Het gaat niet vanzelf

Ik vond een blog uit 2011 en realiseerde me dat de wereld en het leven er inderdaad niet beter op is geworden.  Dat bevestigt  weer dat het niet vanzelf gaat

Elly's Magazijn: Spiritualiteit en solidariteit: Soms gaan al mijn haren overeind staan door het volgende. Een mentaliteit die ik zie groeien met de jaren. Hoe meer welvaart hoe meer er ged...

hEB IK DAT OOK IN MIJ?

 Er is zoveel om over te schrijven maar het valt niet altijd mee voor een schrijfamateurtje om de juiste onderwerpen te vinden waar ik  over schrijven wil. Vooral niet als je verschillende blogjes hebt die op een bepaalde manier een eigenheid zouden moeten hebben. 

Misschien maak ik het daardoor mezelf veel te lastig en ik ben dan ook van plan de teugels wat meer te laten vieren en ook hier mijn gevoel te volgen als ik dat al niet deed . 

Zo schreef ik in mijn Magazijn dat ik gevallen was en nu hier met een geplette blauw-rode neus zit te tikken. Het ziet er niet uit maar gelukkig valt het uiteindelijk mee. met mijn buik viel ik op de koffer waar de laptop in zat die mijn val enigszins brak evenals mijn bril die het blauw van mijn neus veroorzaakte maar voorkwam dat ik ook nog eens een buil op mijn voorhoofd gekregen zou hebben en zelfs alle digitale artikelen die ik bij me had in de koffer zijn nog net zo intact evenals als ik. Dus afgezien van spierpijn en gammeligheid mag ik niet mopperen.

De laatste tijd denk ik veel na over de omstandigheden in de wereld en daar ben ik niet zo optimistisch over .  Er komen zoveel dingen in het nieuws voorbij waar me voortdurend de haren van overeind gaan staan. Onbegrijpelijk hoe mensen met elkaar omgaan. De oorlogen in de hele wereld en dicht bij huis Oekraïne De problemen in de politiek en hoe er met burgers om wordt gegaan, de uitbuiting de discriminatie, de honger, de wapenhandel, Kinderen die op basisscholen zomaar dood worden geschoten. Het is om te huilen. Waar zijn we toch mee bezig. 

En daar zit ik dan met mijn goede gedrag. Wat kan ik doen? Dan is het niet zo vreemd je machteloos te voelen. Wat kun je doen om al dat lijden en de verwarring in de menselijke geest een halt toe te roepen?

En dan heel langzamerhand als ik stil word en vanuit die rust van binnen analyseer , dan dringt het weer tot me door dat ik de enige ben die iets met en aan mezelf kan doen. .

 Het is onmogelijk  de hele wereld te veranderen. 

 Maar  toch   doordat ik me steeds meer bewust wordt van de onderlinge afhankelijkheid en dat er niets is dat op zichzelf bestaat kan ik ook leren zien hoe ik zelf  betrokken ben in dat geheel en met dezelfde dingen worstel waar ik misschien anderen op oordeel. Ik kom regelmatig tot de conclusie dat mijn gerichtheid in de basis niet zoveel verschilt van dat wat in de ander veroordeeld wordt. Als ik eerlijk durf te kijken naar mezelf zonder oordeel en met mildheid, biedt dat perspectieven om ook de ander niet te oordelen en milder te worden.  

Als ik   bewust word van alle hebbelijkheden en onhebbelijkheden die in mijzelf  een rol spelen, kan ik er iets mee doen, Dat  'me bewust worden'  kan zijn weerslag hebben op het geheel en in mijn eigen directe omgeving.  Dat maakt me minder machteloos. Daarmee zijn de problemen en het lijden in de wereld niet opgelost maar ik voel me minder machteloos in de  overtuiging dat ik doe wat ik kan.

Vooral oplettendheid naar mijn eigen handel en wandel kan het verschil maken. Want oplettendheid maakt dat ik leer zien waar ik beslissingen neem en handel op een manier waarbij ik alleen maar aan mijzelf denk in [plaats van  mijn bijdrage aan het geheel en als ik dat zie dan neem ik misschien af en toe wel een andere beslissing.  Ook zorgt hett ervoor dat ik me bewuster wordt en soms kan ik hopelijk daardoor wat milder naar de ander reageren omdat ik in mijzelf ook dezelfde gerichtheid tegen kom.

