Voel je niet te jong want hoe objectief ben je?

 Soms is het moeilijk te bevatten. Verandering is er altijd doorlopend. Er is niets dat hetzelfde blijft en  soms word ik me daar pijnlijk meer bewust van en is leren accepteren een gegeven. Zeker bij het ouder worden. 

Ik heb vriendinnen waar ik tientalle jaren mee optrok. We hebben  elkaar nooit uit het oog verloren. Maar nu de jaartjes gaan tellen zijn  er al twee vriendinnen  niet meer onder ons, van een andere vtiendin kreeg ik pas te horen dat ze nu alzheimer heeft en vandaag kreeg ik bericht dat de volgende vriendin gevallen is  in een andere stad en daar in het ziekenhuis behandeld wordt omdat ze de heup en schouder heeft gebroken. En daar hangt natuurlijk in  ieder geval een revalidatie route aan vast.

De vriendin die ik werkelijk het langste ken huppelt met veel doorgemaakte ziekten, ongemakken en ongevallen nog steedus vrolijk verder

Mooi is wanneer je na zo'n  lange verbondenheid van af je tiende jaar samen  je tachtigste verjaardagkunt vieren.  Daar ben ik en zijn  wij heel blij mee.

Misschien schreef ik daar al in een vorig blogje over.

Maar ik hoop ook dat mijn andere twee vriendinnen er op een goede manier   doorheen zullen komen. En ik realiseer me dan toch ook weer de eindigheid van dit leven.

Die pijnlijke veranderingen komem steeds dichter bij e  roepen veel emoties op.

Ikvoel dan ook hoe naast mijn medeleven er bij mij ook boosheid baar boven komt over zo n valpartij terwijl ik haar twee weken geleden nog zei dat ze een rollator moest gaan gebruiken.  Maar ja daar heb je niks aan, aan, aan die boosheid. Daar is niemand meegeholpen. En daar ga ik het echt nietmeer overhebben.  En voor mijzelf werkt het ook niet op een goede manier dus laat ik het gaan. 

We denken over het algemeen dat we het nog wel kunnen omdat de teloorgamg zo langzaam gaat.  De werkelijkheid is niet zichtbaar omdat de gewenning zo la gzaam en groot is. 

Ik merk het aan mij  ogen. Ik zou denken dat ik nog wel auto zou kun en rijden. En dat is echt niet de werkelijkheid want die zien we nooit objectief. Dat denken we wel maar echt niet hoor. De werkelijkheid wordt altijd vertekend want die is   verbonden met onze gevoelens en ideeën onze achtergronden, cultuur, gewoontepatronen en ga zo maar door.  We kennen en weten nooit iets objectief. 

Dus lieve vrienden voel je nergens te jong voor en pak alle mogelijkheden of hulpmiddelen aan die er te ktijgen  zijn om ongelukken zoveel mogelijk te voorkomen.

Gesprekken aan tafel

 Mijn schoonmoeder van 95 en alle andere mensen die afhankelijke  van hulp zijn krijgen weer een keukentafel gesprek om te kijken waar de hulp teruggedraaid kan worden met alle ellendige consequenties  van dien.  Het is werkelijk ongehoord zoals een vriendin van mij die al enkele 10 talle jaren 8 uur noodzakelijke  hulp had vanwege een handycap en nu ze oud en nog hulpbehoevender is geworden , wordt ze teruggezet naar tweeenhalf uur, 

Nee dan zijn de ochtend ontbijttafelgesprekken met mijn lief heel wat verblijdender.  Ik vertel bijvoorbeeld over de filosofieën  waar ik me mee bezig houd en hoe ik het betrek op mijn eigen functioneren en daardoor hoop ik dan ok wat meerbegrip en inzicht te krijgen in menselijk gedrag. Want ook dat beinvloed weer mijn wereldbeeld. 

Je kunt je geen geduldiger luisteraar voorstellen en daarnaast  kan hij ook nog eens zeer humoristisch uit de hoek komen waardoor het allemaal niet te zwaar wordt. 

Ik zou willen dat ik zo'n  gesprekje hier eens zou kunnen reproduceren. Of moet ik zeggen nonoloog met kanttekeningen?  

Maar dat gaat me niet lukken. 

Zo hadden we het vanmorgen  over trots waar ik me mee bezig had gehouden in zo n zoom sessie.... 

Nee dat hier herhalen gaat me niet lukken  maar wat komt er dan niet allemaal naar boven!

Dingen die ik nooit als trots zou benoemen is soms alleen maar de andere kant van de medaille.  Je op de achtergrond houden en niks zeggen uit angst af te gaan bijvoorbeeld.  Als ik er goed over nadenk zou dat wel eens heel veel met een verstopte trots te maken kunnen hebben. 

Intussen zitten we thuis te genieten van de koffie met een oliebol die we op de terugweg meenamen. Terug van een crematie. De oom van Fer was 93. Een mooie leeftijd maar zoals een vriendin zei

Er blijft altijd wel iemand achter die verdriet heeft.

Communicatie 

Geduld

 Geduld, ik zei het al eerder, ik dacht dat ik al een klein beetje meer geduld had ontwikkeld  maar het is een lachertje want hoe meer ik er aandachtig op let des te meer kom ik tot de ontdekking dat ik het niet heb. En zo is dat met meer dingen. Zoals wanneer je pas gaat mediteren en het lijkt alsof dat pratertje in het hoofd alleen maar erger wordt. Soms denk ik dat ik nu toch wel iets geleerd heb en misschien is dat ook wel zo want mijn leven is in de loop van tachtig jaar wel veranderd maar of ik ook echt iets geleerd heb?

Misschien ligt het niet aan mij, probeer ik mezelf dan schoon te praten maar aan de omstandigheden die in iedere fase weer anders zijn. Ja ook dat kan ik nog steeds, de oorzaak buiten mezelf proberen te vinden. Terwijl ik degeen ben die niet met de veranderingenen om kan gaan. 

Hoezo in iedere fase? Roep ik dan weer tegen mezelf. Verandering hoort bij het leven. Verandering IS leven zonder verandering zou leven niet eens mogelijk zijn. Hoe flexibel  moet je zijn om daarmee te leven? Me steeds weer aan  passen  aan allerlei omstandigheden die niet zoals van ouds kunnen blijven?  Hoeveel geduld heb ik  om te leven met alles erop en eraan waar ik de mond zo van vol heb? Wat wil ik doen om verandering in slechte situaties te brengen ze naar mijn eigen ideeën om te buigen? Nog afgezien van het feit of mijn eigen ideeën dan wel zo heilzaam zijn. Mijn eigen ideeën over hoe het WEL zou moeten. Niet alleen in mijzelf maar ook buiten mijzelf.  zijn er  honderdduyizend dingen die altijd weer een rol spelen en meespelen in wat gebeurd..  Al die meespelende factoren vanuit een anermans perspectief bijvoorbeeld kan ik onmogelijk allemaal overzien. Hoe wil ik dan denken wat goed is?

Het is een grote wolk van niet weten. 

