Waar gaat het over

 Ik heb een behoorlijke verkoudheid te pakken en hang al 2 dagen op de bank.  Ik kan niet zeggen dat ik ziek ben maar het voelt wel zwaarder dan een verkoudheid maar ik heb geen zin om te testen op corona. Dat hoeft ook niet meer en ik ben niet van plan wie dan ook aan te steken of erbij in de buurt te komen. Gister ben ik dan ook niet naar de verjaardag gegaan en ben lekker thuis gebleven in mijn eign midden. En dat voelt dan zo goed. 

Met pijn heb ik meer moeite. Die pijnlijke darmen daar heb ik meer last van maar dat is dan weer minder langdurig en als  de pijn is gezakt nou dan is er toch niets meer aan de hand.  Daar hoef ik niet in te blijven hangen.  

Vanmorgen onder de douche gestapt en makkelijke kleren aangetrokken. dat geeft alweer een heel ander gevoel.   Ik durf zelfs te hopen dat ik het ergste gehad heb 

Ik heb nog eens nagedacht over de laatste twee blogjes. Dat zijn dingen waar ik over schreef waar ik 30 jaar over gedaan heb om er een klein beetje zicht op te krijgen en als ik het dan lees zo allemaal even in het kort dan is dat niet niks. En toch lijkt het nu voor mij zo simpel.

In het kort gaat het er over dat we volkomen geleeft worden door ons denken. Zelfs zo erg dat we denken dat wat we denken de werkelijkheid is. En in 30 jaar heb ik leren zien en ervaren dat dat niet zo is.  We bouwen een hele wereld op en ons hele leven bestaat uit denkpatronen die we voor de werkelijkheid verslijten. 

Het is een doorlopende oefening om dat te leren doorzien en ervaren en dan kom je iedere keer een stapje verder of noem het dieper in die opmerkzaamheid. Dat geeft op zich al zoveel meer ruimte want dan besef je dat het je denken is dat met je op de loop gaat.  En misschien kun je het dan onder bepaalde moeilijke omstandighden even laten gaan en daar laten waar het is. Niet meer dan denken. 

Dat geld natuurlijk ook voor fijne omstandigheden waar we naar uit kijken maar daar hebben we vaak minder problemen mee. Maar toch doet dat hetzelfde met ons en ook dat kun je opmerken.

Ik heb leren ervaren hoeveel makkelijker en gelukkiger ik kan leven door een beetje in de gaten te krijgen hoe dat brein functioneert. En dat heeft niets te maken met onbegrijpelijke dingen het is alleen maar opmerkzaam zijn wat er doorlopend gebeurd in ons denken, en hoe het dan in razend tempo onze emoties en gevoelens meeneemt in dingen die geen werkelijkheid meer zijn. Dat leren zien en ervaren geeft op zich al zoveel meer ruimte .

De woorden van de Boeeha zijn opgetekend in de Dhammapadda 35 eb 36 en daar las ik:

Het denken is ongecontroleerd en wispelturig. Gedachten flad-deren waarheen ze maar willen. Daarom is het goed het denken te beheersen. Een gedisciplineerd denken brengt geluk.

Het denken is moeilijk te doorgronden en heel subtiel. Gedach-ten fladderen waarheen ze maar willen. Laat de wijze daarom het denken bewaken. Een goed bewaakt denken brengt geluk.

 De basis voor alle geluk ligt daarin besloten.  Dat kun je alleen maar ontdekken als je er zelf mee aan de slag gaat. Het is niet iets wat je moet begrijpen of leren maar het heeft alles te maken met genotiveerd en gedisciplineerd opmerkzaam naar je eigen gedachten leren kijken en  zien wat daar gebeurd. Hoe jouw denken  je leven beinvloed.  Je hoeft niets anders te doen dan jezelf leren ontdekken zonder oordeel. Dat s al moeilijk genoeg.

Dat onderzoek  zal voor iedereen anders zijn en iedereen zal daarin zijn eigen weg  volgen  zichzelf objectief  leren zien zonder oordeel want dat is heel belangrijk omdat alles er mag zijn zoals het is. en ik schrijf erover omdat ik zo blij ben dat ik dat heb leren ontdekken en daarom  graag deel. 

Parijs hangt tegenwoordig bij mijn oudste zoon in de kamer

120 x 150

Ruimte die ik ben

 En dan doet het volgende probleem zich voor. 

Het is net zoiets als in een wetenschappelijk onderzoek. Daar komen ze tot de ontdekking dat atomaire licht holven  zich ook kunnen voordoen als deeltjes en deeltjes kunnen  zich voordoen als golven. En dat is dan even kort door de bocht omdat ik  mou eenmaal geen wetenschapper ben.

Zo kom ik plots tot de ontdekking dat ik ook vaak wel heel geduldig ben. En ik dus de ene keer zus en de andere keer zo ben.

