Beter zo toch?

 O o wat schrok ik van mijzelf. 

Dat zit zo. 

Ik las een willekeurig blogje van een paar keer terug.  Ik weet wel dat er ondanks mijn herlezen en verbeteren fouten in blijven zitten maar het was veel erger dan ik verwachtte.  Verwonderlijk dat die blogjes toch nog gelezen worden volgens de statistieken.

Mijn brein vult de missers van de blinde vlek gewoon in als goed omdat die hersentjes nog weten wat ik wilde schrijven en het van mijn ogen overnemen als ik het nakijk. Dan zie ik echt geen fouten En dan niet alleen bij één  keer nakijken maar ook vaker. Als ik dus veel later teruglees kent die grijze brei de zinnen en woorden niet meer  en kom ik er zelf niet eens meer uit over wat ik geschreven beb.

Op het moment dat ik het dan later zie en zo ervaar heb ik zin het bijltje er bij neer te gooien.  Waar DOE ik het voor? Ik stop ermee. Zo stom en ergerlijk. En meteen weet ik ook dat die emotie een mome t opname is want ik blijf het toch gewoon leuk vinden. Dat hele digitale gebeuren.  Als ik schrijf geniet ik ervan.

Jammer dat het steeds slechter wordt. Demacula gaat gewoon zijn eigen gangetje.Ik merk het vooral buite  de vertrouwde omgeving. Ik ben zo blij dat Fer erbij is tijdens boodschappen doen.of liever gezegd hij doet zo langzamerhand de boodschappen en ik help. Ik word steeds afhankelijker van zijn ogen. 

In de schappen herken ik nog maar weinig van de producten en de prijskaartjes aan de schappen zijn zelfs met mijn vergrootbril onleesbaar omdat ik er niet dicht genoeg bij kan komen.

Voor het schilderen moet ik steeds vaker wisselen van bril. Varifocus is al lang niet meer haalbaar. Te klein zichtoppervlak. En ik lig steeds verder over mijn werkstuk voor de details.  Zie je het voor je ?🤣. En op (kleine) afstand kijken met de andere bril dan mis iik in is het  overzicht de details.

Een goeie hint kreeg ik van Jos maandagavond  middag de bomen in het werkstuk dat al in het vorig bloje stond en ik paste het aa . Waarschijlijk niet zo opvsllend maar toch wel beter. 

Ik begon toch weer met iets nieuws herfstigs.  Misschien moet er nog wat meer mee maar volgende maand hebben we een nieuw onderwerp. Van donker naar licht. 

Ik ben benieuwd

Ik word er blij van

 Gisteren weer zo heerlijk gespeeld met de bladeren waar ik afdrukjes van had gemaakt.

Het blad met heel weel afdrukjes om te oefenen was een warboel en ik scheurde het in stukken en plakte ze in een van mijn grote schetsboeken.  Daartussen een grotere afdruk van één blad.

Daarna het paletje met verf erbij gepakten schilderen tot ik tevreden was. Ook nog met aaanwijzingen van de Jos. Dat geeft altijd weer nieuwe openingen in het goed leren kijken en evenwicht  vinden in de compositie of soms juist het evenwicht eruit halen om het wat spannender te maken.

Wanneer ik met schilderen of iets anders intensief bezig ben is er niets anders dan bezig zijn. Er komen geen gedachten naar boven over verleden, heden of toekomst en zelfs ik als persoon die bezig is, is verdwenen.  Volkomen opgegaan in het moment.

Niet in rook hoor want alles functioneert prima. 

Voor mij is dat duidelijk even werkelijk in het moment zijn.  Leven in het hier en nu zoals zo vaak te pas en te onpas wordt  geroepen. Later kun je dat pas zo benoemen. Op het moment ben ik gewoon alleen maar bezig. . 

Daar word ik blij van.

Maar ik word er uitgehaald wanneer iemand naast me komt staan om mee te kijken. Dan  ben ik me al snel bewust dat IK bezig ben en de  'betovering!' Is verdwenen op datzelfde moment. Ook dat realiseer ik me pas later.  Zoals nu. nu ik erover schrijf. Dat is de normale gang van zaken als je geconcentreerd en met aandacht bezig bent. 

Zo ssel kan het gaan en het is lastig steeds meer bewust te zijn van de momenten in het moment te zijn. Want zo kun je met alles in het leven in  aandacht en geconcentreerd om gaan en dat is nou precies waar het vaak aan ontbreekt. 

 Honderd keer zitten we in de tussentijd aan allerlei muizenissen te denken.  Soms zo veel dat we er niet eens aan denken met iets geconcentreerd bezig te gaan.   Want daar is aandacht voor nodig. 

Nou heb ik gemerkt dat juist in de momenten dat ik zo gefocust ben ik het lekkerste in  mijn vel zit.  Daar word ik blij van. En hoe meer ik dus in aandacht leef hoe blijer mijn leven wordt.