Nieuwsgierighheid, alles willen weten en geduld.  Hoe combineer ik dat? In mijn hoofd weet ik het wel. Daar ken ik allerlei kretelogieënl maar leef ik die ook?  Loslaten, in het hier en nu leven, mindfulness,Maar heb ik het geduld om alles op me af te laten komen en me op een goede manier in te voegen in de dingen die niet veranderd kunnen worden?   Hoe wil ik me voegen in het leven zelf? Om goed  te doen op het moment in het hier en nu,  in mijn eigen omgeving ? Hoe verward kan ik worden en hoeveel chaos kan er op mij afkomen zonder geduld?

Hallo, ben je er nog?!!

Zitten we vaak niet zo in elkaar? Soms denk ik dat ik de enige ben maar gelukkig kom ik het bij meerdere mensen tegen.  Of misschien wel ongelukkig want wat haalt het uit als we  er niets mee doen dan lopen we alleen onszelf in de weg.

Ik haal maar weer eens wat dieper adem en weet het weer. Niet alleen geduld met wat er gebeurd maar hoofdzakelijk geduld met mezelf en om daar rust in te krijgen daar is aandacht voor nodig. Aandachtig zijn is een vorm van oefening die vaak niet als zodanig wordt ervaren maar het wel degelijk is. En dan soms heel af en toe denk ik Goh wat een rust.  Alles mag er zijn zoals het is.  Die volkomen rustige staat van zijn door de dag heen,  bereik je niet met een cursusje mindfulnes. Het is een doorlopende eindeloze aandachtsoefening. En inderdaad die momenten van rust en stabiliteit  breiden  zich dan als vanzelf steeds verder uit door gewoon in aandacht te leven.  

En hulpmiddel is dan bijvoorbeeld een woord  als geduld dat ik  regelmatig  meerdere keren per dag  onder ogen kan zien  en  er op  reflecteer.

En nu heb ik toch zoiets leuks gevonden.Ik heb een appje op mijn telefoontje gezet met een minfulness belletje dat je op bepaalde momenten kunt laten klinken. Helemaal instelbaar en makkelijk te doen. Onopvallend want die belappjes komen immers toch wel binnen.  Maar ik heb er wel eenspecifiek  mooi geluidje op gezet en iedere keer als ik dat belletje hoor word ik weer even met mijn aandacht bepaald bij waar ik mee bezig ben en waar ik  opmerkzaam op wil zijn.  

Laat ik het deze komende dagen maar eens bij geduld houden. 

Een enkeling weet het misschien.

 We zien nooit de waarheid en de werkelijkheid.

Altijd zit ons conseptonele denken met al zijn interpretaties ertussen.

Soms in een klein momentje kan zo'n sluier worden opgetrokken en is het even waarneembaar voor een enkeling.  En dan rollen we weer verder in alles zoals we denken te zijn. Maar toch, dat bewijst dat het mogelijk is op een andere manier in het leven te staan en ermee om te gaan. Er zijn andere perspectieven in onszelf mogelijk.

Zou dat ook de reden zijn waardoor alle oorlogen , ruzies, ellende en lijden in de wereld en in onszelf nooit verdwijnen?

Als dat zo is dan moet  er nodig iets aan gedan worden. Niet door anderen maar door onszelf. 

Angst beperkt vrijheden

 

Wie kent het niet, angst? 

Het is een groot goed dat we angst kennen. Het zit overal in ons verborgen. Ook in mij gelukkig anders zou ik zonder opletten de straat oversteken,  Nou is dat vaak niet waarover we het hebben als we over angst praten. Dat soort angst hoort er gewoon bij en daar maken we ons niet druk over. Maar toch, het is wel degelijk angst  wat ons voorzichtig laat zijn. We willen toch iet dat ons iets overkomt. 

Nee dat willen we niet. Er zijn mensen die straatvrees hebben, die gaan niet eens de weg op en blijven liever binnen,  Ik heb een hekel aan met de trein reizen. Ik ben er niet zo bekend mee en ik denk dat mijn angst hoofdzakelijk in de angst zit dat ik ergens verkeerd instap of uitstap en zielsverloren niet weet wat ik doen moet. Misschien is dat iets wat ik uit  mijn kindertijd heb overgehouden. maar dat maakt niets uit. Het is gewoon lastig. Ik heb maar weinig met de trein gereisd en dat maakt het er niet beter op.

Gek he. Als je het goed gaat beredeneren is het onzin. Angst is niet erg maar we stoppen er de verkeerde energie in en trekken het uit de context waarvoor het gewoon noodzakelijk is.  We kunnen wel overal bang voor worden. 

Als ik te vroeg op het verkeerde perron uit de trein zou stappen moet ik gewoon weer in de volgende trein stappen of iets anders verzinnen om de omstandigheden op de voor mij juiste manier in te vullen.  Simpel toch zul je zeggen als jij daar geen angst voor hebt.   Maar voor iemand die wel angst heeft kan het eeen hele grote opstakel zijn en het zicht op de werkelijkheid verduisteren.  

Aan de omsgtandigheden kunnen we niet zoveel veranderen. Inderdaad de Russen kunnen oorlog voeren en dat is verschrikkelijk daar kan je angstig van worden. Maar ook dan moet er gehandeld worden en zou het fijn zijn als ik dan onverduisterd door mijn  angst  en adrenaline alles toch  nog een beetje in de juiste richting kan sturen. 

Misschien een grote sprong van reizen met de trein naar oorlog en verdoemenis.  Maar angst is angst en als die emotie de baas is en het zo heel stiekum van me overneemt, heb ik niets meer aan mijn angst. Dan werkt het alleen maar tegen datgene waarvoor het bedoeld is. Dan kunnen er heel vreemde conclisies en verduisterde zogenaamde waarheden opdoemen die misschien helemaal niets meer met waarheden te maken hebben maar het worden dan de  de werkelijkheden waarin ikzelf verstrikt kan raken en ze niet meer vanuit eem ander perspectief kan zien.  Dan zijn we in staaat dingen te doen of beslissingen te nemen die we in rust en helderheid en vanuit een meer objectieverend perspectief niet hadden genomen. Misschien zouden  we zonder angst zelfs heel anders denken. 

Er bestaan vele waarheden vanuit verschillende perspectieven bekeken.

 Geluikkig heb  ik pertsoonlijk geen angst bij voorbaat   voor overstromingen en klimaat en voor het egoisme wat rondom hoogtij viert niet over corona en niet voor doodgaan of voor de russen. Ik  ben  op dit moment niet bang  dat  deze tijd ons met nare delinquenten en lastige digitale ontwikkelingen opzadelt.  Ik loop niet zo hard op die dingen vooruit . Dat wil niet zeggen dat ik de realiteit daarvan niet onder ogen durf te komen maar de emoties daarover nemen me gelukkig niet.mee. Ik heb veel geleerd in dat opzicht van meditatie beoefening dat helpt me enorm om in rtust in mijn eigen midden te verblijven ook door de dag heen.  Over al die dingen denk ik wel na en neem me voor en denk:, 

Als ik er iets aan kan doen, zal ik het zeker ook  doen en als ik er niets aan doen kan dan maak ik me er van te voren geen zorgen over .  Daar is niemand mee geholpen. Ik houd het wel in de gaten maar laat me er niet door meenemen, integendeel. Midden in angstige emoties gaan zitten werkt alleen maar mee aan ons gemeenschappelijk gevoel van onveiligheid. Hetblokkeert enorm alle mogelijkheden die we wel hebben zodat  die  gebruikt kunnen worden om te  te werken aan alles wat mogelijk is en binnen mijn bereik. . 