RA RA WIE OF WAT BEN IK

 Is er wel iets of iemand die ik vast kan zetten of nen ik ruimtelijker en meer flexibel dan ik denk te zijn?. En is er misschien wel veel meer mogelijk dan ik tot nu toe denk.

Moet ik me af gaan vragen of ik  meer overtuigingen of ideeën  die ik heb open kan breken?  Kan herzien of misschien is er een heel ander concept dat ik er op los kan laten. En dan is er ook nog een mogelijkheid om alleen maar te observeren en alle concepten proberen los te laten. Want ik ben alweer gauw geneigd om dat WEL geduldig zijn toch maarweer vast te gaan zetten. Ik moet toch ergens aan voldoen. 

Is dat zo? Moet ik ergens aan voldoen?

Volgende vraag. 

MOET ik wel ergens aan voldoen om mens te zijn of liever gezegd om Elly te zijn ?

Die atomaire deeltjes beantwoorde toch ook niet aan dat wat in eerste instantie werd ggedacht.en toch bestaat alles wat er is op de eigen unieke  manier maar... is altijd veranderlijk. Nooit hetzefde en afhankelijk.

Hoe kijk ik naar mijn wereld?

Heel veel vragen heel veel te observeren en te zien wat er precies in mijn heest en bewustzijn gebeurd.

Soms is het bijna niet te bevatten en wordt het verwarrend wanneer ik  alles een naam en waarde mee wil geven.  Dat zet dingen tegenover elkaar. Goed en fout mooi en lelijk en is de  werkelijkheid niet meer te vinden die toch meestal vrij eenvoudig is wanneer je een beetje voorbij gaat in alles wat je ervan vind en de concepten die er rondom zijn ontstaan

Ik ben een beetje grieperig en ga lekker onderuit om alles te leren zien zoals het werkelijk is.  Ik weet zeker dat ik daar jaren (en waarschijnlijk een heel leven zoet )mee ben en dan leer ik langzaamaan  te leven met alles erop en eraan. 

Wat een ruimte.

Plotsklaps

 Het sneeuwde.

Dat heeft altijd iets magisch voor mij. Wanneer ik die sneeuwvlokjes langs mijn raan zie dwarrelen is er onmiddelijk een gevoel van alles komt wel goed.

En op dat moment had ik mijn vriendin aan de telefoondie met een gebroken en geopereerde heup en schouder in het ziekebhuis van Tilburg ligt. Ik hoop dat ik haar een hart onder de riem heb kunnen steken, ondersteund door de sneeuwvlokken van dat moment. 

Ja zo snel kan het gaan. Een paar dagen leuk in een huisje samen met zus en zwager. Fijn wandelen en boem daar lig je. Van het ene op het andere moment leef je in een totaal andere wereld. 

En dan ga ik  weer gewoon verder met de dingen die gedaan moeten worden. Er stond een hete pan water in de vriezer en intussen is die schoon en opnieuw ingepakt en de was hangt.  Fer is boodschappen doen en ik heb het lijstje voor Picnic gemaakt

Zoveel is dat niet meer en tijd genoeg voor alles wat ik fijn vind. Dus doe ik de el kaarsjes aan bij mijn Boeddha en ga een meditatie doen. Dan leer ik mijn hersentjes tot rust te brengen en te focussen op dat waar ik me mee echt bezig wil houden en niet teveelals een wilde aap door de bomen van gedachten heen te springen.  

Vroeger was dat zo erg. Dan dacht ik lekker op de balkon in het zonnetje te gaan zitten als de kinderen op school waren en dan nhad ik nog geen vijf minuten gezeten voordat er weer allerlei gedachten oppopten over wat ik allemaal nog wilde doen. Ik had niet eens de rust om tien minuten te blijven zitten in alle rust. 

Heerlijk dat ik dat geleerd heb. Zelfs als ik 's nachts drie uur wakker lig is het goed en rustig in mijn eigen bed zonder muizenissen in mijn hoofd. 

En sneeuw lijkt daarin een extra ondersteuning te zijn.

Alles komt goed

Alles doen en handelen  op het moment dat het zich voordoet.

Daar heb je hem weer: Er is geen periode in het leven waarin je meer moet leren dan in de ouderdom.  En ik ben blij al wat kleine stapjes voor die tijd te hebben gedaan. 

Ik word er blij van

 Gisteren weer zo heerlijk gespeeld met de bladeren waar ik afdrukjes van had gemaakt.

Het blad met heel weel afdrukjes om te oefenen was een warboel en ik scheurde het in stukken en plakte ze in een van mijn grote schetsboeken.  Daartussen een grotere afdruk van één blad.