Het is makkelijk om te zeggen: OOO nee al die nare en gemene dingen heb ik gelukkig niet. Want ik zie mezelf liever als een goed mens. Maar soms als ik eerlijk en echt diep van binnen kijk naar af en toe heel klein lijkende dingen waar ik makkelijk overheen wals misschien wel omdat ze me niet aanstaan dan kunnen ze heel scherpe kantjes hebben. Pas als ik de scherpe kantjes zie kan ik er wat aan doen. Dus wandel ik oplettend verder en  vooral ook zonder mezelf te veroordelen want we zijn allemaal mensen. Maar ook de grens die ik me eigen heb gemaakt, is nooit vaststaand. Verandering is altijd mogelijk.  Dan kan er een beetje meer vriendelijkheid naar buiten komen over dat waar ik moeite mee heb, met  mensen of met de omstandigheden en sta ik plotseling versteld van mijzelf.

Dat geld natuurlijk niet alleen voor de kwaliteit van vriendelijkheid maar we hebben nog zoveel meer kwaliteiten in ons die vaak nog niet ontdekt zijn. Want wat is krachtdadig optreden als dat nodig is. Kan ik dat? Heeft dat iets te maken met negatieve krachten? Heel interessant om je in te verdiepen en te ontdekken waar het gericht is op rechtvaardigheid en waar het vanuit boosheid functioneert.  Want inderdaad. We hebben alles in ons en het is de kunst het beste en meest medemenselijke uit het leven  te halen. 

 

Ik vond nog een cocept

Ik kan me nog goed herinneren dat ik voor de eerste keer tot de conclusie kwam dat er niet een god bestond zoals ik me voorstelde dat hij bestond. 

Ik was door veschillende veronderstellingen  over een godsbeeld heen gegaan tijdens lessen en studies die ik steeds weer had verworpen als niet logisch. Gebaseerd op steeds weer andere en nieuwe ideeën  en inzichten.  Maar ergens diep van binnen geloofde ik nog steeds dat er zoiets als een bescherming voor me was  iets waardoor ik me niet van dat gevoel los kon maken dat ik hoe erg het ook zou kunnen worden niet alleen  zelf verantwoordelijk was maar dat er iets of iemand was die om mij gaf en voor me zorgde. Een goddelijke wereld een beschermengel of wat en hoe dan ook. Maar wat was dat dzn een goddelijke wereld en bestond die wel op de manier waarop ik dat invulde? Bijna als iets tastbaars met emoties of was dat iets anders? 

En plots was er niets meer. Geen god die van buitenaf vol mededogen op mij neerkeek en zei; kom maar ik zorg voor je. Zo'n god bestond er plotseling niet meer binnen mijn inzichten om me op te richten om me aan over te geven en te denken :'het komt wel goed' want er kon van alles gebeuren net zo goed als mooie dingen kon er ook dood en verderf op me af komen. zonder houvast stond ik  alleen en er middenin.  Er was 'slechts'  bewustzijn dat het al  kon omvatten. Het was een schijnbaar diep en donker gat. Niets om me aan vast te houden. Niets om op te vertrouwen.

Editg Stein schreef hier ook over en het is dan zo mooi zulke teksten te kunnen lezen en een vorm van herkenning te vinden.

 De mystieke nacht is niet kosmisch op te vatten. Hij dringt niet van buiten in ons binnen, maar heeft zijn oorsprong in het innerlijk van de ziel en maakt zich ook slechts bekend aan deze ene  waarin hij ontstaat. De uitwerkingen echter, die hij in het innerlijk heeft, zijn vergelijkbaar met die van de kosmische nacht: hij veronderstelt een wegzinken van de uiterlijke wereld, al ligt deze ook buiten in het heldere daglicht uitgespreid. Hij brengt de ziel in eenzaamheid, verlatenheid en leegte; hij onderbreekt de activiteit van haar vermogens en maakt haar bang door dreigende verschrikkingen, die hij in zich draagt. 

Maar ook hier is er een nachtelijk licht, dat diep in het innerlijk een nieuwe wereld ontsluit en de wereld buiten als het ware van binnenuit verlicht, zodat zij ons als een volledig veranderde wereld wordt teruggeschonken.