En als ik op het moment dat er problemen ontstaan wel in de paniek zou gaan dan zien we dat wel weer. Hier en nu ben ik aan het droogzwemmen om paniek hopelijk te voorkomen als het erom zou spannen. Of ik dan kan zwemmen, dat weet ik niet maar ik heb dan in ieder geval gedaan wat ik kon.  Nu alles te leren zien zoals het is en me bewust worden dat ik toch altijd alle gebeurtenissen door mijn eigen heel persoonlijke bril waarneem en er goed mee om wil leren gaan zodat ik er dan ook nog  wat aan kan doen dat is wat ik nu wil in plaats van me zorgen te maken over... en me daardoor angstig en hulpeloos te voelen.

Bestaat er wel zoeits als veiligheid?   Leven we niet voortdurend in onzekerheid over ieder volgend mmoment.  Misschien omdat ik me met dit laatste veel bezig houd en nog meer Boeddhistische inzichten logisch probeer te benaderen, voel ik geen angst voor zulke grote onzekerheden in de toekomst . Even min als voor de dood. Heb ik dan geen angst meer vraag ik mezelf dan af.

Natuurlijk wel. De tijd zal leren hoe ik werkelijk in het leven heb gestaan. En verder zijn er genoeg dingen waar ik angst voor heb, maar die minder duidelijk zijn.  Er is nog werk aan de winkel Ik mag dan blij zijn met mijn basale rust over de toekomst die volkomen onzeker is  maar die dingen als treinreizen en nog wel meer die zitten in mijn lijf gebakken en raak ik ook niet zo makkelijk kwijt. Uh uh... ik hoef ze ook niet kwijt want het zijn allemaal emoties die ook bij het leven horen maar ik wil er beter mee om leren gaan zodat ze mijn vrijheid en openheid niet meer zo beperken.  Want dat is wat er gebeurd.

Verkeerd gebruik maken van de angst  beperkt onze vrijheden. 

Vrolijk Pasen

 Ja vrolijk Pasen, eieren zoeken en eten , blij zijn dat het voorjaar de nieuwe geboorte van de natuur zich weer volop ontwikkelt.  Genieten van het leven en de mooie dagen die we hopelijk nog mogen ervaren,. 

Alle verhalen rond de Pasen uit de traditie worden denk ik hoofdzakelijk nog in kerken verteld. Het is lang geleden dat kerk en kroeg een geheel waren en het leven meer als een geheel werd bekeken.  Traditie, Religie, Kerk en Leven het was een groot geheel en onsmakelijk met elkaar verbonden, 

Die tijd is voorbij. We zijn in vakjes gaan leven,. ieder in zijn of haar eigen hokje alles gespecialiseerd en opgesplitst.  Als ik dat hier zo even neerzet valt het me op wat er ontzettend veel grote veranderingen hebben plaats gevonden door de jaren en zeker door de eeuwen  heen. Veel is erdoor verbeterd maar heel veel goede dingen zijn ook op de helling komen te staan en zelfs verdwenen. Onherkenbaar geworden voor de nieuwe tijd en de nieuwe generatie,  Vaak werd het kind met het badwater weggegooid. Zo kan het zijn dat in veel gevgallen de basis waarop je terug kunt vallen ontbreekt. 

Van god los. 

Wat dat dan ook mopge zijn dat god. Daar gaan de verhalen mijns inziens ook niet over. Daar is door de mens een beeld van gemaakt en die zijn  door groepen in verschillende hokjes gestopt.  Dat beeld waar iedereen wel iets over te zeggen heeft maar dat nooit de lading kan dekken, Ook al denken velen de waarheid in pacht te hebben. 

Evenals sprookjes en legenden, ik durf het bijna niet te zeggen omdat ook dat de lading niet helemaal dekt maar als we de diepere lagen van de verhalen konden duiden en op onszelf betrekken, inzicht zouden krijgen in wat ze ons te vertellen hebben over ons dag dagelijks leven dan vallen de eeuwen samen inprachtige verhalen over wie en wat ik ben. Hoe het leven, MIJN leven in elkaar steekt want ik ben degeen waar ik over lees in religieuze verhalen evenzoveel als in sprookjes en legenden.. Wat ik lees ben ikzelf en hoe ik een weg kan bewandelen die zoden aan de dijk zet naar een beter zinvol bestaan. 

Als al die verhalen letterlijk genomen worden, wat misschien in bepaalde verhalen wel het geval is maar niet altijd even belangrijk, dan ontstaat er discussie over waar en niet waar. Als ik ze gebruik om ervan te leren en inzicht in het leven zelf en mijn eigen leven te krijgen dan ontstaat er ruimte  en diepgang in mezelf. Komt er een basis waarop het eigen leven op de eigen manier geleeft kan wor den 

Dan zie ik wat wij mensen elkaar altijd weer aandoen en zelfs wat ik zelf op bepaalde momenten ook anderen aanbdoe door in naam van gerechtigheid en oordelen te handelen  omdat ze over mijn grenzen gaan.  Dan zie ik Israel als mijzelf die altijd weer in opstand komt tegen alles wat er aan ongenoegen op mijn pad komt  zonder te zoeken naar de juiste weg om ermee om te gaan. (En natuurlijk  wil ik met bevenstaande geen enkele kriminaliteit goedkeuren,)   Dan wordt religie zinvol en kan het 'mij eigen' worden in alle verhalen die ik tegenkom. Heb ik zelf de mogelijkheid mijn  afwegingen en beslissingen te nemen. Kan nik open blijven staan voor alle menselijke mogelijkheden. 

Dan zie ik een kruis als de tijdlijn van het leven en de horizontale lijn als de verbinding met het allesomvattende en eeuwige dat hier en nu het enige  raakvlak heeft.

Ik las een prachtig gedicht te mooi om niet te delen. 

Het geheim 

Hier in het midden 

Van het kruis

Hier in het midden 

Van de rauwe aanwezigheid 

Van leven en dood 

Hier in het midden 

Van de tijd en tijdloosheid

Van de leegte en volheid 

Hier in het midden 

Van de begrenzing en oneindigheid 

Van het tastbare en onzichtbare 

Hier in het midden 

Van het horizontale en verticale 

Verbinding 

Van de Geliefde 

En geliefd zijn

Kan 

Mijn wezen

Niet

Gekruisigd worden 

Want

Hier in het midden

Van dat kruis 

Ontmoet ik

De Levensbron 

Mijn

Levensstroom 

Van 

De

Heelheid 

Daar

In het midden van 

Het onvermijdelijke kruis 

Wordt 

Altijd 

Pasen

Onvermijdelijk 

Omdat

Het

Leven 

Niet

Sterven 

Kan

Agnes Domanska 

Er blijft niets gelijk aan zichzelf

 

[  ] De mind, de geest, is iets vreemds want ze kan over zichzelf nadenken.
Mind is a weird thing because it can think about itself
Demo Rinpoche

Denkt de geest, de mind, over zichzelf na? Of is het het brein dat zich met zichzelf bezighoudt?