Daarna het paletje met verf erbij gepakten schilderen tot ik tevreden was. Ook nog met aaanwijzingen van de Jos. Dat geeft altijd weer nieuwe openingen in het goed leren kijken en evenwicht  vinden in de compositie of soms juist het evenwicht eruit halen om het wat spannender te maken.

Wanneer ik met schilderen of iets anders intensief bezig ben is er niets anders dan bezig zijn. Er komen geen gedachten naar boven over verleden, heden of toekomst en zelfs ik als persoon die bezig is, is verdwenen.  Volkomen opgegaan in het moment.

Niet in rook hoor want alles functioneert prima. 

Voor mij is dat duidelijk even werkelijk in het moment zijn.  Leven in het hier en nu zoals zo vaak te pas en te onpas wordt  geroepen. Later kun je dat pas zo benoemen. Op het moment ben ik gewoon alleen maar bezig. . 

Daar word ik blij van.

Maar ik word er uitgehaald wanneer iemand naast me komt staan om mee te kijken. Dan  ben ik me al snel bewust dat IK bezig ben en de  'betovering!' Is verdwenen op datzelfde moment. Ook dat realiseer ik me pas later.  Zoals nu. nu ik erover schrijf. Dat is de normale gang van zaken als je geconcentreerd en met aandacht bezig bent. 

Zo ssel kan het gaan en het is lastig steeds meer bewust te zijn van de momenten in het moment te zijn. Want zo kun je met alles in het leven in  aandacht en geconcentreerd om gaan en dat is nou precies waar het vaak aan ontbreekt. 

 Honderd keer zitten we in de tussentijd aan allerlei muizenissen te denken.  Soms zo veel dat we er niet eens aan denken met iets geconcentreerd bezig te gaan.   Want daar is aandacht voor nodig. 

Nou heb ik gemerkt dat juist in de momenten dat ik zo gefocust ben ik het lekkerste in  mijn vel zit.  Daar word ik blij van. En hoe meer ik dus in aandacht leef hoe blijer mijn leven wordt.

Zojuist belde mijn zoon. Hij is vrachtwagenchauffeur  en onderweg van Berlijn naar huis. Het schijnt overal nat en koud te zijn. We hadden het even over de komende kerst en ik ben zo blij dat we daar geen punt meer van maken. Hij is intussen ook bijna 60 en ziet net als ik het niet meer zitten voor veel te moeten zorgen met de kerst. Dus wordt het gewoon heerlijk niets. Gewoon genieten onder de eigen kerstboom en alles laten komen zoals het komnt. Het belangrijkste is dat we het allemaal naar ons zin hebben en dat iedereen op de eigen manier en met liefde en vrede in het hart kan leven.  Ik kijk alweer uit naart de lichtjes en alle kitch die ik weer tevoorschijn mag toveren rond de kerstdagen.  Het is maar een paar weekjes en dat is ook meer dan genoeg. Maar leuk vind ik het

Mijn vriendin is onderweg met haar gebroken heup en schouder vanuit het ziekenhuis in Tilburg naar Arnhem. Ik ben blij voor haar 

Dus is het al met al een blij blogje. 

Wouw

 Wat is dat ontzettend leuk te stoeien met herfstbladeren

De mens als brugfunctie

 Het is al zo bijzonder als we ons werkelijk diep van binnen bewust worden.

Jaja, wat dan?

 Nou me bewust worden dat ik als mens de verantwoordelijkheid heb een goed leven te eiden  en daardoor ook de ruimte kan creëren om  er voor anderen te kunnen zijn. 

Me betrokken weten bij al wat leeft. 

Die houding en dat bewustzijn is heel bijzonder. 

Hoe vaak heb ik dat nou dat ik daar werkelijk  bewust van ben?. 

Het meeste van mijn tijd wordt ik in beslag genomen door de gewone dagelijkse dingen. Niets mis mee hoor maar als ik me werkelijk doorleeft bewust ben van de eerste alinea's op een manier dat het als het ware in me geworteld aanwezig is. Je zou kunnen zeggen; opgeslagen in het lange termijn geheugen. Aanwezig onder alle bezigheden  als een soort gewoonte die ik me eigen heb gemaakt, zou ik me dan toch misschien hier en daar  anders, aangenamer, vriendelijker gaan gedragen?

Ik denk het wel. 

Een brugfunctie naar een betere wereld

Geduld

 Geduld, ik zei het al eerder, ik dacht dat ik al een klein beetje meer geduld had ontwikkeld  maar het is een lachertje want hoe meer ik er aandachtig op let des te meer kom ik tot de ontdekking dat ik het niet heb. En zo is dat met meer dingen. Zoals wanneer je pas gaat mediteren en het lijkt alsof dat pratertje in het hoofd alleen maar erger wordt. Soms denk ik dat ik nu toch wel iets geleerd heb en misschien is dat ook wel zo want mijn leven is in de loop van tachtig jaar wel veranderd maar of ik ook echt iets geleerd heb?

