Ik vond nog een cocept

Ik kan me nog goed herinneren dat ik voor de eerste keer tot de conclusie kwam dat er niet een god bestond zoals ik me voorstelde dat hij bestond. 

Ik was door veschillende veronderstellingen  over een godsbeeld heen gegaan tijdens lessen en studies die ik steeds weer had verworpen als niet logisch. Gebaseerd op steeds weer andere en nieuwe ideeën  en inzichten.  Maar ergens diep van binnen geloofde ik nog steeds dat er zoiets als een bescherming voor me was  iets waardoor ik me niet van dat gevoel los kon maken dat ik hoe erg het ook zou kunnen worden niet alleen  zelf verantwoordelijk was maar dat er iets of iemand was die om mij gaf en voor me zorgde. Een goddelijke wereld een beschermengel of wat en hoe dan ook. Maar wat was dat dzn een goddelijke wereld en bestond die wel op de manier waarop ik dat invulde? Bijna als iets tastbaars met emoties of was dat iets anders? 

En plots was er niets meer. Geen god die van buitenaf vol mededogen op mij neerkeek en zei; kom maar ik zorg voor je. Zo'n god bestond er plotseling niet meer binnen mijn inzichten om me op te richten om me aan over te geven en te denken :'het komt wel goed' want er kon van alles gebeuren net zo goed als mooie dingen kon er ook dood en verderf op me af komen. zonder houvast stond ik  alleen en er middenin.  Er was 'slechts'  bewustzijn dat het al  kon omvatten. Het was een schijnbaar diep en donker gat. Niets om me aan vast te houden. Niets om op te vertrouwen.

Editg Stein schreef hier ook over en het is dan zo mooi zulke teksten te kunnen lezen en een vorm van herkenning te vinden.

 De mystieke nacht is niet kosmisch op te vatten. Hij dringt niet van buiten in ons binnen, maar heeft zijn oorsprong in het innerlijk van de ziel en maakt zich ook slechts bekend aan deze ene  waarin hij ontstaat. De uitwerkingen echter, die hij in het innerlijk heeft, zijn vergelijkbaar met die van de kosmische nacht: hij veronderstelt een wegzinken van de uiterlijke wereld, al ligt deze ook buiten in het heldere daglicht uitgespreid. Hij brengt de ziel in eenzaamheid, verlatenheid en leegte; hij onderbreekt de activiteit van haar vermogens en maakt haar bang door dreigende verschrikkingen, die hij in zich draagt. 

Maar ook hier is er een nachtelijk licht, dat diep in het innerlijk een nieuwe wereld ontsluit en de wereld buiten als het ware van binnenuit verlicht, zodat zij ons als een volledig veranderde wereld wordt teruggeschonken.

Edith Stein

Dank je wel Edith+.  

Misschien veranderd de wereld niet maar we kunnen met volle eigen verantwoordelijkheid er met een nieuwe blik naar leren kijken. 

Zo aandachtig mogelijk

 Bemoei je niet al te zeer met de fouten van anderen, wat ze doen en wat ze niet doen.

Wat je zelf doet, wat je zelf achterwege laat- dat moet je in de gaten houden.

Dhammapada 50

Ach het is eigenlijk zo vanzelfsprekend, die woorden van de Boeddha maar juist daardoor zo weinig opvallend wanneer je er toch weer 'intrapt' en je bezighoudt met het gedrag van anderen. Je hoeft nog niet eens een oordeel uit te spreken, maar heel diep van binnen ontstaat er toch al zoiets van voor of afkeur.

Als ik er echt op ga letten dan merk ik dat- ondanks het feit dat zulke eenvoudige waarheden mij wel bekend zijn- ik af en toe onder bepaalde de omstandigheden die me raken, me toch laat verleiden tot inwendige kritiek op het handelen van anderen terwijl ik weet dat ik dat niet wil laten gebeuren. Heb jij dat nou ook, gewoon van binnen die neiging om te kritiseren? Om nog maar te zwijgen over wat er naar buiten nkomt. 