Edith Stein

Dank je wel Edith+.  

Misschien veranderd de wereld niet maar we kunnen met volle eigen verantwoordelijkheid er met een nieuwe blik naar leren kijken. 

Over Tong Leng beoefening

 Ik kom de laatste tijd maar wrinig aan schrijven toe maar lees des te meer. Vaak kom ik zulke mooie lessen tegen die ik nie makkelijk zelf voor handen heb omdat ze door anderen werden geplaatst. Onderstaande tekst kwam ik tegen bij Kathy Laritz van Jewel Heart die het ook weer had hedeeld. 

Ik plaats hem hier omdat ik hem zelf graag vaker wil lezen. 

TONGLEN TEACHING 

BY KHENPO MUNSEL TO GARCHEN RINPOCHE

"The main practice I did in prison was tong-len (giving and taking). Khenpo Munsel gave me many special oral instructions on tong-len that were not in the text.

In tong-len, we generally say that we are sending happiness out to others and taking others’ suffering in. But for the actual meaning of tong-len, you have to understand the inseparability of self and other.

The ground of our minds is the same. We understand this from the View. In this context, even if there are many different types of suffering, there is really only one thing called “suffering.” There is only one suffering, he taught. If there is only one suffering, then at this time when you, yourself, have great suffering, you should think: “The minds of the sentient beings of the three realms and my mind have the same ground.” The essence of the suffering of the sentient beings of the three realms and your own suffering is the same. If you see them as the same, if you see them as being non-dual, and then meditate on that suffering in the mind’s natural state, that suffering goes away. At that moment, you have been able to lessen the suffering of all sentient beings of the three realms, all at once.

The “len” of tong-len means “taking”. First, take in this way. “Tong” means “giving”. If you understand mind’s nature, then you recognize the essence of whatever suffering and afflictive emotions there may be to be emptiness. 

When suffering does not harm you anymore, the mind has great bliss. If at that time you meditate, making self and others inseparable, then that bliss can diminish the self-grasping of all sentient beings. It can lessen the self-grasping. The happiness that is being given is the bliss that comes from the practice of giving and taking. This is how you should practice.

This is very special. Others do not explain it this way."

~  Garchen Rinpoche

Teaching on Tong-Len given by His Eminence Garchen Triptrül Rinpoche In Kathmandu, Nepal 2007

From ratnashri. se and Christina Lundberg, “For the Benefit of All Beings,” documentary film on the life of H.E. Garchen Rinpoche, ©2013 Garuda Sky Productions; used with her kind permission. Translation: Meghan Howard and Ina Trinley Wangmo.

With thanks to Hong Chang and Ngawang Tashi Lhamo et al. 🙏❤️

De ruimte van de veranderlijkheid

 Pasen, tijd om te overdenken en stil te staan bij het lijden maar altijd met een vooruitzicht naar een wederopstanding. Wat dat dan ook moge wezen. Reïncarnatie. de hemel. Devachan, Walhalla, ach ik laat het hier NU  maar even in het midden. Komt misschien nog wel een keer. 

Het is mooi een beetje stil te worden van binnen. Ik merk altijd weer hoe mijn christelijk wortels daar altijd  een rol in spelen. Misschien is het wel de invloed van de wereld om mij heen vanuit die christelijke traditie die daar een grote rol in spelen en waardoor ik me altijd weer geraakt voel door vooral de muziek rond de Pasen. Bach en Jesus Christ Superstar raken me altijd weer. Meestal probeer ik ook  de overeenkomsten te zoeken tussen Boeddhisme en het Christendom. Al weet ik dat het nooit hetzelfde is en dat hoeft ook niet. Juist de verschillen kunnen erg verhelderend werken in het persoonlijke leven. Zodat je kunt ervaren waar het uiteindelijk om gaat. 

Terwijl ik aan het schrijven was over de verschillen heb ik alles weer weggehaald omdat ik al schrijvend tot de conclusie kwam dat er misschien minder verschil in sommige opzichten is dan ik aanvankelijk dacht. Er zijn  in de christelijke traditie wat dingen door de eeuwen heen naar de achtergrond geschoven die in de mystiek wel meer op de voorgrond staan. Namelijk dat de goedheid, de godheid uiteindelijk in het hart te vinden is. In het Boeddhisme is dat voor mij veel duidelijker voor de hand liggend en wordt daar veel meer de nadruk op gelegd voor zover ik het kan overzien. Een gevleugelde en verhelderende uitspraak daarover vind ik altijd.: Het gaat allemaal over bewustzijn. 