Zojuist belde mijn zoon. Hij is vrachtwagenchauffeur  en onderweg van Berlijn naar huis. Het schijnt overal nat en koud te zijn. We hadden het even over de komende kerst en ik ben zo blij dat we daar geen punt meer van maken. Hij is intussen ook bijna 60 en ziet net als ik het niet meer zitten voor veel te moeten zorgen met de kerst. Dus wordt het gewoon heerlijk niets. Gewoon genieten onder de eigen kerstboom en alles laten komen zoals het komnt. Het belangrijkste is dat we het allemaal naar ons zin hebben en dat iedereen op de eigen manier en met liefde en vrede in het hart kan leven.  Ik kijk alweer uit naart de lichtjes en alle kitch die ik weer tevoorschijn mag toveren rond de kerstdagen.  Het is maar een paar weekjes en dat is ook meer dan genoeg. Maar leuk vind ik het

Mijn vriendin is onderweg met haar gebroken heup en schouder vanuit het ziekenhuis in Tilburg naar Arnhem. Ik ben blij voor haar 

Dus is het al met al een blij blogje. 

Papier kneden

 Bij Hella https://heldenreis.nl/2024/11/knutseldagboek

Las ik iets over papier zo behandelen dat het soepel wordt en bijna stof.  Ik vond het zo leuk rn ging op mijn ongeorfende manier het uitproberen met naaimachine olie en een nlad  papier van niet veel betere kwaliteit dan een krant omdat ik nou eenmaal geen glossy s in huis heb die ik toch miet kan lezen. 

Zo leuk om uit te proberen. Ik plakte wat stukjes in een boek waar ik al wat bladeren in had afgedrukt en nog verder mee moest.. 

Kijk de stukjes gekreukeld,  bijna onherkenbaar papier zie je vast wel.

En nu nog zien dat ik er een aardige vompositie van maak. meestal is dat laatste nog het lastigst.

Bloggen en broddelen

 Ik heb er echt plezier in met mijn blogjes bezig te zijn.  Ook met de uitvoering van het blog ook al lukt het niet altijd zoals ik wil. Ik zou graag wat meer met pagina's en labels doen maar dat lukt niet altijd zoals ik wil omdat ik niet meer achter de pc zit maar achter een behoorlijk geavanceerd tablet met een touchscreen en toetsenbord dus.  Maar in de lay out zijn de de zij, boven en onder balkjes  niet  te schuiven met dat tochscreen systeem. Ook niet als ik het toetsenbordje eraan hang.  helaas ook  dan zijn de gadgets niet zo makkelijk te verplaatsen. 

Nu ben ik toch weer met labels verder gegaan. Dat had ik heel lang laten liggen maar dat vind ik toch wel handig. IN mijn  latere blogjes zette ik zo goed als nooit meer een label dus ga ik zo langzamerhand daar maar eens wat aan doen.  Ik hoopte ze in eerste instantie in de bovenbalk te kunnen zetten maar dat lukt dus niet.  Achteraf bezien vind ik de zijbalk hiernaast ook prima en handzaam. 

Toen ik pas begon met bloggen ik denk ergens kort na de de eeuwwisseling op het "wenlog'  toen was het allemaal nog anders. Veel meer klicks, reacties  en onderlinge verbondenheid. Ik was er in die jaren ook zo goed als  dagelijks mee bezig.  Er ontstonden vriendschappen en leuke uitwisselingen.  Nu staat dat allemaal op een veel lager pitje ook al omdat ik er behoorlijk zlang weinig of niets meer mee deed. Dat is nu weer anders en ben ik er toch weer wat regelmatiger mee bezig.   Alhoewel ik er de laatste jaren vanuit ga dat ik het blog voor mezelf schrijf omdat ik zo mijn ei goed kwijt kan is het toch leuk en  aanmoedigend  dat het blog  steeds meer gelezen schijnt te worden. Dat zie ik in de statistieken aan de klicks en dan zijn er ook nog wat mensen die een mailtje thuis krijgen  die dus niet op het blog klicken.  

Ik wil iedereen dan ook bedanken voor de belangstelling Altijd aanmoedigend om door te blijven schrijven.

Afgelopen maandag weer geschilderd met harfstbladeren. Het eerdere werkstuk dat ik in het vorige blogje plaatste  beviel me niet zo erg en daar ben ik mee doorgegaan uiteindelijk heb ik dit ervan gemaakt. 

Op het vorige blog bij de eerste uitvoering vond ik het echt een broddellap. Ik had van alles uitgeproberd om te zien hoe  dde afdruk  techtniekjes werkten maar het resultaat hing een beetje als los zand aan elkaar.  Nu zit de compositie wat steviger in elkaar. Volgende week gaan we er nog mee door. Iedere maand een andere techniek of  onderwerp. 

Verlichting en schilderen

 Het valt mee tot nog toe. Ik verwachtte veel spierpijn. Nou ja kan nog komen natuurlijk want gisteren was die enorme krachtinspanning.

Eigenlijk is het om je rot te lachen. We kunnen nog geen schroef meer in een kastje dtaaien. 