Ik kan niet meer doen dan mijn eigen manier van handelen onderbouwen zodat ik het duidelijk krijg voor mezelf waarom en waarvoir ik doe wat ik doe en hoef me niet bezig te houden met iets van anderen waarvan ik denk dat ik dat zelf heel anders had zullen doen. Wat een vreemde overwegingen houden we er soms toch op na. Iedereen heeft toch een eigen leven en dat zal iedereen op zijn eigen manier vorm moeten geven. 

En dan kom ik weer tot de conclusie: Ik moet erop letten en het in de gaten krijgen want het gebeurd al voor ik het weet of er erg in heb. Als ik er goed op let dan komt er heel langzamerhand een moment dat ik het vóór kan zijn net zoals ik dat in sommige andere gewoontepatronen heb leren herkennen, zoals bij boosheid en andere reactie patronen. Dan zie ik het aankomen en kan ik het stoppen weer terugkomen bij wat en wie ik zelf ben . Als het me dan gebeurd dat ik het vóór ben dan ontstaat er blijdschap en dat is een goed teken.


Ik heb het hier  over   duidelijkheid scheppen voor mezelf. Hoe ga ik om in relatie met de ander,  over bewustwording van mijn handel en wandel en ik heb het niet over  me in allerlei bochten wringen om maar een goed mens te zijn en iedereen naar de mond te praten. Natuurlijk mag ik mijn eigen leven leiden en hoef ik het niet met anderen eens te zijn. Daar heb ik het niet over, dat is nergens goed voor. Het is puur een kwestie van leren opmerkzaam te zijn.

Is  dat bewustwording?

* 
En zo fiets ik rustig zo aandachtig mogelijk het leven door.

Onbegrijpelijk

Het zou zomaar kunnen dat onderstaande tekst onbegrijpelijk is. Als er over de kosmologie wordt geschreven of gesproken zijn dat meestal teksten die niet met het brein te bevatten zijn. Het zijn  woorden van meditatie die van binnen een resonantie kunnen veroorzaken met dat wat in onszelf aanwezig is. Want we zijn er uit voort gekomen en in die zin zijn we er een onlosmakelijk deel van. Dat is ook de manier waarop de mogelijkheid tot bestaan , tot bewust bestaan aanwezig is in en buiten onszelf als een geheel met het Al . Zonder dat is er geen leven mogelijk. Je zou het misschien een leven gevend beginsel kunnen noemen dat gelijktijdig Alomvattend is. Het niet iets, de afgrond, woest en ledig, de duisternis van waaruit het licht ontstaat. 


Noch iets noch niets bestond; die heldere hemel daar Was niet, noch het brede hemeldak daarboven uitgestrekt.

Wat dekte het Al? wat beschutte? wat verborg?

Was het van het water het peilloze diep?

Er was geen dood – toch was er niets onsterfelijks, Er was geen grens tussen dag en nacht;

Het enig Ene ademde stil alleen, Behalve Dat is sindsdien niets geweest.

Het was duister, en het Al was eerst gehuld In diepe somberheid – een lichtloze oceaan – De kiem, bedekt nog in de schil, Barstte open, één van aard, uit hittegloed. . . .

Wie kent het geheim? Wie verkondigde het hier?

Wie weet waaruit die veelvoudige schepping ontstond?

De goden zelf ontstonden later pas – Wie weet waaruit die schepping plots ontstond?

Wie kent Dat waar die grote schepping uit voortkwam?

Wie weet of zijn wil haar schiep of dat die zweeg?

De hoogste ziener in de hoogste hemel, Hij weet het – of misschien zelfs deze niet.

– Rig-Veda, 10:129




Starend de eeuwigheid in . . .

Vóór de grondslag van de aarde was gelegd, . .


Was u. En als de onderaardse vlam Uit het gevang barst, en het raamwerk verteert . . .

Zult u in rust verkeren, zoals u eerder was, En onveranderd blijven, terwijl de tijd niet meer bestaat.

O, eindeloos denken, goddelijke EEUWIGHEID!