In het Boeddhisme bestaat geen christus figuur die voor onze zonden is gestorven en daar zit een groot verschil. Een ieder is verantwoordelijk voor het eigen doen en laten voor het eigen leven maar ook voor het leven van anderen waar we onomstotelijk mee in verbinding staan. Die onderlinge afhankelijkheid is een van de lastigste overdenkingen die stellen dat er niets is dat op zichzelf bestaat en alles is afhankelijk van oorzaak en omstandigheden. Dit gegeven ligt ten grondslag aan al het bestaande en aan  het leeg zijn van op zichzelf bestaan der dingen. Daarop is het hele leven gebaseerd ook al is dat een moeilijk te vatten begrip. Maar  daaruit ontstaat onophoudelijk alles dat er is. 

. Op dit punt wordt het dan lastig om woorden te vinden voor de relatie tussen ons eigen stervensproces en het sterven van Christus.  Ik zie dan wel degelijk  overeenkomsten  in de zin van de onlosmakelijke relatie tussen en met alle dingen. Ik zie de prachtige en vaak indrukwekkende verhalen  meer als een voorbeeld voor ons zodat het op ons bewustzijn in kan werken en denk dat ze ook zo bedoeld zijn zodat wij van onze eigen sterfelijkheid bewust kunnen worden en daardoor de juiste dingen gaan doen die opbouwend werken voor het geheel. In vroeger tijden werd daar ook al veel de nadruk op gelegd. Thomas a Kempis met zijn boekje over de navolging van Christus en zo zijn  er velen die wel degelijk de Bijbelse verhalen in hun eigen hart hebben geplaatst en daardoor op een heel persoonlijke wijze mee gewerkt hebben en zich daarmee uiteen gezet.  

 De eigen sterfelijkheid overdenken is een van de Boeddhistische beoefeningen waarbij de eigen verantwoordelijkheid sterk naar boven komt en aan het bewustzijn duidelijk wordt gemaakt hoe wij bestaan, waar duidelijkheid gevonden kan worden in de onderlinge afhankelijkheid van het eigen lichaam dat ook niet op zichzelf bestaat maar  is opgebouwd uit vele onderdelen . En dan zeggen we: Dat ben ik. Ja natuurlijk, maar ook' dat ben ik' is afhankelijk. En zo graaft het bewustzijn steeds een stapje verder in de ruimtelijkheid van ons bestaan en met de juiste inzichten komt er dan zoveel ruimte om er te mogen zijn zoals je bent en dat is altijd weer anders. Die ruimte van de veranderlijkheid hebben we zo nodig want niets blijft ooit hetzelfde. En om daarmee op een mooie manier om te leren gaan daar hebben we een leven lang voor nodig. 

Een betere wereld begint bij mezelf

Citaten

Ach het zijn meestal van die stukken tekst die uit hun context zijn gerukt en daardoor niet de impact hebben waarvoor ze bedoeld zijn. 

Gister volgde ik een van de lessen die Demo Rimpoche over de 6 paramita' s gaf dit keer ging het over concentratie. Hij had het liever over meditatie omdat concentratie en het bewust daarin aanwezig zijn  een breder perspectief was dan een concentratie die je op elk willekeurig spelletje of plaatje kunt beoefenen.  In een bijna 2 uur durende les wordt het me dan duidelijk hoe belangrijk het is om er intensief mee bezig te zijn. Niet alleen voor mijn eigen welzijn maar ook binnen de Mahayana gedachte: Moge alle mensen geluk vinden en de oorzaken van geluk. 

Uiteindelijk gaat het erom de stof en de logica die dit omvat in de praktijk van het dagelijks leven vorm te geven.

Dan wordt me weer duidelijk dat quotes altijd de plank misslaan omdat ze niet geleefd worden maar gelezen. We knikken ter bevestiging driftig met jaja en leven in onze oude gewoonten verder omdat we ons er verder niet bewust van maken. 