In het vorige blogje las ik over Johanne van het Kruis. En begreep ook dat de ziel leeg is en daardoor, door het leegzijn  vervuld kan worden . Ziel meer als werkwoord dan als iets op zichzelf staand waardoor het een functie krijgt net als alles in ons lijf en leven

 Wat is het dat denkt, ben ik dat en wat is dat ik waar zit dat dan?. Het is toch niet mijn brein want daar zitten  mijn hersenen die kunnen denken. Dat is misschien maar een stukje van IK. Maar ik, degene die ik denk te zijn, dat zit daar niet. Waar zit dat ik dan? In mijn hart maar dat kan niet denken en dat kan ik wel dus ik ben ook niet mijn hart. Evenals een tafelpoot nog geen tafel is. Dat denken doet die grijze brei  niet zelfstandig want  het wordt  heel erg beinvloed en aangestuurd  door het hart, door allerlei emoties  en die zijn steeds weer anders dus daar zit mijn Zelf ook niet en ook heeft dat ik die emoties niet altijd in de hand. ik echt niet . Want ik ben niet mijn emotie maar ik heb ze wel. Ze komen gewoon naar boven onder nepaalde omstandigheden.  Wat is dan dat ik. Is dat mijn denken is dat emotie of is dat het lijf waar de hersenen in huizen want ook dat lijf en alle gevoelens en pijntjes beheersen mijn brein en denken . Maar dat ben ik toch ook niet. 

Dat ik, dat net als alles ook nog aan verandering onderhevig is want ik denk niet meer als een kind. Een kind denkt als een kind maar ik ben met al mijn denken en emoties veranderd en denk en leef niet meer als een kind. 

Door de tijd heen zijn er misscien kleine dingen blijven hangen maar ik ben wezenlijk anders dan dat kind van vroeger.

Ja de tijd en de herinnering dat werkt misschien als een verbindingsschakel. Het laat mij denken dat ik altijd dezelfde ben. Maar beter gezegd, het laat mij niet denken maar dat, misschien wel abstracte niet vaststaande of op zichzrlf bestaande ik  denkt dat ik altijd dezelfde ben. Maar dat klopt dus niet. 

Mijn brein kan over zichzelf nadenken alsof ik twee objecten ben.  En een opzichzelfstaand IK. Nee ik kan het niet vinden

 het hele leven is geen minuurt hetzelfde.

En zo valt er nog veel meer te onderzoeken. Tot ik begrijp dat alles er kan zijn juist omdat er nooit iets vastgezet kan worden. Alles doorlopend in verandering is in onderlinge afhankelijkheid. Dat is het enige dat mogelijkheid geeft tot vernieuwing, ontplooiing en groei. 

Het leven blijft wonderbaarlijk mooi en ik kan mij niet vinden en toch functioneer ik.  Ik leef

 

Anders leren zien.

 Uit: in de voetsporen van de Boeddha

Van Tich Nath Hahn

ONDER DE PIPPALABOOM BUNDELDE kluizenaar Gautama heel zijn formidabele concentratievermogen en keek in diepe aandacht naar zijn lichaam. Hij zag dat iedere cel van zijn lichaam net een druppel water was in een eindeloos stromende rivier van geboorte, bestaan en dood, en hij kon in het lichaam niets vinden dat onveranderd bleef of waarvan je kon zeggen dat het een afzonderlijk zelf bezat. Vermengd met de rivier van zijn lichaam was de rivier van gevoelens waarin elk gevoel een druppel water was. Ook deze druppels verdrongen elkaar in voortdurende geboorte, bestaan en dood. Sommige gevoelens waren prettig, andere onprettig en weer andere neutraal, maar al zijn gevoelens waren vergankelijk: ze kwamen en gingen, net als de cellen van zijn lichaam.

Als ik zo n stukje lees vind ik dat zo n openbaring. Een klein begin om inzicht te krijgen in de vergankelijkheid van alle bestaan. Niet om bedroefd van te worden maar om blij mee te worden en ruimte te creëren in het vastgeroeste denken. Voor alle mogelijkheden die er altijd zijn. Want zonder die vergankelijkheid van al het bestaande en de veranderlijkheid daarvan zou het leven zelfs onmogelijk zijn. 

De impact die dat heeft is zo groot,  het kleine begin van het inzicht daarin krijgen, is heel groot en nauwelijks te bevatten of te overzien. Iets waar ik me dagelijks  mee uiteen probeer te zetten en waardoor ik altijd weer op  vastgezette ideeën stuit in mezelf die daardoor onderuit worden gehaald en niet zijn wat ze lijken te zijn door het alles vast zettende denken.  

In de beoefeningen en overdenkingen leer ik dan altijd weer dat het zeker niet over nihilisme gaat. Het gaat niet over niets  over dat er totaal niets zou zijn. Verre van dat. Maar de dingen bestaan niet zo vaststaand op de manier waarop ik gewend ben te denken.  Ze gaan  over het afhankelijk bestaan van alle dingen. Er is niets dat op zichzelf bestaat en in onafhankelijkheid is.

 Als ik dat goed tot me door laat dringen geeft het me alle ruimte om me in die ruimte van veranderlijkheid te bewegen en me te ontwikkelen. Het geeft zelfs ruimte om te creeeren en inventief nieuwe oorzaken uit te zetten. Er is niets dat niet losgelaten of veranderd kan worden. Ook in mijzelf opent dat veel mogelijkheden.

En als mijn brein dat een klein beetje gaat beseffen kom ik tot de ontdekking hoe moeilijk dat is om het ook bewust te leven want o o o wat zit ik vast in mijn ideeen over mezelf en over van alles en nog wat.  Zo mateloos boeiend  wordt het leven vol mogelijkheden en eigen verantwoordelijkheid om een heel leven aan te werken en me bewust van te worden. 

Alles mag er zijn, alles  is mogelijk omdat alles net als ik in doorlopende verandering is.

Het leven en alle ervaringen  is  bijzonder, alomvattend en mooi. Ook al zijn er moeilijkheden er is altijd verandering en vergankelijkheid.

De digitalis. Zo giftig en toch leven reddend wanneer het op de juiste manier wordt toegepast

Goed sterven

Wat denk jij dat dood zijn is? Vroeg hij haar

Ik weet het niet. Zei ze en keek hem aan. Wat denk jij?

Mijn moeder deed haar ogen wijd open toen ik dacht dat ze dood was en keek vol verwondering naar het plafpnd. Daarna sloot ze ze heel langzaam. Ik denk dat ze heel gelukkig was.

Dat is mooi zei zij.