Misschien ligt het niet aan mij, probeer ik mezelf dan schoon te praten maar aan de omstandigheden die in iedere fase weer anders zijn. Ja ook dat kan ik nog steeds, de oorzaak buiten mezelf proberen te vinden. Terwijl ik degeen ben die niet met de veranderingenen om kan gaan. 

Hoezo in iedere fase? Roep ik dan weer tegen mezelf. Verandering hoort bij het leven. Verandering IS leven zonder verandering zou leven niet eens mogelijk zijn. Hoe flexibel  moet je zijn om daarmee te leven? Me steeds weer aan  passen  aan allerlei omstandigheden die niet zoals van ouds kunnen blijven?  Hoeveel geduld heb ik  om te leven met alles erop en eraan waar ik de mond zo van vol heb? Wat wil ik doen om verandering in slechte situaties te brengen ze naar mijn eigen ideeën om te buigen? Nog afgezien van het feit of mijn eigen ideeën dan wel zo heilzaam zijn. Mijn eigen ideeën over hoe het WEL zou moeten. Niet alleen in mijzelf maar ook buiten mijzelf.  zijn er  honderdduyizend dingen die altijd weer een rol spelen en meespelen in wat gebeurd..  Al die meespelende factoren vanuit een anermans perspectief bijvoorbeeld kan ik onmogelijk allemaal overzien. Hoe wil ik dan denken wat goed is?

Het is een grote wolk van niet weten. 

Nieuwsgierighheid, alles willen weten en geduld.  Hoe combineer ik dat? In mijn hoofd weet ik het wel. Daar ken ik allerlei kretelogieënl maar leef ik die ook?  Loslaten, in het hier en nu leven, mindfulness,Maar heb ik het geduld om alles op me af te laten komen en me op een goede manier in te voegen in de dingen die niet veranderd kunnen worden?   Hoe wil ik me voegen in het leven zelf? Om goed  te doen op het moment in het hier en nu,  in mijn eigen omgeving ? Hoe verward kan ik worden en hoeveel chaos kan er op mij afkomen zonder geduld?

Hallo, ben je er nog?!!

Zitten we vaak niet zo in elkaar? Soms denk ik dat ik de enige ben maar gelukkig kom ik het bij meerdere mensen tegen.  Of misschien wel ongelukkig want wat haalt het uit als we  er niets mee doen dan lopen we alleen onszelf in de weg.

Ik haal maar weer eens wat dieper adem en weet het weer. Niet alleen geduld met wat er gebeurd maar hoofdzakelijk geduld met mezelf en om daar rust in te krijgen daar is aandacht voor nodig. Aandachtig zijn is een vorm van oefening die vaak niet als zodanig wordt ervaren maar het wel degelijk is. En dan soms heel af en toe denk ik Goh wat een rust.  Alles mag er zijn zoals het is.  Die volkomen rustige staat van zijn door de dag heen,  bereik je niet met een cursusje mindfulnes. Het is een doorlopende eindeloze aandachtsoefening. En inderdaad die momenten van rust en stabiliteit  breiden  zich dan als vanzelf steeds verder uit door gewoon in aandacht te leven.  

En hulpmiddel is dan bijvoorbeeld een woord  als geduld dat ik  regelmatig  meerdere keren per dag  onder ogen kan zien  en  er op  reflecteer.

En nu heb ik toch zoiets leuks gevonden.Ik heb een appje op mijn telefoontje gezet met een minfulness belletje dat je op bepaalde momenten kunt laten klinken. Helemaal instelbaar en makkelijk te doen. Onopvallend want die belappjes komen immers toch wel binnen.  Maar ik heb er wel eenspecifiek  mooi geluidje op gezet en iedere keer als ik dat belletje hoor word ik weer even met mijn aandacht bepaald bij waar ik mee bezig ben en waar ik  opmerkzaam op wil zijn.  

Laat ik het deze komende dagen maar eens bij geduld houden. 

Een enkeling weet het misschien.

 We zien nooit de waarheid en de werkelijkheid.

Altijd zit ons conseptonele denken met al zijn interpretaties ertussen.

Soms in een klein momentje kan zo'n sluier worden opgetrokken en is het even waarneembaar voor een enkeling.  En dan rollen we weer verder in alles zoals we denken te zijn. Maar toch, dat bewijst dat het mogelijk is op een andere manier in het leven te staan en ermee om te gaan. Er zijn andere perspectieven in onszelf mogelijk.

Zou dat ook de reden zijn waardoor alle oorlogen , ruzies, ellende en lijden in de wereld en in onszelf nooit verdwijnen?

Als dat zo is dan moet  er nodig iets aan gedan worden. Niet door anderen maar door onszelf. 

Angst beperkt vrijheden

 

Wie kent het niet, angst? 