Toch maar zo n quote delen uit een boek van Pema Chodron. Jaja zo waardevol. Vooral wanneer ik al het voorgaande uit haar boek ook meeneem en verwerkelijk in mijn dagelijks leven 

Niets verbloemen

 Als meer mensen zich werkelijk bewust zouden worden van de basale goedheid van al wat leeft en ook  de basale goedheid in zichzelf  zouden ervaren  dan kan en durf je realistisch naar het leed van de hele wereld en in jezelf  te kijken zonder je af te schermen of  ontmoedigd te raken.  

We zouden alles  onder ogen durven komen als een voortdurend komen en gaan van alle vergankelijke gebeurtenissen. 

Vanuit die basale goedheid,  vergroten we onze mogelijkheid  ons  bewust  te verbinden met- en te  laten raken door het lijden van anderen en het lijdeen in onszelf te herkennen .

Vanuit zo'n bewuste basis  kunnen we ons zonder aflaten inzetten  voor het  geheel   zonder polarisatie in  liefde en mededogen doen wat gedaan kan worden. Omdat we niets verbloemen maar er willen  zijn voor dat geheel.    

Het goede groeit overnacht

  Er is oorlog in Oekraïne. Poetin is er binnengevallen omdat ze daar voor een pro westerse president hebben gekozen etc. Onder het mom dat hij de Russische bewoners daar wil beschermen tegen alle  oneigenlijke dingen die hij beweert, heeft hij na veel dreigingen met mobilisaties en oefeningen langs de grenzen toch het besluit genomen om er binnen te vallen. Het is vreselijk. Dat gaat vele mensen levens kosten en dat kost het ook al. Het is plotseling geen ver van mijn bed show meer. 

Wereldwijd zijn we gewend aan oorlogen maar nu zo dicht bij dat lijkt bijna surrealistisch maar het is waarheid, Ik vraag me af hoe al die zogenaamde positieve denkers er nu in staan. Ik hoor al dat ze niet eens naar het nieuws willen kijken omdat ze er niet tegen kunnen.  Logisch toch. Ja als je positief wilt denken dan leef je langs de werkelijkheid heen en durf je die niet onder ogen te komen.  Hoe kun je dan iets veranderen aan de ellende die er aan de orde is als je er niet eens naar durft te kijken en al bij voorbaat zegt dat je er toch niets aan veranderen kunt?

Ja ik weet het dat klinkt hard maar zo is het wel. Maar ik weet ook drommels goed dat ook ik al kijk ik er wel naar,  niet zoveel aan veranderen kan. Ook al ben ik in veel opzichten een doemdenker en zie ik eerder dat het misgaat dan dat het goed gaat. Maar wat mij erdoorheen helpt is juist door ernaar te kijken ik weet dat er dingen werkelijk te veranderen zijn en dat ik als het ware van binnen een motivatie opbouw die graag zou willen helpen om de wereld te veranderen.  

In ieder geval kan ik zo in mijzelf hopelijk iets opbouwen waardoor ik me beter uiteen kan zetten met de dingen die er werkelijk zijn omdat ik in mijzelf ook gewoonten vind die niet altijd even mededogend zijn omdat ik mezelf wil afschermen van wat ik niet wil. Dezelfde patronen als in een grote oorlog het enige verschil is dat ik er niet voor hoef te vechten en bloedvergieten omdat ik in gunstige omstandigheden verkeer.   

Ik vind dat een groot goed dat ik de mogelijkheid heb en er naar te durf te kijken  om ervan te leren hoe ellendig alles ook is en heb me nooit verbonden gevoeld met uitspraken dat we een betere wereld zouden krijgen terwijl ik rondom me heen en in mezelf ook zie hoe moeilijk het is om buiten de eigen egocentrische perspectieven te kijken. We blijven mensen die onze grenzen af willen afschermen en als de dood zijn dat iemand aan onze autonomie en privacy komt. Wie of wat ben ik anders nog? Dat is de grote angst. Het is de vraag wat er dan verloren gaat als het leven gewoon doorgaat in ons welvarend landje met alle mogelijkheden die er zijn.

Het blijft een dilemma en Poetin gaat overduidelijk alle grenzen te buiten. Heeft geen respect voor andersdenkenden dan alleen voor degene die hem klakkeloos volgen. En zelfs daar zal hij geen respect voor hebben want de achterdocht bij dictators wordt steeds groter naarmate ze ouder worden. Het kwaad groeit overnacht. 