– John Gay, A Thought on Eternity





Uit: Een introductie tot de geheime leer. H.P. Blavatsky

https://www.theosofie.net/onlineliteratuur/introductietotgl/proloogdeel1.html

De eenheid van alle bestaan

Gisteravond zijn we met een kleine groep met de digitale zoom weer in De Geheime Leer van H.P. Blavatsky gedoken.  Daarmee ben ik nu alweer dertig jaar geleden begonnen en nog altijd is het een bijzondere studie waarin ik steeds weer tot nieuwe inzichten en ideeën kom. Deze groep is net weer begonnen en hieronder een lang citaat over de manier waarop met die studie moet worden omgegaan. Want  in mijn beleving is het niet alleen een studie maar ook een heel andere manier van benadering en kijken naar de wereld en alle gebeurtenissen en naar de  innerlijke wereld die ook een hele wereld is. Om dat te leren ervaren is het iets meer dan een studie, gaat het om bepaalde dingen je eigen te maken waardoor er nieuwe inzichten kunnen ontstaan over de mens en zijn religie en het ZIJN. Dan worden die nieuwe inzichten eigen ervaringen en krijgt het leven meer  betekenis.

Binnen de context van dat geheel is het dan ook mogelijk alle religies een plek te geven op basis van de essentiële traditie waarvan in de loop van de eeuwen zoveel verloren is gegaan waardoor er schisma's zijn ontstaan, helaas.

http://www.theosofie.nl/  

Benader de GL (zegt ze- Blavatsky) zonder te verwachten daarin de uiteindelijke waarheid over het bestaan te vinden, of met enige andere gedachte dan te zien hoever ze ons naar de waarheid voert. Zie de studie als een middel om het denken dat door andere studies nooit is gestimuleerd, te oefenen en te ontwikkelen. Neem de volgende regels in acht: 

1. Wat men ook in de GL bestudeert, laat het bewustzijn vasthouden aan de volgende gedachten, als basis voor zijn ideeënvorming. 

(a) De fundamentele eenheid van alle bestaan. Deze eenheid is iets totaal anders dan wat men gewoonlijk onder eenheid verstaat – zoals wanneer we zeggen dat een volk of een leger een eenheid is; of dat de ene planeet door magnetische krachtlijnen, of iets dergelijks, is verenigd met een andere. Dat is niet de leer. Die luidt dat het bestaan één wezen is, niet een verzameling wezens die met elkaar zijn verbonden. In de kern is er één zijn. Dit zijn heeft twee aspecten, een positief en een negatief. Het positieve is geest, of bewustzijn. Het negatieve is substantie, het onderwerp van bewustzijn. Dit zijn is het absolute in zijn primaire manifestatie. Omdat het absoluut is, is er niets dat erbuiten valt. Het is al-zijn. Het is ondeelbaar, anders zou het niet absoluut zijn. Als een deel ervan zou kunnen worden afgesplitst, zou wat overblijft niet absoluut kunnen zijn, omdat zich onmiddellijk de moei-lijkheid zou voordoen dat dit deel en het ervan afgescheiden deel worden vergeleken. Vergelijking is onverenigbaar met elk idee van absoluutheid.

Daarom is het duidelijk dat dit fundamentele ene bestaan, of absolute zijn de werkelijkheid moet zijn in iedere vorm die er is.

Ik zei dat, hoewel dit voor mij duidelijk was, ik niet dacht dat er veel mensen in de loges zouden zijn die het zouden begrijpen. ‘Theosofie’, zei ze, ‘is voor hen die kunnen denken, of zich aan het denken kunnen zetten, niet voor mensen die te lui zijn om hun verstand te gebruiken.’ HPB is de laatste tijd mild geworden. ‘Dumskulls!’ (domkoppen) noemde ze gewoon-lijk de gemiddelde student. 

Het atoom, de mens, de god (zegt ze) zijn alle, zowel afzonderlijk als gezamenlijk, absoluut Zijn in hun uiteindelijke kern, dat wil zeggen hun ware individualiteit. Dit idee moet altijd de achtergrond van ons denken vormen om als basis te dienen voor ieder begrip dat ontstaat uit de studie van de GL. Zodra dat wordt losgelaten (en dat is maar al te gemakkelijk als men zich bezighoudt met een van de vele ingewikkelde aspecten van de esoterische filosofie), doet het idee van afgescheidenheid zich voor en ver-liest de studie haar waarde. 