Het is een groot goed dat we angst kennen. Het zit overal in ons verborgen. Ook in mij gelukkig anders zou ik zonder opletten de straat oversteken,  Nou is dat vaak niet waarover we het hebben als we over angst praten. Dat soort angst hoort er gewoon bij en daar maken we ons niet druk over. Maar toch, het is wel degelijk angst  wat ons voorzichtig laat zijn. We willen toch iet dat ons iets overkomt. 

Nee dat willen we niet. Er zijn mensen die straatvrees hebben, die gaan niet eens de weg op en blijven liever binnen,  Ik heb een hekel aan met de trein reizen. Ik ben er niet zo bekend mee en ik denk dat mijn angst hoofdzakelijk in de angst zit dat ik ergens verkeerd instap of uitstap en zielsverloren niet weet wat ik doen moet. Misschien is dat iets wat ik uit  mijn kindertijd heb overgehouden. maar dat maakt niets uit. Het is gewoon lastig. Ik heb maar weinig met de trein gereisd en dat maakt het er niet beter op.

Gek he. Als je het goed gaat beredeneren is het onzin. Angst is niet erg maar we stoppen er de verkeerde energie in en trekken het uit de context waarvoor het gewoon noodzakelijk is.  We kunnen wel overal bang voor worden. 

Als ik te vroeg op het verkeerde perron uit de trein zou stappen moet ik gewoon weer in de volgende trein stappen of iets anders verzinnen om de omstandigheden op de voor mij juiste manier in te vullen.  Simpel toch zul je zeggen als jij daar geen angst voor hebt.   Maar voor iemand die wel angst heeft kan het eeen hele grote opstakel zijn en het zicht op de werkelijkheid verduisteren.  

Aan de omsgtandigheden kunnen we niet zoveel veranderen. Inderdaad de Russen kunnen oorlog voeren en dat is verschrikkelijk daar kan je angstig van worden. Maar ook dan moet er gehandeld worden en zou het fijn zijn als ik dan onverduisterd door mijn  angst  en adrenaline alles toch  nog een beetje in de juiste richting kan sturen. 

Misschien een grote sprong van reizen met de trein naar oorlog en verdoemenis.  Maar angst is angst en als die emotie de baas is en het zo heel stiekum van me overneemt, heb ik niets meer aan mijn angst. Dan werkt het alleen maar tegen datgene waarvoor het bedoeld is. Dan kunnen er heel vreemde conclisies en verduisterde zogenaamde waarheden opdoemen die misschien helemaal niets meer met waarheden te maken hebben maar het worden dan de  de werkelijkheden waarin ikzelf verstrikt kan raken en ze niet meer vanuit eem ander perspectief kan zien.  Dan zijn we in staaat dingen te doen of beslissingen te nemen die we in rust en helderheid en vanuit een meer objectieverend perspectief niet hadden genomen. Misschien zouden  we zonder angst zelfs heel anders denken. 

Er bestaan vele waarheden vanuit verschillende perspectieven bekeken.

 Geluikkig heb  ik pertsoonlijk geen angst bij voorbaat   voor overstromingen en klimaat en voor het egoisme wat rondom hoogtij viert niet over corona en niet voor doodgaan of voor de russen. Ik  ben  op dit moment niet bang  dat  deze tijd ons met nare delinquenten en lastige digitale ontwikkelingen opzadelt.  Ik loop niet zo hard op die dingen vooruit . Dat wil niet zeggen dat ik de realiteit daarvan niet onder ogen durf te komen maar de emoties daarover nemen me gelukkig niet.mee. Ik heb veel geleerd in dat opzicht van meditatie beoefening dat helpt me enorm om in rtust in mijn eigen midden te verblijven ook door de dag heen.  Over al die dingen denk ik wel na en neem me voor en denk:, 

Als ik er iets aan kan doen, zal ik het zeker ook  doen en als ik er niets aan doen kan dan maak ik me er van te voren geen zorgen over .  Daar is niemand mee geholpen. Ik houd het wel in de gaten maar laat me er niet door meenemen, integendeel. Midden in angstige emoties gaan zitten werkt alleen maar mee aan ons gemeenschappelijk gevoel van onveiligheid. Hetblokkeert enorm alle mogelijkheden die we wel hebben zodat  die  gebruikt kunnen worden om te  te werken aan alles wat mogelijk is en binnen mijn bereik. . 

En als ik op het moment dat er problemen ontstaan wel in de paniek zou gaan dan zien we dat wel weer. Hier en nu ben ik aan het droogzwemmen om paniek hopelijk te voorkomen als het erom zou spannen. Of ik dan kan zwemmen, dat weet ik niet maar ik heb dan in ieder geval gedaan wat ik kon.  Nu alles te leren zien zoals het is en me bewust worden dat ik toch altijd alle gebeurtenissen door mijn eigen heel persoonlijke bril waarneem en er goed mee om wil leren gaan zodat ik er dan ook nog  wat aan kan doen dat is wat ik nu wil in plaats van me zorgen te maken over... en me daardoor angstig en hulpeloos te voelen.

