Beter zo toch?

 O o wat schrok ik van mijzelf. 

Dat zit zo. 

Ik las een willekeurig blogje van een paar keer terug.  Ik weet wel dat er ondanks mijn herlezen en verbeteren fouten in blijven zitten maar het was veel erger dan ik verwachtte.  Verwonderlijk dat die blogjes toch nog gelezen worden volgens de statistieken.

Mijn brein vult de missers van de blinde vlek gewoon in als goed omdat die hersentjes nog weten wat ik wilde schrijven en het van mijn ogen overnemen als ik het nakijk. Dan zie ik echt geen fouten En dan niet alleen bij één  keer nakijken maar ook vaker. Als ik dus veel later teruglees kent die grijze brei de zinnen en woorden niet meer  en kom ik er zelf niet eens meer uit over wat ik geschreven beb.

Op het moment dat ik het dan later zie en zo ervaar heb ik zin het bijltje er bij neer te gooien.  Waar DOE ik het voor? Ik stop ermee. Zo stom en ergerlijk. En meteen weet ik ook dat die emotie een mome t opname is want ik blijf het toch gewoon leuk vinden. Dat hele digitale gebeuren.  Als ik schrijf geniet ik ervan.

Jammer dat het steeds slechter wordt. Demacula gaat gewoon zijn eigen gangetje.Ik merk het vooral buite  de vertrouwde omgeving. Ik ben zo blij dat Fer erbij is tijdens boodschappen doen.of liever gezegd hij doet zo langzamerhand de boodschappen en ik help. Ik word steeds afhankelijker van zijn ogen. 

In de schappen herken ik nog maar weinig van de producten en de prijskaartjes aan de schappen zijn zelfs met mijn vergrootbril onleesbaar omdat ik er niet dicht genoeg bij kan komen.

Voor het schilderen moet ik steeds vaker wisselen van bril. Varifocus is al lang niet meer haalbaar. Te klein zichtoppervlak. En ik lig steeds verder over mijn werkstuk voor de details.  Zie je het voor je ?🤣. En op (kleine) afstand kijken met de andere bril dan mis iik in is het  overzicht de details.

Een goeie hint kreeg ik van Jos maandagavond  middag de bomen in het werkstuk dat al in het vorig bloje stond en ik paste het aa . Waarschijlijk niet zo opvsllend maar toch wel beter. 

Ik begon toch weer met iets nieuws herfstigs.  Misschien moet er nog wat meer mee maar volgende maand hebben we een nieuw onderwerp. Van donker naar licht. 

Ik ben benieuwd

Herinneringen

 Het is niet te geloven. Ik zit weer achter de PC die op de nominatie stond om weg te gaan in verband met de verhuizing hadden we daar niet genoeg plek voor.

 Maar ja, dat gaat niet door zoals je weet en waarom zou ik die pc dan weg doen. Ik heb er hier een goed plekje voor en bepaalde taken zijn heel fijn om hierop te doen. Dus zit ik nu weer aan het bureautje te tikken.   Het is wel weer even alles opnieuw uitzoeken ik deed het zolang nier! Zat dteeds op de tablet te werken maar het functioneert nog prima. Ik kan zelfs met mijn oude computerbril nog het beste op het scherm zien ook al wordt alles steeds lastiger, .

Ik had een vriendin op bezoek die vertelde dat ze het heel bijzonder vond toen ze een bril opgezet kreeg waardoor ze min of meer de ervaring kreeg wat het is de focus door macula te missen.  Ja het is ook bijna niet uit te leggen dat je soms een speldenknop kunt zien en vervolgens hele stukken mist of hele gezichten waarvan je de inhoud niet ziet. 

Ik ben begonnen op een persoonlijk blogje  met een soort autobiografie in de notendop.  Natuurlijk ik had er al een boek over geschreven dat je in de zijbalk terugvind  onder Als de hemel valt. Maar zo heel kort erover schrijven vind ik wel weer iets anders. Toch leuk om te doen en het is grappig om van mijzelf te lezen hoe anders ik weer sta tegenover de dingen die in het verleden zijn gebeurd.  Er is ook werkelijk niets wat hetzelfde blijft. Zelfs mijn herinneringen. niet en de manier waarop ik er nu over nadenk. 

In dat bovenhuis boven dat hegje. Daar woonde ik ooit daar liggen veel herinneringen waar ik nu toch op een subtiele manier ook weer anders tegenaan kijk