(b) Het tweede idee waaraan men moet vasthouden is dat er geen dode stof bestaat. Zelfs het kleinste atoom leeft. Het kan niet anders omdat ieder atoom in wezen zelf absoluut Zijn is. Daarom bestaat er niet zoiets als ‘ruim-ten’ van ether, of åkåßa, of hoe u het ook wilt noemen, waarin engelen en elementalen rondspartelen als forellen in het water. Dat is de algemene gedachte. De ware gedachte is dat ieder atoom substantie, op welk gebied ook, op zichzelf een leven is. 

(c) De derde basisgedachte waaraan men moet vasthouden is dat de mens de microkosmos is. Als hij dat is, dan bestaan alle hiërarchieën van de hemelen in hem. Maar in feite is er geen macrokosmos en geen micro-kosmos, maar één bestaan. Ze zijn alleen groot en klein als ze door een beperkt bewustzijn worden beschouwd. 

(d) De vierde en laatste basisgedachte waaraan men moet vasthouden is wat wordt uitgedrukt in het grote hermetische axioma. Het vat in feite alle andere samen en is de synthese ervan. 

Zoals het innerlijke is, zo is het uiterlijke; zoals het grote is, zo is het kleine; zo boven, zo beneden; er is maar één leven en wet; en hij die dit gaande houdt is één. Niets is innerlijk, niets is uiterlijk; niets is groot, niets is klein; niets is hoog, niets is laag, in de goddelijke ordening.

Welk onderwerp men ook bestudeert in de GL, men moet het in verband brengen met deze basisgedachten.

Wegwassen door opletten

 Dat is de diepste zin van meditatie:

dat het uit zichzelf gebeurt,

en niet iets is wat jij je voorneemt of als doel stelt.

Als je je iets als doel stelt -

wat het ook is, het mag nog zo mooi zijn -

is het dood,

is het statisch,

het kan niet meer veranderen.

Je moet steeds zorgen dat je ontdekt.

Dat kan alleen maar door te doen,

en je geen gedachten te maken waar je uitkomt.

Dat is voor ons misschien het allermoeilijkst;

dat je elke gedachte erover voorgoed wegzet.

Je weet niet waar je uitkomt!

Mijn ervaring is niet gelijk aan die van een ander.

Uiteindelijk heb je alleen iets aan je eigen ervaring,

hoe betrekkelijk die ook is.

Ik weet heel goed:

onze ervaringen zijn geconditioneerd

door onze opvoeding,

door alles wat je doorloopt

als je geboren wordt, opgevoed wordt en leeft.

Maar dat is de enige basis die je hebt,

dus daar werk je mee.

Als je blijft opletten,

blijft ervaren wat er aldoor in je gebeurt,

dan wordt dat vanzelf weggewassen -

helemaal niet ingewikkeld, het gebeurt!

Maarten Houtman  

Tao-zen

Je moet het gewoon doen om te weten wat het is. En ik lees hier en daar dat meer mensen ermee bezig zijn met bewustwording over hoe het in mezelf functioneert.

Bovenstaande tekst vind ik zo mooi dat het bijna een zonde is om er meer over te zeggen. Ik kan niet meer dan mijn eigen ervaring ermee delen.

Mijn ervaring ermee is dat op basis van wat ik aan gewoonten, denken en allerlei andere zaken heb opgebouwd in mijzelf die  tot onrust kunen worden, ik tot rust kan komen. Op het moment dat ik ze opmerk kan ik ook ervaren dat het tijdelijke dingen zijn die iedere keer weer voorbijgaan en de voorbijgaande aard van alle verschijnselen kunnen me in de rust van aanwezig zijn in het hier en nu zonder bijkomende invullingen of gedachten terug brengen omdat ze ook vanuit diezelfde rust en ruimte naar boven zijn gekomen, kunnen ze er ook weer in verdwijnen  Dan wordt alles weggewassen. Daar hoef ik niets voor te doen. Alleen maar opletten en zien wat er gebeurd. Dat is leven, dat is beweging dat is zien wat er uit de stilte oppopt aan invullingen en gedachten die ook weer de mogelijkheid hebben te verdwijnen terwijl ik in het hier en nu zonder meer aanwezig ben.