Bestaat er wel zoeits als veiligheid?   Leven we niet voortdurend in onzekerheid over ieder volgend mmoment.  Misschien omdat ik me met dit laatste veel bezig houd en nog meer Boeddhistische inzichten logisch probeer te benaderen, voel ik geen angst voor zulke grote onzekerheden in de toekomst . Even min als voor de dood. Heb ik dan geen angst meer vraag ik mezelf dan af.

Natuurlijk wel. De tijd zal leren hoe ik werkelijk in het leven heb gestaan. En verder zijn er genoeg dingen waar ik angst voor heb, maar die minder duidelijk zijn.  Er is nog werk aan de winkel Ik mag dan blij zijn met mijn basale rust over de toekomst die volkomen onzeker is  maar die dingen als treinreizen en nog wel meer die zitten in mijn lijf gebakken en raak ik ook niet zo makkelijk kwijt. Uh uh... ik hoef ze ook niet kwijt want het zijn allemaal emoties die ook bij het leven horen maar ik wil er beter mee om leren gaan zodat ze mijn vrijheid en openheid niet meer zo beperken.  Want dat is wat er gebeurd.

Verkeerd gebruik maken van de angst  beperkt onze vrijheden. 

Volgende keer beter

Gisteren  waren we in het Arboretum van Wageningen. Het was verschrikkelijk koud maar er stonden prachtige bloesems in bloei.

Ik realiseer me hoe het leven verandert naarmate het ouder worden vordert. Allerlei dingen die vroeger normaal waren en gedachteloos gedaan werden daar moet ik nu meer aandacht aan besteden anders gaat het fout. 

Gelukkig zijn het geen ernstige fouten maar dat zouden  het wel kunnen worden.  Neem nou medicatie bijvoorbeeld. Tot nog toe gebruik ik alleen maar wat voedingssupplementen die de arts me aanraadde voor mijn ogen  en vitamine D. O ja    en Temoe Lawak dat me goed bevalt in verband met mijn gal.  Maar goed,  als we aan de ontbijttafel zitten te praten mpet ik wel oppassen anders weet ik niet meer of ik ze wel of niet heb ingenomen en mijn lief heeft hetzelfde probeem met zijn medicatie die wel belangrijk is.  Dus gewoon even de aandacht richten en mond dicht Alleen maar op de pil letten. 

Het is een klein voorbneeld maar het heeft alles met mijn ' door de dag heen'  beoefeningen te maken. De helft van de tijd weet een mens vaak niet waar hij mee bezig is omdat er zoveel op de automatische piloot gaat.   Vaak was ik verbaasd over waar ik  mijn geld aan uit had uitgegeven en moest ik heel goed terug denken om dat opnieuw te  achterhalen. Maar zo gaat dat ook met wat ik zeg. Dingen  die er soms zomaar uitflappen. Woorden die ik tegen iemand zeg zonder bedoeling maar die een enorme impact kunnen hebben en schade aan kunnen richten bij degene waar ik me toe richt. 

Dat brengt me op het idee van een zelfbeeld. Het idee dat we over onszelf hebben.  Ik had altijd het idee dat ik best een lief en aardifg mens was. Ik deed daar in ieder geval altijd mijn best voor. Zo heeft iedereen een idee over zichzelf dat totaal niet hetzelfde beeld hoeft te zijn  wat een ander van je heeft. Toen ik aan het oefenen ging.  Aandachtig .zijn ' door de dag heen' . begon het met meer opmerkzaam te zijn op mijn  eigen handel en wandel. Ik  kwam  tot de conclusie dat ik helemaal niet zo aardig was als ik bedacht had. Wat ik zelf graag voor spontaniteit en direct reageren hield was voor een ander soms een grote confrontatie want ik nam zoals we zeggen geen blad voor de mond. Had niet het vermogen om even een stapje achteruit te doen en tot twee of misschien wel tot 10 te tellen. En dat kan grote gevolgen hebben, 

Een excuus was voor mezelf makkelijk te vinden. (Zo ben ik nu eenmaal) maar zo aardig  kwam dat op de ander niet over. Er zijn natuurlijk verschillende opties. Je kunt ook confrontaties uit de weg gaan door contacten te verbreken of ze niet aan te gaan. Maar die beperking wil ik mezelf zo weinig mogelijk opleggen. Contacten vind ik een groot goed en je kunt je zelf alleen maar beter leren kennen door jje te spiegelen  in de omgang met de ander.  Ik wil mezelf wel wat beter leren kennen en kom langzamerhand tot de conclusie dat ik niet alleen maar dit of dat ben maar onder bepaalde omstandigheden alle reactiepatronenen vertoon die maar mogelijk zijn plus dat ik  evenzovele   hebbeleijkheden en onhebbelijkheden in me heb zitten net zoals ieder mens dat heeft .  Het is maar net welke omstandigheden zich voordoen. 