Toch zijn het dezelfde menselijke mechanisme die bij iedereen naar boven komen. Ook al willen we die liever onder het vloerkleed schuiven met de woorden: Ja maar zo ben ik niet! Nee dat klopt omdat het vuur me niet aan de schenen ligt. Met deze woorden wil ik Poetin niet goed praten maar openingen vinden de wereld te verbeteren door op mezelf te passen.  De vraag is hoe ik me gedraag wanneer iemand werkelijk over mijn grenzen gaat. 

Nee ik zie het allemaal niet zo rooskleurig en weet dat ook ik uit mijn dak kan gaan en denk dat er nooit een wereldvrede tot stand kan worden gebracht. Maar hoe meer mensen zichzelf in de kleine dingen onder ogen willen komen zonder zichzelf daarvoor te veroordelen maar  proberen daar zicht op te krijgen des te meer mensen ook rust en vrede vanbinnen zouden krijgen en meer ruimte voor anderen omdat dan duidelijk wordt we allemaal dezelfde dingen in elkaar tegenkomen. Alleen de omstandigheden zijn anders.

 Daar bij mezelf van binnen is de enige vrede en rust te vinden die er is en dat is een lange weg om te gaan want dan kom ik als ik eerlijk kijk  iedere keer weer nieuwe valkuilen tegen. Niet bij de ander maar in mezelf. Want ook het goede groeit overnacht. 

Bewustzijnstoestanden

 Ik schreef dit weekend een stuk over de dingen die me bezig houden in mijn persoonlijke niet openbare  kladblog. Uiteindelijk heb ik toch besloten het hier te plaatsen. 

 Het stortregent en er is een derde storm op komst. Af en toe hoor ik  het vogeltje tjilpen. Het is het meldingsgeluidje van de word feut dat ik speel met een paar bekenden op de telefoon. Ik heb er gewoon geen zin in dus laat ik het voor wat het is.

Meestal laat ik me tegenwoordig niet meer zo meenemen door mijn emoties, Ik heb daar door   meditatie meer zicht op gekregen en ervan geleerd. Ik heb ook niet vaak last van het slechte weer. Maar nu vanmorgen merkte ik  op dat ik een andere stemming had. Het leek wel of ik ook slechter zag en vergat  mijn bril af te zetten die alleen werkt op de korte afstand. Maar ja naar buiten kijken daar werd ik ook al niet veel wijzer van. Druppels op de ramen en geen sprankje zonlicht want die verschool zich achter dikke wolken. 

Na de lunch trok ik mijn regenjas aan en zette het regenhoedje op om het volle afvalbakje naar de groene container te brengen. Dat moet toch gebeuren want die zit snel vol  met de schillen en het andere groene afval. Dat kun je niet zo lang laten staan in een appartement, dat gaat ruiken. Ferry stond intussen op de telefoon naar de weersvoorspelling te kijken wanneer het op zou klaren zodat hij het zakje dan naar buiten kon brengen maar ik had allang gezien dat het niet zo zou werken en was intussen al verdwenen. Een fluitje van een cent en binnen de kortste keren stond ik weer binnen. Een muziekje aanzetten en achter de laptop. 

Van binnen in mijzelf klaarde het tijdens de eerste muziekklanken al een beetje op en al typend vraag ik me af hoe het komt dat ik denk wat ik denk en voel wat ik voel en iemand anders over precies hetzelfde heel anders kan denken en voelen. Want dat is wat ik steeds weer zie gebeuren alles is voor verschillende uitleg vatbaar en soms is dat jammer en soms is dat goed. 

In de basis zijn we allemaal mensen met min of meer dezelfde basale innerlijke capaciteiten die naar buiten toe ontwikkeld kunnen worden. Toch kijken we allemaal als het ware door een andere bril. Dat eerste heeft  met het diepe bewustzijn, misschien wel het zogenaamde onderbewuste te maken. Er zijn  diepe lagen in onszelf  die we niet kennen. Een bewustzijn van waaruit de  bezieling naar boven komt dat van waaruit volledig leven mogelijk is met alle kwaliteiten die daarbij horen . Van die diepere lagen  zijn ons niet of nauwelijks bewust.