Totdat ik op een bepaald moment weer ontdek dat ik er weer  middenin zit en denk dat het vastgezet is. Gekristaliseerd. Maar dat is niet zo had ik eerder al ontdekt dus let ik weer op en ga terug naar het hier en nu zonder invullingen om alles weg te wassen in rust en mijn eigen midden. Het is  een voortdurend terugkerende cirkel waarbinnen ik telkens weer door opmerkzaamheid in een middelpunt van rust kan komen. Omdat altijd alles weer voorbijgaat. 

Ik ben zo blij met zulke teksten die me  weer bij mezelf terugroepen en vertellen dat ik in alle rust in beweging kan komen. En laten zien wat leven inhoud. Dat het niet iets vaststaands en onveranderlijks is maar dat alle mogelijkheden in me zelf aanwezig zijn.

En dan is er koffie. O ja en verder lezen.

Het juiste moment

Het is alweer jaren geleden dat ik een boek las van Meister Eckhart. Ik herinner me dat het me bijzonder boeide omdat hij de christelijke traditie op een manier benadert die helemaal bij mijn gedachtengang klopt.

De laatste jaren staan zijn boeken weer volop in de aandacht en worden er op verschillende plaatsen cursussen of lezingen gegeven  over zijn denken en werken. Zo vond ik via google zoeken een interessante pagina https://dominicanen.nl/page/2/?s=Meister+Eckhart

Maar ook van Marga Haas.  www.margahaas.nl/parelduiken-in-de-bijbel.

Zij verzorgd ook workshops over Meister Eckhart. Meerdaagse kennismaking met Meister Eckhart.

Iedere twee weken plaatst ze een korte overweging op haar site. Daar kun je je op abonneren zodat je er geen misloopt. Ik kreeg een heel mooie binnenkomer die me goed van pas kwam. Niet over Eckhart, maar toch...Ook voor mij op het juiste moment.

Ik kopieer het hieronder.

Gods Woord is stilte

Bij Johannes 1:1

Lekker, een nieuw boek. Ik heb Liefde is licht besteld. Religieuze teksten van Simone Weil. De boekhandel heeft laten weten dat het binnen is en ik fiets er ronkend van genoegen naartoe. Nog voordat ik het pand weer verlaat, sla ik het boek op een willekeurige plek open en lees de woorden die ik daar aantref. ‘Gods Woord is stilte.’ Je zou bijna gaan geloven dat het leven tot op de vierkante centimeter geleid wordt.

‘Gods Woord is stilte.’ Heerlijke kost voor iemand die is opgegroeid in een traditie die zegt dat de bijbel Gods Woord is. Wat een ruimte, wat een vrijheid, wat een vrijmoedigheid! Op weg naar huis kauw en herkauw ik ze, deze woorden. ‘Gods Woord is stilte.’ Eigenlijk is dit ene citaat voldoende voor een hele Parelduiker en hoef ik er niets aan toe te voegen; de woorden hebben een diepgang die je ongetwijfeld aanvoelt. Maar iets in mij laat me er toch weer mensenwoorden aan wijden. Met terughoudendheid, dat wel. De woorden van Weil doen me direct denken aan een citaat dat toegeschreven wordt aan de middeleeuwse islamitische mysticus Rumi: ‘Gods taal is stilte; de rest is een povere vertaling.’ Dat maakt me bescheiden. Maar iets van de diepgang van de woorden van Weil wil ik wel proberen te peilen en in taal te vatten.

‘Gods Woord is stilte.’ Allereerst is daar het woord stilte. Wat betekent dat? Afwezigheid van geluid? Verblijven in een rustige omgeving? Omstandigheden die altijd hetzelfde blijven? Dat is stilte ook, maar ik laat het liever niet bij deze uiterlijke uitleg. Stilte heeft alles te maken met hoe jij op veranderende omstandigheden reageert. Wat die omstandigheden met jou doen. Welke innerlijke gesprekken de omstandigheden in jou op gang brengen. Als ik terugkijk op de afgelopen maanden, zie ik dat ik veel moeite heb met veranderingen. Eerst alle beperkende maatregelen en wat die voor gevolgen hebben voor mijn dagelijks leven en voor de hele maatschappij. En daarna de stapsgewijze versoepeling. En ik moet me daar telkens maar weer aan aanpassen. Het roept in mij een bepaalde heftigheid op. Koortsachtigheid. Ik kan wel doen alsof ik reuze flexibel ben, maar eigenlijk geeft het me elke keer weer innerlijke onrust. Pas als ik de onrust een beetje laat betijen en ik de wereld en mezelf weer kan bekijken vanuit een perspectief dat iets verder weg ligt dan mijzelf, ervaar ik weer iets van ruimte, rust, innerlijke vrede.