Het leven vind ik   nu wat makkelijker geworden. Misschien mede doordat ik nu wat eerlijker naar mezelf kan en durf te kijken  en dat vooral zonder mezelf te  veroordelen maar liever met humor op te merken wat zich afspeelt. En dan af en af en toe een stapje terug te doen.  Natuurlijk blijft ondanks de oefening de spontaniteit wel bestaan maar soms kan ik mijn woorden net even wat beter vinden  door even te wachten  of misschien wel even de stilte te bewaren tot een beter moment.. 

Maar OOO weee gister was het weer zo laat. Ik stond aan het aanrecht en wilde koken. En dat is toch al niet mijn hobby.  Maar nu  liep het allemaal een beetje uit de hand, Ik kon beapaalde dingen niet zien en raakte steeds meer geirriteerd. En die airfryer stond in de weg en ga zo maar door.  Ik kon niet eens zien wat er op de knopjes stond ggggrrr en . en Pqff\\\\\  PAFF

Mijn lief kwam binnen en kreeg de volle laag. HIHIHI gelukkig is hij zo rustig en weet er goed mee om te gaan. Maar ik zat boos bovenop de kast.  Geen geduld om adem te halen en gewoon even te laten zakken.  Ik ben wel blij dat ik al snel later de knop weer om kon draaien want dat heb ik dan al wel geleerd maar het is nog een hele oefening om die knop  van 'even terug naar de rust'  te vinden nog voor de uirtbarsting. Weer terug bij mezelf en inzien dat ik alleen maar mezelf in de boosheid en onrust  stort wat totaal niet nodig is. Daar win ik niks mee. Integendeel.

Zie, dat is voor mij oefenen, Dat is ook wat het leven spannend maakt omdat ik gelukkig daarna me niet hoef te verstoppen en te verschuilen achter, ach zo erg is het niet.  Nee maar het is niet nodig en ik kan er wat aan doen. Ik hoef me niet schuldig te voelen want ook daar is niemand mee geholpen en ik al helemaal niet. 

 Tja de volgende keer beter, denk ik dan Misschien voel ik het dan eerder opkomen en kan wat rust inbrengen.  Dat scheelt een slok op een borrel zodat ik meteen  zie  dat de oplossingen voor de hand liggen. 

Meer dan een niemandalletje.

 

'En mens is een raar botje' , zei mijn moeder altijd. En als ik naar mezelf kijk hoe ik af en toe in mijn vel steek dan heeft ze helemaal gelijk gehad. Mits ik anders ben dan anderen en daar geloof ik niet in. We hebben allemaal onze eigenaardigheden. 

Neem nou dat blogjes schrijven,. 

Begin ik met een blog dat ik 'Elly's eigen wijze'  noem.  Begin ik er blogjes op te schrijven over alle dingen die me bnezighouden maar in eerste instantie veel over de dingen gaan die ik leer . Ik sluit de reacties af omdat ik daar geen reacties op wil hebben. Het is meer voor mijzelf bedoeld mnaar al gaande de weg wordt het hier en daar gelezen en besluit ik de reacties open te stellen.  En wat merk ik nu bij mijzelf?

Dat ik ba ga denken of ...

Als ik er andere dingen en vaker dingen dan ik in eerste instantie plande op ga zetten zou ;men'   dat dan niet lasdtig vinden als er zoveel post in de brievenbus komt. Omdat 'men' zich hierop heeft geabonneerd.? En meer van dat soort overwegingen. .

Het is toch van de zotte.  Nou dan gooien ze de boel maar in de prullenbak. Niks mis mee.  Het kost niet eens papier en ik wil gewoon op  mijn 'eigen wijze' mijn eigenwijze dingen blijven doen. 

 Is dat een vrouwenkwaal, altijd met een ander rekening willen houden?. Zo' n ingesleten gewoonte patroon.  Want ik dacht dat ik al heel lang verlost was van dat soort ideeen  wat zal een ander er wel niet van denken. Maar zo zie je  heel stiekem sluipt het er hier en daar weer in. 

En het grappige is dat wat een niemandalletje had moeten worden toch ook een reden tot overdenking is en laat zien hoe belangrijk het is mezelf in de gaten te houden zodat ik een vrij mens kan zijn. Want pas als ik het zie kan ik een keus maken. 

En dan ook nog...zijn het geen schatjes zulke achterkleinkinderen? Dat kun je toch geen niemandalletje meer noemen. 😀

Een geheel met de ervaring

 Er komt weinig van schrijven. Het is dan wel vakantie maar de dagen lopen vol met allemaal andere dingen dan de dagelijkse. De lessen die ik volg mogen dan even gestopt zijn maar het wordt er niet rustiger op. De dagen vullen zich steeds weer helemaal in. 