Mijn moeder bleef maar naar me kijken door  bijnacgesloten ogen en kon ze bijna niet open houden. Het leek of ze om hulp vroeg. Ze had het moeilijk. Maar wat kan je doen?Toen ik wegliep en even later terug kwam was ze verdwenen. Ik had het gevoel dat ik haar in de steek had gelaten. 

Gaat leven niet veel meer over leren goed te sterven dan over daarna? Vroeg ze hem.

Dat zou me niet verbazen zei hij. Het is goed met nooit stoppende veranderingen om te leren gaan.

Hoe ik in het leven sta

 Op het moment dat ik achter de computer zit en iets wil schrijven weet ik niet waarover ik wil schrijven. Op bepaalde momenten van de dag komt er allerlei naar boven en denk ik: daar wil ik een bloigje over schrijven. Helaas ontglipt het me weer en zou ik meer aantekeningen moeten maken. 

O ja vanmorgen was er weer zoiets. Ik dacht religie gaat voor mij eigenlijk over dat wat de Dalai Lama liefdevolle vriendelijkheid noemt. Heel simpel en kort door de bocht komt het daarop neer. Maar is dat zo simpel?

Religie komt toch van het woordt religare en dat betekent verbinding. Ik zeg het natuurlijk op mijn eigen manier en niet vanuit een woordenboek. Je zou het ook op kunnen zoeken. Er wordt veel over verklaard maar voor mij geldt in ieder geval het volgende.

Betekenis Religie

religie. Onder religie (Religare, Latijn voor verbinden) wordt meestal één van de vele vormen van zingeving, of het zoeken naar betekenisvolle verbindingen, ...

Betekenisvolle verbindingen,  relaties aangaan.

Maar al te vaak zijn  die  gebaseerd  op tradities over bovenzintuigelijke zaken zoals god goden en vele andere zaken. Terwijl er voorbij wordt gegaan aan hoe het werkt in de praktik. Zitten op een kussentje bidden tot iets hogers en dan voelen we ons in rust en stilte aanwezig met het onbeschrijvelijke.

Maar het meest voor mij in het oog springend is me verbinden met alles wat er is op deze wereld. Niets is uitsluitend onafhankelijk en er is voor mij  het besef dat er een enorme onderlinge afhankelijkheid bestaat. 

 Als mijn vader en moeder... als ik in een ander land... in een andere omgeving... Als ik was opgegroeid dan....enz enz  Als ik er goed over nadenk is er totaal niets dat op zichzelf bestaat. Ook ikzelf niet. Je kunt alles tot in het oneindige afpellen maar alleen dat besef is voldoende want daar gaat het niet alleen maar om. Alles is hier en nu gewoon aanwezig en het fuctioneert.  Ja het klopt  die onderlinge afhankelijkheid van alles wat bestaat maar er is ook een realiteit en  werkelijkheid in het leven waar we mee dealen. Alles bestaat en functioneert op basis van die onderlinge afhankelijkheid en het is wat het is. Het lijken twee verschillende dingen   die uiteindelijk niet anders  dan gezamenlijk kunnen functioneren. 

 Daar vanuit gaande wordt het heel noodzakelijk de verbinding met elkaar te zoeken en in liefdevolle vriendelijkheid aanwezig te zijn. Uiteindelijk zijn we allemaal afhankelijk van iets of iemand anders en dat geldt voor ons hele bestaan. 

Liefdevolle vriendelijkheid?

Ja ja, mooi gezegd maar zo eenvoudig is dat niet. Zolang ik in mijn eigen bubbel zit komt er geen onvertogen woord uit mijn mond en is alles rustig en behapbaar. Maar o wee als het vuur me aan de schenen wordt gelegd. ???

Ja dat is andere koek het is al een hele overwinning als ik dan in mijn eigen rust kan blijven en niet uit mijn dak ga van ergernis of irritatie. om nog maar te zwijgen over boosheid en haat.

Ik niet hoor, denk ik dan. Ik heb het allemaal redelijk onder controle en trek me gewoon terug als het een ondoenlijke situatie wordt. 

Ach het zijn eigenlijk allemaal van die dood doeners de manier waarop we over onszelf denken. Altijd maar weer dat zelfbeeld. Klopt dat wel? Want het wordt pas echt duidelijk wanneer je in een situatie komt waarbij het aan je botten komt. En ben ik dan nog stabiel en rustig in mijn evenwicht. Durf ik mezelf dan nog steeds in de ogen te kijken met al mijn lelijke dingen erbij te aanvaarden dat het is wat het is? 

zijn al die lelijke dingen waarvan we elkaar blijven beschuldigen  en waarbij we onszelf uit het oog verliezen niet dat  waar alle ellende in de wereld mee begint? 

De Lojong beoefening vind ik zo mooi en bijna ondoenlijk maar daardoor juist een beoefening voor dagelijkse bewustwording en het spiegelen van mezelf  over hoe ik in het leven sta. 

https://ellyseigenwijze.blogspot.com/p/lo-djong.html

 

Werkelijkheid en Mythologie

 Het probleem met religie, kerken en allerlei andere instituties  die de overleveringen verkondigen  vanuit de oudheid, is dat ze de mystiek en de waardevolle inhoudelijkheid van de verhalen interpreteren als een vorm van werkelijkheid en daarmee de essentie van waar alle verhalen werkelijk over gaan en hoe ze bedoeld zijn, uit het oog zijn verloren. Natuurlijk wil ik daarbij niet alles over een kam scheren. Er zijn uitzonderingen. Maar vooral in fundamentalistische stromingen en de nieuwere vormen die de ronde doen daarin  kom je dat nog  regelmatig tegen.

De meeste verhalen die verteld worden vallen onder de noemer mythologische verhalen. Zo onwaarschijnlijk als ze vaak ook zijn ten opzichte van ons dagelijks leven wil dat  niet zeggen dat ze geen waarden hebben. Het betekent dat er op een andere manier naar gekeken dient te worden dan met onze oppervlakkige blik waarmee we kijken en luisteren. Ze geven woorden aan datgene waar vaak geen  woorden voor zijn. Ze zijn bedoeld als symbolen voor het levensgeheim. of de wonderen van het leven en reiken een levenspad aan dat gegaan kan worden door ieder persoonlijk op een heel individuele eigen manier juist omdat ze de verhaallijn volgen en niet de werkelijkheid. . Zo wordt er op een  symbolische manier  meer verteld dan we op het eerste gezicht zouden vermoeden.. 

Daar een vinger achter krijgen, dat  is geen sinecure. Het vergt veel inspanningen om te gaan leren zien wat zulke verhalen mij persoonlijk te vertellen hebben en zelf onderzoek is dan ook noodzakelijk want uiteindelijk gaan alle verhalen over mijzelf en de manier waarop we naar onszelf kijken. Aan de hand van zulke verhalen gaat de vraagstelling aan mijzelf dieper dan de normale manier van denken en kunnen we als we daar open voor staan in een dieper deel van onszelf en ons onderbewuste  kijken. 