Het is waarschijnlijk  onmogelijk om werkelijk alles  wat er boven die diepste lagen  wel herkend kan  worden en naar boven komt, te ontwikkelen.  Mogelijkheden die we hebben  in onze genen  plus ook nog eens de mogelijkheden  die we  van buitenaf kunnen ontwikkelen door interesses op velerlei gebied. De mogelijkheden zijn eindeloos. En het ligt er natuurlijk aan waar je in geïnteresseerd  bent en onder welke omstandigheden je verkeerd waardoor je met je capaciteiten kunt werken.  Er kan  zoveel zijn dat je door de bomen het bos niet meer ziet en alles maar laat voor wat het is of overspannen raakt omdat het teveel is met alle gevolgen van dien. Je beperken tot wat voor jou haalbaar is dat is het handigst.

In de vorige allinea heb ik het  over verschillende lagen die in ons bewustzijn aanwezig zijn. Twee daarvan om het eenvoudig te houden

1. De basale menselijke kwaliteiten die nog niet herkend zijn, vorm hebben gekregen of ontwikkeld zijn.  Ze zijn daar in  in potentie  aanwezig,  de bezieling het aandachtig bewust zijn van het je bewust zijn op zich. 
2. En het bewustzijn van  dat wat al wel ontwikkeld is en tot uitdrukking wil komen of verder ontwikkeld wil worden.

 Datgene wat er in de basis aanwezig is daar hebben we bijna of soms helemaal geen weet van want we zijn altijd met de bovenlaag van het bewustzijn bezig waarvan we vaak denken dat het al aardig ons diepste zelf  is maar het is de vraag of dat werkelijk zo is en of er niet meer en diepere lagen in onszelf verborgen zitten die we zouden kunnen onderzoeken.  Dat bewuste zelf dat we al snel herkennen  daaraan valt al zoveel te beleven en waar te nemen  daarmee kunnen we het al zo druk hebben dat er niet veel tijd overblijft voor diverder onderzoek. Er zijn honderdduizend dingen die ook nog eens vanuit de omgeving en vanuit de hele wereld op ons af komen. Dingen waar we iets mee- of iets aan willen doen. Waar we van willen leren of mee willen leven. Of dingen die we denken te kunnen verbeteren. Het heeft allemaal met het denken te maken en heeft er ook zijn weerslag op. 

Maar de frootste mogelijkheden tot de inzichten voor verbetering liggen dieper IN onszelf besloten. Daar kijken we nauwelijks naar. Daar  houden we ons niet mee bezig.  En dat is toch de basis waarop alles functioneert. Waarop ons denken, de hele maatschappijen en alle culturen  gebaseerd zijn en waar  oplossingen kunnen liggen voor de vele problemen die er in onszelf aanwezig zijn en daarmee ook in de wereld die onlosmakelijk met ons verbonden is.

Als het duidelijk is dat oplossingen in de basis gevonden moeten worden dan zullen we daar op zoek moeten gaan. 

Dat lijkt misschien vreemd maar als ik me daarin verdiep wordt het me steeds duidelijker dat alles aan de buitenkant op een zelfde soort manier functioneert volgens bepaalde patronen en ik kan leren zien waardoor het komt dat  er ten diepste weinig verandering mogelijk is in allerlei situaties die al eeuwenlang hetzelfde zijn over de hele wereld.  De wereld  waar all wel de de wetenschap en de omstandigheden veranderen maar niet de mens als zodanig die steeds weer in dezelfde ba;kuilen, oorlogen en ellende stapt. omdat het diepste innerlijk van de mens niet aangesproken of onderzocht wordt. E wordt  niet in die basis gekeken.  Nou kan ik natuurlijk ieet de hele wereld veranderen maar ik kan wel in de basis met mijzelf aan de slag. 

Het geheim tot inzicht en verbetering ligt in onszelf besloten. Een geheim dat door onszelf ontsloten kan worden Het is  geen geheim in de zin van dat niemand het mag weten maar een geheim omdat er geen vanzelfsprekendheid bestaat om erbij te kunnen komen want  we moeten er iets voor doen. Iets doen met dat waar we   hoegenaamd niets mee hebben of waar we juist voor weglopen. 