Stilte. Wie die ruimte dagelijks opzoekt door bijvoorbeeld meditatie, weet waarover ik het heb. Altijd aanwezig, altijd beschikbaar, altijd bereikbaar. Maar ik ben er zo vaak niet. Ik weet ervan, van die innerlijke stille ruimte. Maar ik kan er vaak niet bij. Of er niet vanuit leven. Stilte lijkt te maken hebben met afwezigheid van iets. Maar ten diepste is stilte aanwezigheid. Aanwezigheid van niet-iets.

Als er onrust heerst in mij, erváár ik de innerlijke stilte misschien als afwezig, maar die stilte is er gewoon – als dragende ondergrond onder mijn bestaan. Die is nooit afwezig; ík ben degene die niet dáár aanwezig is. Het gaat dus om mijn aanwezigheid bij een aanwezigheid die overal en te allen tijde op gelijke wijze tegenwoordig is. Ik voeg me in de stilte, in die ruimte in mij en om mij heen die er altijd is. Ik geef me eraan over, ik laat me erdoor raken, erdoor dragen, ik ga erin op. Ik hoor de stilte niet alleen, ik voel haar vooral en mijn innerlijk oog gaat ervoor open. En ik betreed haar.

Als ik thuis dat ene citaat nog een keer opzoek, zie ik dat Simone Weil in het tekst daaronder erop doorgaat. ‘Het geheime Liefdewoord van God kan niets anders zijn dan de stilte. Christus is de stilte van God.’ Gods Woord, de bijbel, Christus, de stilte, het spreken van God – het een vloeit nu in het ander over, het een wordt het ander, er is geen een en ander meer. Er is alleen die aanwezigheid, die alles doordrenkt, alles doordesemt, alles doortrilt.

En dan komt in me op het begin van het evangelie naar Johannes. ‘In den beginne was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God.’ Daar gebeurt hetzelfde. Het een en het ander zijn niet meer. Het onderscheid dat ik eerder meende te zien, valt weg. God sprak Licht en er was Licht. God sprak zijn Woord en zijn Woord kreeg vorm in Jezus Christus. De stilte die het Woord van God is, kreeg vorm in de stilte die Christus is. En die stilte, dat Woord, Licht, Christus – het is het liefdewoord van God aan de mens. Een stilte die mij streelt, mijn verlangen wekt en verleidt.

Ik ben benieuwd wat ik nog meer moois bij haar tegenkom.

 

Als je jezelf zou kennen

Zoals de rustige poel die de hemelen hierboven weerspiegelt, zo zullen alle dingen hun weerspiegeling in u vinden. Zoals de bloem die bloeit in de warme zonneschijn, zo moet u zich ontvouwen als u uzelf wilt kennen. Zoals de arend, ongeremd en vrij, naar de 44 hemelen zweeft, zo moet u zweven als u uzelf wilt kennen. Zoals de rivier die naar de zee danst, zo moet je dansen als je jezelf zou kennen. Aangezien de berg sterk en vol kracht is, moet u dat ook zijn als u uzelf zou kennen. Zoals de kostbare steen in de zon schittert, zo moet u schijnen als u uzelf zou kennen. Zoals de moeder is voor de baby, teder van genegenheid, zo moet u zijn als u uzelf wilt kennen. Omdat de wind vrij en onbelemmerd is, zo moet u dat ook zijn als u uzelf zou kennen.

Krisjnamurti

Vrij vertaald

Ik ben aan het lezen in een prachtig boekje van Krisjnamurti. From Darkness to Light waarin hij begint met een uitgebreide proza beschrijving hoe iedereen zoekt naar geluk en het lijden dat daaruit volgt. Niet erg opbeurend om te lezen maar het is wel de werkelijkheid. Overal hoopt men het te kunnen vinden maar het is onmogelijk. . 