Alle mythologische verhalen en zelfs sprookjes en moderne sprookjes van over de hele wereld hebben een zelfde soort mogelijkheid in zich. Ze laten ons zien hoe we in de verwarring terecht komen en de manier waarop we er weer uit kunnen komen. Ze geven een weg aan en die weg is vaak onlosmakelijk verbonden met het opgeven van- en het in de waagschaal stellen van het eigen persoonlijke leven. Dat kan heel ver gaan veel verder dan wat tegenwoordig onder loslaten wordt verstaan. Het betekent dat er een diepe kloof is ontstaan tussen ons denken en wat er in werkelijkheid noodzakelijk is om een goed leven te kunnen leiden met onszelf en onze medemens waardoor  we in allerlei problematieken verstrengeld zijn geraakt en een afgrond hebben gecreëerd tussen ons aanwezig zijn en dat wat we ons leven noemen. Het is een zware strijd om die kloof te overbruggen en het gevoel in het ravijn te storten is niet ondenkbaar wanneer we daarmee aan het werk gaan. Een soort doodgaan aan het zelf. Wie ben ik  dan nog als ik al mijn zelfbeelden kwijtraak. Zo ben ik nu eenmaal is een vaak gehoorde uitdrukking die niet opgaat in een altijd veranderende zijns situatie.  Het is een griezelige strijd in het eigen bestaan waarvan we de uitkomst niet weten. Wie ben ik dan nog?  En dat lijkt dodelijk. Maar als we daar werkelijk mee aan de slag kunnen en willen gaan  dan kan de vogel herrijzen uit de as en in helderheid leven om er  te kunnen zijn zoals ik altijd heel simpel  zeg: met alles erop en eraan. Zonder die altijd weer  innerlijke strijd er zijn voor dat wat noodzakelijk is. 

Ik heb dus nog heel wat te leren.

Het is zaak met beide voeten goed geaard op de aarde te blijven en mythologische verhalen over strijd en vrede, goed en kwaad, hemel en hel, verdoeminis en overwinning in wat voor vorm dan ook  in de juiste context te blijven zien en ze in ons bewuste en onbewuste eigen leven terug te vinden om ervan te leren.

Hoe menselijk ben ik?

 Vrij zijn van streven en vrede sluiten met alles wat er is.

;'Ga er maar aan staan' zeg ik dan tegen mezelf. Sommige dingen worden zo makkelijk even gezegd maar er zitten zoveel kanttekeningen aan. Evenals zo'n uitspraak als: leven in het hier en nu. 

 Maar allereerst wat betekent het eigenlijk, As ik denk dat ik dat zo zou kunnen zijn dan zou mijn leven er denk ik stabiel en comfortabel  uitzien. En als mijn leven er niet stabiel en comfortabel uitziet dan zou dat betekenen dat ik niet vrij ben van streven en nog lang geen vrede gesloten hebben met alles dat er is.

Daar gaat voor mij over spiritualiteit over. Het gaat over dit leven. Niet over de toekomst niet over het verleden maar over hoe ik op dit moment in het leven sta. Dat is het enige dat ik werkelijk heb en het kan het volgende moment verdwenen zijn.  Wat betekent vrede sluiten dan precies. Daar begint denk ik de zoektocht in mijn eigen leven naar hoe ik in dit leven bezig ben en vanuit welk standpunt ik zou willen wil leven zoals ik er op dit moment insta. De vragen die ik mezelf kan stellen zijn er velen.

Moet ik dan maar overal waar ik het niet mee eens ben, toch eens mee zien te worden.? Voor mij is het een uitgebreide zoektocht die begint met te kijken naar mezelf. Is vrede bereikbaar door iedereen net zo te laten denken als ik. Nee natuurlijk niet. Ten eerste is dat niet haalbaar en ten tweede is het dan nog maar de vraag of ik dan werkelijk in vrede kan zijn. Er zij zoveel meer aspecten aan het leven  dan het eens zijn met elkaar.

En dan dat streven, daar ben ik al langer mee bezig. Allereerst merkte ik op dat er verschillende manieren van streven zijn. Vooral hier in het westen zijn we daar erg op gericht. Het moet altijd meer en beter. We hebben altijd wel een doel voor ogen. Een doel waar we naartoe willen. Nog afgezien van het feit of we tevreden zullen zijn als het bereikt is. Ik ken daar persoonlijk wel voorbeelden van. Dat ik hoopte ooit in een galerie mijn schilderwerken te tonen. Toen dat bereikt was stelde het eigenlijk veel minder voor dan ik verwachtte en nu hoef ik dat helemaal niet meer. Op dat punt is mijn strebertje verdwenen. Maar er zijn nog zoveel andere dingen die ons bezig houden en ik merk dat ik regelmatig in een volgende 'valkuil' trap die ik gelukkig eerder herken naarmate ik er meer aandacht aan besteed. En daar op het moment dat ik erin ben getrapt of er bijna intrap, komt dan iets heel moois naar boven. Mijn streperige gedachten worden me duidelijk.  Ik ben alert. Op dat moment dat ik het herken leer ik zien hoe het functioneert en ben ik helder aanwezig waardoor ik me niet door dat strebertje in mij mee hoef te laten nemen. Ik zie mijn hersenspinsel en kan weer terug naar mijn eigen stabiliteit en rust. Of naar datgenen wat ik mezelf had voorgenomen. 

De engelsen hebben er een mooi woord voor. Dat is going beyond. Bij gebrek aan iets Nederlands daarvoor wil ik dat maar in ere houden al houd ik niet zo van Engelse termen in een Nederlands blogje. Of...

Het te boven komen, ja misschien toch. Als ik het te boven kom laat ik me er niet meer door meenemen. Misschien gaan dan de scherpe kantjes er een beetje af. Kan ik steeds makkelijker leven met alles wat er is. Want hetzelfde geld natuurlijk ook voor vrede sluiten met wat er is. Al mijn weerstanden leren zien en herkennen. Want weerstanden, dat zijn het. Het is een hele klus want ze zijn er en ze zijn er met velen. Maar als ik ze leer kennen er niet voor wegloop en ze kan laten voor wat ze zijn, gewoon weerstanden en niet meer dan dat want ik hoef er niet meer van te maken. Dan is er helderheid. Dan kan ik het te boven komen door de weerstand te laten voor wat het is en kunnen de scherpe kantjes verdwijnen. Ik houd me er niet verder meer mee bezig. 

Dat gaat allemaal niet vanzelf. Daar is veel reflectie en aandacht voor nodig maar het helpt me enorm om een rustiger en stabieler leven te hebben en zo werkt het voor alles. Ook voor pijn en andere ellende. 

Vrede wil niet zeggen dat we het er altijd maar mee eens moeten zijn. Het betekent de vrede met mezelf sluiten door de emotie langzaamaan te boven te komen. Niet meer streven betekent niet dat de pijn en ellende er dan niet is maar het geeft zoveel meer duidelijkheid over mijn eigen weerstanden. Over alles wat zich in mijzelf afspeelt en wat ik te boven kan komen door het er helemaal te laten zijn.  Het betekent voor mij zien wat er is. Mijn eigen weg daarin bepalen en het te boven komen. In mijn eigen midden blijven. Het te boven komen. Stabiliteit in mijzelf proberen te vinden. Maar vooral en zeker niet te vergeten open blijven staan voor alles wat er is. 