Toen ik 40 was en alles alleen moest doen kreeg ik alles voor elkaar.  Geen klusje was me teveel. Dat had ik denk ik van mijn vader geërfd.   Leik vond ik het ook om het allemaal te doen. Elektrisch, timmeren, lijstjes maken, etc. . 

Maar nu was de lamp onder het krukenkastje stuk en hadden we een nieuwe armatuur  gehaald die precies op dezelfde plek met twee schroefjes gemonteerd kon worden. Fluitje van een cent toch?

Nou ja forget it. Niet normaal. Wat een geworstel met z'n  tweetjes. Ik wel soopel maar niet sterk en Fer stug en stijf naar wel sterk. 

Het hangt inderdaad onder het kastje maar vraag niet hoe.  De schroeven gingen er met geen mogelijkheid gelemaal in. Dus al is het nauwelijks een centimeter. tja het bungeld.  Het lichtknopje aandrukken moet met beleid gebeuren. 

Wat is dat oud zijn toch een vreemd fenomeen.  Waar je vroeger nooit over nadacht wordt nu een aandachtspunt. Wat doe ik ermee en hoe wil ik ermee omgaan. 

Ik vind het interessant me daarmee bezig te houden. Zo bedacht ik dus van alles toen we onderweg   in de autozaten  om die bepaalde lamp die alleen nog daar te krijgen was te halen. Ik keek om me heen en zat mateloos te genieten van alles dat ik nog wel zag. Het badeel dat ik niet meer zelf kan rijden, gaan en staan waar ik wil, keerde zich in de blijheid dat ik alle ruimte had om onoplettend voor het verkeer gewoon om me heen te kijken en me liet rijden. Zo wordt het dan een heerlijk uitje.

En de waarschijnlijk nog  komende spierpijn is voor mij gelukkig geen probleem. Daar ben ik aan gewend door de balletlessen van lang geleden. Nu maar afwachten of Fers rug er goed doorheen komt.  Het ziet er zoals het nu is wel naar uit.

Nu we toch niet gaan verhuizen, bedacht ik dat ik de computer wel weer aan kon sluiten.m Toch nog eens kijken wat voor oud materiaal erop staat en of ik er nog iets mee wil doen.  

Okee alles weer op de juiste plek gezet en snoertjes aangesloten.. En toen misten we de aansluiting voor internet. Dat deden we met een switch die ook aan de computer van Fer hing. Helaas die kunnen we nergens meer vinden. Misschien is hij bij de grote opruiming verdwenen. Het vervelende is dat de computers zonder internet niet meer opstarten. Dus moet er of weer een switch komen of een USB wifi ding.  Nou ja ik heb geen haast.  We zien wel.

Ennu kwam ik ook nog een hele serie oude foto's  tegen 

In 2002 ging ik met mijn schildervriendin Marja naar een werkweek in Frankrijk waar we heerlijk samen schilderden. Leuke herinneringen van vervlogen tijden. 

Ik maakte er ook alweer lang geleden  digitaaltjes van

Wouw

 Wat is dat ontzettend leuk te stoeien met herfstbladeren

Stilleven

 Langzamerhand is de stabiliteit weer  terug gekeerd en gaan de dagelijkse dingen weer hun gangetje.  Schoonmama heeft intussen een alarm alhoewel ze dat niet wilde, hebben we het wel doorgepakt. Ze is al te vaak gevallen en iedere keer loopt het met een sisser af maar de ellende van uren op de grond dpprbrengen is desastrus en dat wil je toch niet. 

Mijn oren doen het weer en daar ben ik zo blij mee. Wat voel je je geisloleerd als je niets kunt horen.  Ik vond het nog lastiger dn het     slechte zicht dat ik heb.  Maar ja daar ben ik aan gewend en daar vind ik steeds weer nieuwe manieren om toch te kunnen doen wat ik wil.  Met horen ging dat veel sneller en gelukkig is dat ook in de afgelopen week weer verdwenen. Zo fijn om alles weer te horen. 

Vanmorgen naar de KWA  wezen schilderen. Het was een fijne morgen en Annemarie had een opstelling gemaakt van vazen en atributen. Ik ben er vlak voor gaan zitten anders ontgaat me het meeste en nu had ik genoeg zicht om het te kunnen interpreteren.  Op details kan ik me nauwelijks richten en er is veel geduld  nodig om met het penseel het juiste focuspunt te vinden maar met geduld kom ik een heel eind.  De rest doe ik op gevoel, ervaring en durf. Met een idee dat er niets vernield kan worden want het mag worden wat het is. 

We zijn vrij om te schilderen wat we willen maar ik vind het fijn om de opdrachten mee te doen en het is een geweldige oefening om een stil leven van wat objecten te schilderen.  Vrij schilderen doe en deed ik thuis al genopeg en het is leuk om de opdrachten uit te voeren. en er dan ondanks de problemen met het zicht  toch een aardige compositie van te maken met een vrije interpretatie want exact naschilderen dat is me niet (meer) gegeven.  En eerlijk gezegs: daar ben ik nooit een ster in geweest.