Nu ben ik aangeland op het gedeelte waar hij vertelt dat het in jezelf te vinden is en dan ben ik nog pas halverwege.  

Dezelfde wegen kom ik in allerlei mystieke tradities ook tegen. De innerlijke burcht van Theresa van Avila. Meistert Eckhart, Johannes van het Kruis. Zij maken allemaal een stap verder dan de kerkelijke verhalen over de God die buiten onszelf de leiding heeft. Prachtig om te vergelijken.

Ik wil in een kleine vrije vertaling een stukje plaatsen van het punt in het boek van Kisjnamurti waar ik nu ben aangekomen. dat is niet meer zo zwaarmoedig als het begin. Maar in de weg naar binnen ontkomen we in de eerste plaats niet aan de problemen die overal in en om ons aanwezig zijn. 

van duister naar het licht

Je hebt geleerd waarheid te zoeken in het voorbijgaande. je zult het nooit vinden. Je bent opgevoed en hebt geleerd van dingen die veranderlijk zijn. Daarin is het geluk niet te vinden. Daar is slechts lijden.
Maar de duiker duikt diep in de zee om de parel te vinden. Zo diep kun je gaan in jezelf om de eeuwigheid te ontdekken Als een bergbeklimmer die de berg wil overwinnen om vanaf daar alles in de juiste verhoudingen te overzien. Als een lotus die zich een weg baant door de modder naar het licht. Zo gaat de weg naar het koninkrijk van het geluk.

Zoals de snelstromende rivier zijn oorsprong kent zo kun je je diepste zelf leren kennen. Want in jou liggen de verborgen geheimen van de hele wereld. Zoals aan de andere kant van de berg andere bloemen groeien. Zo zijn er in jou andere dimensies aanwezig van grote schoonheid. Zoals de aarde vol is met verborgen schatten zo zijn in jou geheimen aanwezig die je zelf niet kent.

In jou alleen is alles vertegenwoordigd . God en de goden van alle religies evenals in jou alleen alle vreugde, kracht, alle ervaringen van eeuwigheden aanwezig zijn. In jou alleen js de bron van alle dingen. liefde , haat, angst jaloezie en zachtheid. In jou alleen zit de mogelijkheid tot creëren of vernietigen. In jou alleen is het begin van alle gedachten aanwezig over gevoel en actie van nobelheid en eenzaamheid.

En natuurlijk zet ik dit citaat ook weer onder het kopje van Krisjnamurti. 

krisjnamurti over Leegte

Kennis is vernietigend voor ontdekking.  Kennis is altijd in de tijd, in het verleden;  het kan nooit vrijheid brengen.  Maar kennis is nodig om te handelen, te denken en zonder actie is bestaan ​​niet mogelijk.  Maar hoe wijs, rechtvaardig en nobel ook, de deur naar de waarheid zal niet worden geopend.  Er is geen weg naar waarheid;  het kan niet worden gekocht door enige actie of door enige verfijning van het denken.  Deugd is slechts orde in een ongeordende wereld en er moet deugd zijn, een beweging van niet-conflict.  Maar geen van deze zal de deur openen naar die onmetelijkheid.  De totaliteit van het bewustzijn moet zichzelf ontdoen van al haar kennis, actie en deugd;  zich niet legen voor een doel, om te winnen, te realiseren, te worden.  Het moet leeg blijven, maar functioneert in de alledaagse wereld van denken en doen.  Uit deze leegte moeten gedachte en actie komen.  Maar deze leegte zal de deur niet openen.  Er mag geen deur zijn en ook geen poging om te bereiken.  Er mag geen middelpunt zijn in deze leegte, want deze leegte heeft geen maat;  het is het centrum dat meet, weegt, berekent.  Deze leegte gaat tijd en ruimte te boven;  het gaat voorbij denken en voelen.

 Het komt zo stil, onopvallend, als liefde;  het heeft geen begin en einde.  Het is onveranderlijk en onmeetbaar.

Het komt zo stil, onopvallend, als liefde;  het heeft geen begin en einde.  Het is onveranderlijk en onmeetbaar.

Uit: Krisjnamurti's Notebook. Blz 86