Het te boven komen betekent niet alles buiten mijn eigen focus verstoppen maar iedere keer afwegen alert blijven kijken naar alles wat er is en in ieder geval voor dit moment  laten waar ik niets mee kan (want alle is is veranderlijkheid onderhevig en de tijd za het eren) en rust in mijzelf creëren. Me niet meer mee laten nemen in alle emoties daaromtrent want die komen onherroepelijk op en  dan kijk ik niet helder meer. Ook dat opmerken. En als het ware een stapje terugdoen in helderheid. Zien hoe groot de emoties een grote rol spelen. 

Volkomen helder kijken blijft natuurlijk altijd het grote probleem want iedereen kijkt altijd door zijn of haar eigen bril. Dat bepaalt ook de menselijke verschillen die er mogen zijn. Het zien, het kijken , het horen , het voelen, alle zintuigen worden  altijd door de persoonlijkheid gekleurd. Daarom geloof ik ook niet in een universele waarheid op het niveau van ons mens zijn. En mensen zijn we allemaal. Mijn spiritualiteit heeft dan ook alles te maken met volledig mens   te leren zijn en mezelf iedere keer weer bevragen hoe menselijk ik eigenlijk  ben. 

Het zou er nooit uit kunnen komen als het er al niet inzat.

 Zoals al mijn blogjes gaan ze over mijn eigenwijze dingen en daarmee wil ik niemand iets vertellen maar geven ze mijzelf enkel en alleen een onderbouwing voor mijn eigen denk, voel en leefwereld.

Tot nog toe ben ik niet in staat geweest duidelijk in woorden te vatten waarom ik me heb laten vaccineren. Ik weet dat er heel veel scenario's zijn waarom iemand het niet zou doen en bij die scenario's zijn er verschillende zo extreem en voor mij vreemd, die laat ik dan buiten beschouwing maar er zijn ook redelijke overwegingen en het is zeker goed daar een eigen keus in te maken. Gelukkig leven we hier in een vrij land en is vfije keus nog steeds mogelijk. Al zijn we het niet met elkaar eens we kunnen vol respect voor de ander met elkaar omgaan. En jezelf geweld aandoen echt niet heilzaam is. 

Ik zit in een groep met wie ik wekelijks een zoomsessie heb en waar we goed kunnen praten en discussiëren met elkaar over de onderwerpen van het dagelijks leven op basis van de beoefeningen en analyserende gedachten over groot liefde mededogen, met als leidraad de lamrim die  op geen enkele manier beperkingen oplegt van bovenaf maar uitgaat van een ruimtelijkheid en beschouwende visie die de ander altijd in zijn of haar waarde laat.

Dus hadden we het in die groep ook over de vaccinaties. En van dat hele gesprek is mij een ding bijgebleven dat precies verwoordde waar voor mij spiritualiteit in het dagelijks leven over gaat.

Nadat iemand verscheidene overwegingen had aangedragen waarom ze niet gevaccineerd wilde worden, was de respons van een ander. er een die me zeer raakte. En nu maak ik van die korte zin meteen mijn eigen bewoordingen..

Ik zie op dit oment geen enkele andere mogelijkheid om het virus mondiaal te bestrijden. Vaccinatie is op dit moment het enige en dan gaat het niet meer over mijzelf en de consequenties voor mijn persoonlijke toekomst . Ik wil dan niet mijzelf in het middelpunt stellen maar het gaat over de hele  lijdende mensheid. Dan ben ik niet zo belangrijk met mijn ideeën en persoonlijke overwegingen en misschien wel angsten voor de gevolgen. Op dit moment is er geen enkele andere oplossing om het virus eronder te krijgen.  Meteen ben ik dan toch heel belangrijk in verband met de beslissing die ik neem om er voor iedereen te kunnen zijn. Niet alleen voor mijzelf. Daarom laat ik me vaccineren.

Leven is in relatie staan. zonder relatie, zonder de ander in welke vorm dan ook is er geen leven. Weet ik niet wie ik ben want dan kan ik me niet meer spiegelen. Ook al ben ik nog zo eenzaam er is altijd relatie. Het kan ook de eenzaamheid zijn waaraan ik me kan spiegelen en mee in relatie sta. 

Groot liefde mededogen van waaruit ik wil leven, gaat een stap verder dan elkaar aardig vinden. Het gaat zelfs meerdere stappen verder en zet de hele wereld in  een ander perspectief. Leven vanuit dat andere perspectief en mezelf niet in het middelpunt stellen, natuurlijk kan ik daar niet doorlopend- en misschien maar heel zelden aan voldoen maar wat ik wel kan doen zal ik doen. Omdat het als vanzelfsprekend voelt en naar boven borrelt.  Want we hebben het allemaal in ons zitten, anders zou het er niet uit kunnen komen.

 

 

Als wolkjes in een landschap.

  Soms denk ik 

Ik zou boeken vol kunnen schrijven over alle vragen die er zijn die geen vragen zijn omdat ze de oplossing in zichzelf dragen.

Wat bedoel ik daar dan mee. Nou als ik dat uit ga schrijven dan zou ik dus boeken vol kunnen schrijven maar dan moet ik ieder onderwerp apart afhandelen. Dan komen er allerlei stellingen naar boven zoals.

• Met wie of wat identificeer ik me. En dan begin ik met het beeld dat zich de laatste tijd aan me opdringt, waar ik al verschillende keren mee wakker werd. van een soort plaatje van de zon. Niet duidelijk zichtbaar maar in een wazige mist waar in hij dreigt door te breken.

• Vanuit die identificatie moet ik dan denken aan Pastorale dat lied van Ramses Shaffy en Liesbeth List, Een prachtige tekst die veel meer in zich verbergt dan wat je op het eerste oog zou denken. 
• En van daaruit denk ik aan de vele verhalen aan sprookjes die op een diepzinnigere manier geduid kunnen worden zoals ieder levensverhaal een diepere zin in zich verbergt.
• Het levensverhaal van twee vriendinnen die elkaar wekelijks ontmoette en zoveel samen in gesprekken uitwisselden. Toen een van de twee met een nare ziekte op haar sterfbed kwam te liggen en zich volkomen terugtrok, begreep de ander er niets meer van en zei: Ik dacht dat ik haar kende maar daar twijfel ik nu sterk aan.  
• Mijn volgende vraag en idee is dan weer hoezo, ken je jezelf dan. Kennen we onszelf, ken ik mezelf
• Wie ben ik zelf. Wie denk ik dat ik ben en waar identificeer ik me mee.
• Heb ik de keus me ergens mee te identificeren.  En kan ik dat dan ook weer veranderen of laten gaan.

En dan is het kringetje van vragen met de antwoorden die in zichzelf besloten liggen weer rond . Misschien is het allemaal in een artikeltje als dit te vatten maar het heeft zoveel aspecten van het hele leven in zich dat je er boeken vol over kunt schrijven, Het leven lijkt zoveel meer gecompliceerd dat we er vaak met ons verstand niet bij kunnen. Maar misschien is dat ook helemaal niet nodig. 

