstexpositie te gaan bekijken.

Ik voel me intussen gelukkig wel weer wat beter. Maar nog te wiebelig.

De darmen waren weer onrustig en zoals Izerina al eens opperde kwamen er wat depressieve gedachten voorbij en bleef ik lekker in mijn hoekje zitten wachten en af en toe dom voor me uit kijken of het wel of niet over zou gaan. En inderdaad toen de buik wat rustiger werd verdween ook de prut waar ik even inhad zitten sudderen. Gelukkig is due specifieke scherpe pijn wel verdwenen maar die opvlamminfen van de pds gaan gewoon door. Nu is er weer ruimte mezelf weer aan de haren uit het moeras te trekken.

Intussen krijg ik wel het gevoel dat ik op een steeds lager pitje aan het leven ben. Ondersteund door mooie muziek, meditatie, lezen, schilderen en mijn altijd klaar staande lieve maatje en wat fotograferen. Maar dat laatste moet ik misschien meer bij de lijfelijke omstandigheden aan gaan passen.

Al schrijvend vind ik dat een goed idee. Als ik minder vaak de deur uitga en sneller moe ben en daarbij dan ook nog eens slechter ga zien wat voor de macrofotografie niet zo meewerkt, tja dan moet ik misschien eens op zoek naar andere onderwerpen. Ook IN huis bijvoorbeeld. Pffff dat zal best lastig zijn. Ik ga maar eens op zoek. Het hoeft ook niet op slag anders, maar me heroriënteren kan geen kwaad.