Misschien totdat je het, net zoals ik ontdekt hebt en zo blij wordt met de perspectieven en openingen die het leven dan gaat bieden  Helaas gaan maar weinigen  die tocht. Op weg naar het geheim om dat te te ontsluiten. Soms een moeizame weg omdat we dan onszelf tegenkomen met al onze makke die we recht in de ogen moeten kijken. Dat heeft ook mij heel wat zweetdruppeltjes en tranen gekost. Durven we dan te zien en te erkennen dat we  zelf ook vol confronterende ellende en zelfs weleens vol boosheid kunnen zijn? Uiteindelijk mezelf leren kennen als mens niet beter maar ook niet slechter dan de ander. Mens met de mensen zijn. Voor mij het mooiste dat er is. 

Vele mythologische verhalen gaan daarover en het is prachtig de verhalen  op die manier te kunnen duiden en er je voordeel mee doen of je weg erin herkennen. Als we dat, ons eigen werkelijke verhaal onder ogen zouden durven komen , zouden we  meer duidelijkheid en helderheid  kunnen krijgen en  weer een stapje verder  kunnen gaan in een mooie ontwikkeling maar omdat we dat vaak niet aankunnen blijft het als het ware een groot geheim waardoor alle dingen en de wereldproblemen  blijven   zoals ze zijn.  Daar diep in onszelf  is de duidelijkheid te vinden voor alles wat zich voordoet.

Dat is de reden waarom ik denk dat de wereld in de basis niet zal veranderen omdat de mens in het algemeen  in de basis niet veranderd. De omstandigheden veranderen maar we blijven egocentrische ronddraaien aan de oppervlakten van het bewustzijn . We zijn wezens die in hun eigen veilige bubbel verblijven en de realiteit niet onder ogen kunnen of willen komen. en we denken dat we het wel weten in ieder geval beter weten dan al die anderen en dat we o zo goed ons best doen. En het moet gezegd er gebeuren zeker ook heel veel goede en mooie  dingen. Gelukkig. Het is niet alleen kommer en kwel. Maar aan de kwel kan nog beter gewerkt worden, gewerkt  door te kijken naar wat er diep van binnen leeft onder de oppervlakten van de dingen waar we ons mee bezig houden en waar we ons niet of nauwelijks bewust van zijn. Want we leven  zonder de diepte van het eigen wezen te onderzoeken. En aan dat onderzoek komt geen einde omdat  de omstandigheden altijd veranderen en we ook ieder moment zelf anders kunnen zijn en reageren. Nooit een saai moment.

Omdat we daar niet mee bezig zijn kwamen hoog ontwikkelde mensen met heldere inzichten tot mooie uitspraken om ons een klein beetje de weg te wijzen in ons eigen innerlijke landschap.

 Dat is waarom Krisjnamurti zei: De wereld, dat ben je zelf. 

Dat is waaron de Boeddha zei: Er is  geen verschil was tussen mij  en jou maar ik was  niet lui em jij bent dat wel. 

Dat is waarom Jezus zei in (ik meen) het Tomas evangelie toen de discipelen hem vroegen over de toekomst:  "Weten jullie dan al waar je vandaan komt". 

Ik heb die uitspraken een beetje naar mijn eigen hand gezet maar daar kwam het wel op neer. 

Intussen is de derde storm al aardig weg geëbd en gaan we hopelijk wat rustiger weer tegemoet. 

Als er geen mensen bestonden die meer weten dan ik zat ik misschien  nu nog in het stenen tijdperk

🙊

 

Podcast met Magda van der Ende

 

38 - Kabbala en Exodus met theoloog Magda van der Ende

Ik vind de gesprekken heel boeiend. Een aandere manier van omgaan en kijken naar alles wat er is. De weg naar binnen. 

Ik hoop de podcast zo te kunnen plaatsen dat het afluisterbaar is. 

Met podcasts heb ik nog geen ervaringen opgedaan.  We gaan het zien.

https://www.radiolila.nl/blog/38-kabbala-en-exodus-met-theoloog-magda-van-der-ende

Magda van der Ende vertelt hoe het boek Exodus niet alleen gelezen kan worden als de bevrijding van de Joden uit de slavernij van Egypte, maar ook als een gelijkenis van de menselijke ontwikkeling. Wat zijn de opgaven die de menselijke ziel ondervindt in de weg naar het beloofde land van de geest?...

CONTINUE READING...