En als dan uiteindelijk alle vragen beantwoord zijn blijft er nog maar een ding over. Ik ben die ik ben en de rest, dat is wat we DENKEN te zijn is niet meer dan een invulling van het brein over verleden en toekomst. De hersenen die niet ophouden met rondjes draaien over alle onderwerpen waar we ons in het leven mee bezig houden en ons mee identificeren omdat er zove dat ze ons aan de botten komt.

Als het denkcirkeltjes  draaien ophoudt dan zijn er geen vragen meer. Dan begint het werkelijke leven en kan ik er zijn zoals ik ben met alles erop en eraan  onder alle omstandigheden. Dan kan het werkelijke levenswerk beginnen. Waar ik al die jaren mee bezig was valt op zijn plek. Het is wat het is. En dat is niet altijd alleen maar zgn positief. 

Maar misschien moet ik (bij wijze van spreken) eerst maar eens dat boek schrijven. Er is zoveel te onderzoeken om werkelijk licht te ervaren en te laten zijn wat er is of was. . Steeds weer opnieuw bewust worden van waar ik me mee identificeer door middel van het denken. Het is niet meer en ook niet minder dan dat. 

Denkwolkjes in het landschap kunnen maken en breken

Als niemand het doet.

 Dan zal ik het doen. 

Die uitspraak heeftme altijd geintrigeerd  en werd gebruikt dpor iemand die ik hoog in het vaandel heb staan. Ik dacht, dat gaat mij nooit lukken. 

Maar waar voelde ik me eigenlijk zo toe verplicht toen ik dacht, dat gaat mij nooit lukken. Wat voor ideeën  had ik mezelf opgelegd? Ideeën  over iets waar ik aan zou moeten voldoen?wat was het plaatje dat ik in mijn hoofd had gemaakt? Waarom? Waarvoor? 

Nu ben ik op een heel ander punt in mijn leven beland en kom tot heel andere conclusies. Als ik graag ergens voor wil gaan is er geen sprake meer van niet lukken. Met enthousiasme  ga ik er als vanzelfsprekend voor zonder mezelf geweld aan te doen.

Het is alleen maar een kwestie van me sterk betrokken voelen en er op een manier willen zijn waarin ik me senang voel en dan is voor dat 'gaan', daarvoor is geen brug te ver.  Al het andere laat is los, daar hoef ik niets mee te doen. Ik laat het achter me en ik ga voor dat wat belangrijk is zonder me zelf geweld aan te doen. Er hoeft ook niet meer iets te lukken en dan kan er ook niets meer mislukken. Het gaat zoals het gaat en ik ga ervoor.  Ik heb geen hoogstaand doel voor ogen. Ik wil er zijn voor  dat waar ik voor ga. 

Het wordt me steeds duidelijker en daar kan ik heel blij en enthousiast van worden. 

En misschien denk je ja waar ga je dan voor? Nou eigenlijk kan ik dat op iedere doelgerichtheid gebruiken maar ik hoef geen carrière meer te maken, gelukkig.

Voor mij is het heel simpel geworden ik ga om er te mogen zijn met alles erop en eraan voor alles en iedereen die me dierbaar is. En dat zijn er heel veel.

En die zijn allemaal het belangrijkste. Niets is belangrijker dan al mijn lieve naasten. En degene waar ikme betrokken bij voel. Die net als ik allemaal gelukkig willen zijn.

Maak er een mooi spiritueel weekend van 🥰

Hersenspinsels

 Je moet wel beseffen, dat er vele soorten van werkelijkheid en onwerkelijkheid bestaan; er moet nog onderscheiden worden tussen goed en kwaad tussen het belangrijke en het nutte1oze, tussen het ware en het onware, tussen het zelzuchtige en het onzel£zuchtige. 

Aan de voeten van de meesters

Alcyone

Er is nog zoveel te leren. En met leren bedoel ik eigenlijk nog meer het onderzoeken  van de geest. Leren zien waar ik mee bezig ben. Bewust worden van waar mijn gedachten zich mee bezig houden. 

Meestal zijn gedachten bezig met het verleden of de toekomst en halen ze daarbij allerlei hersenspinsels naar boven die niets meer te maken hebben met de werkelijkheid van dit moment. Op dit moment zit ik te typen aan dit stukje of ik sta op een ander moment te strijken. Nog een beter voorbeeld,  beter want dat doe ik automatisch en daarbij kan ik dan heerlijk of juist heel vervelend in de geest verdwalen in spookbeelden over de zogenaamde werkelijkheid  van dit moment maar IS dat de realiteit op het moment dat ik sta te strijken? Er is strijken en niet meer dan dat. als ik om me heen kijk sta ik in een gezellige kamer en wat heerlijk het zonnetje schijnt. Dat is de echte werkelijkheid. Ik hoef niet mee te gaan in de bedenksels van de zogenaamde realiteit van dit moment. Ja en al ik naar buiten ga doe ik een mondkapje op of niet als daar redenen voor zijn. En laat me ook buiten niet meenemen in hersenspinsels . Ik ben buiten of in de winkel en koop wat nodig is zonder allerlei bijgedachten., want die komen natuurlijk onwillekeurig naar boven en op het moment dat ik dat opmerk is er al iets opmerkelijks gebeurd en misschien kan ik op dat moment weer even rustig om me heen kijken.

En nou moet je niet denken dat ik dat allemaal kan en beheers maar ik doe mijn best en leer me daar bewust van te worden en dat scheelt een slok op een borrel. Het geeft meer rust want ik kan elk moment als ik mezelf betrap op hersenspinsels weer terug aar de werkelijkheid van dit moment op de plek waar ik sta en waar ik me bevind. 

Dat  kan ik net zo oefenen als het oefenen en in beweging blijven met mijn spieren. Niet alleen het lijf is heel belangrijk maar het is ook belangrijk de geest te trainen. We zijn hele mensen en dat hele mens kan in zijn totaliteit een steentje bijdragen wanneer hij/zij zelf in rust in de werkelijkheid van het eigen moment kan verkeren. 

Er zijn zoveel dingen die we als werkelijkheid zien maar die door de emoties vertekend worden. We vissen van alles op uit onze emoties. Niet dat al die werkelijkheden niet moeilijk kunnen zijn en emoties oproepen maar ik kan steeds weer terug naar de werkelijkheidvan MIJN moment. Het hoeft in onze gedachten niet zwaarder te worden dan de werkelijkheid is. Wat is er op dit moment werkelijk? Dat kan ik me op ieder moment afvragen en terug uit mijn overpeinzingen die er op dat moment niet toe doen. Dat is spirituele oefening om een heel mens te kunnen worden. Stabiel in het eigen midden van alle dag.

Door bewustwording en  op leren te merken waar het wel en geen werkelijkheid is kan ons veel ellende bespaard worden.  Komt er ook meer ruimte voor de mooie dingen die ons dagelijks omringen  want hersenspinsels kunnen we missen als kiespijn . Laten we leren  ze geen aandacht te geven.

Ook a WimJansen schreef daar  iets moois over

https://ongrond.nl/2021/04/last-van-demonen-geef-ze-thee-en-sigaren/