Met het ouder worden kan ik ook steeds minder op een dag doen dus lijkt de tijd veel sneller te gaan dan vroeger. De jaren vliegen als het ware door mijn vingers. Vanmorgen deed ik de gordijnen open en zag de lage ochtendzon op de bladeren van de bomen schijnen en dacht aan Krisjnamurti. 

Ja wat heeft krisjnamurti nou met ochtendzon op de bladeren te maken.  Nou voor mij heel veel. Hij wist in zijn 'Notebook' in het Nederlands uitgegeven als 'Aantekeningen; , zulke prachtige beschrijvingen van de natuur waar hij contact mee maakte, te geven. Echt contact . Pure opmerkzaamheid is iets dat maar weinigen mensen eigen is. Wat er meetal gebeurd is dat we een scheiding maken tussen de observatie van wat we zien en het zelf. Onmiddelijk na het zien plakken we er etiketjes op van 'dat vind ik prachtig of niet dat is een boom 🌴 en wat een mooie bloem 🌸 Maar het zelf IS de observatie we zijn er een geheel mee. We zijn zelfs op dat moment niet anders dan de observatie. En ook daar zijnb we ons maar weinig bewust van.

Laatst had ik een afspraak met een schilder vriendin het is heerlijk haar te horen vertellen over de landschappen en omgevingen waar ze zo mee verbonden is en er zo over vertelt dat ik er een schilderij van zou kunnen maken.  Als ik daar aandachtig naar luister dan is de luisteraar ook verdwenen en hoor en zie ik voor me wat ze vertelt.  Zo kan het hele leven een meditatie zijn volgens risjnamurti en ik ben het roerend met hem eens. In aandacht leven en aanwezig zijn is medittie.  Totaal bewust zijn. 

Daar zit volgens mij de totaliteit van het leven. In ieder moment aanwezig zijn waardoor ik ook problemen die er op een bepaald moment opkomen niet voortdurend op mijn nek hoef mee te slepen. Dat slaat toch eigenlijk nergens op.  Problemen die ik in het moment wel of niet kan oplossen. Dat is een actie op dat moment. Het meeslepen van die dingen, dat is waar aandacht volkomen verloren gaat en IK de hoofdzaak wordt die zo nodig van alles wil regelen. Dat IK denkt zelfs dat het noodzakelijk is dat IKer op mijn rug mee rond  blijf lopen.  Maar ik kan ieder moment weer naar mijn midden terug en me bewust worden. Natuurlijk moet ik regelen wat kan en wat niet kan laten. Dat IK wat een benoeming is, niet meer dan een etiketjetje net zo'n etiketje als alle benoemingen die ik voor het gemak overal opplak om te kunnen communiceren. Het IK dat niet op zichzelf bestaat. Dat wat ik ik noem  geeft duidelijkheid, Het heeft geen zelfstandige functie. Ik werk ermee  en het is verdwenen als ik met volle aandacht in het leven sta want dan ben ik een met het geheel.   Het alomvattende leven en bewustzijn. Niets uitgezonderd.

Dan is het pas naderhand mogelijk om een beschrijving te geven van de ervaringen tijdens een wandeling. En ook dat kan weer met een volledig bewustzijn in aandacht worden gedaan. Want tijdens de wandeling was ik ook daar bewust aanwezig en een geheel met de ervaring. 

Zo kan ik leren van het hele leven een bewuste meditatie te maken. 

Dan wordt het net zo normaal als tandenpoetsen 🤔 en reken maar dat het zoden aan de dijk zet in rust geving. 

Aandachtig leven

 Een week is zo voorbij. De tijd gaat, naarmate ik ouder wordt, steeds sneller. Waarschijnlijk omdat ik langzamer word. Of misschien omdat ik nu meer tijd neem voor de dingen die gedaan moeten worden. Er is minder onrust en de betrekkelijke rust die nu aan de basis ligt van mijn doen en laten is toch mede een gevolg van de dagelijkse meditaties.

Het is goed om meerdere keren per dag kort te mediteren. Loop niet meteen te hard van stapel. Na verloop van tijd kun je het gaan voelen, gaan proeven. Het bewustzijn moet leren om het bewustzijn in de gaten te houden.
- Gelek Rimpoche -

Zo zijn er veel dingen die veranderd zijn en niet alleen maar door het ouder worden. Meditatie heeft voor mij veel voordelen. Het verminderd onrust. Ik kan mijn emoties eerder herkennen en daardoor kan ik ze veel sneller op de juiste plek plaatsen en wordt er niet zo door meegezogen. Het bezorgt me een betere nachtrust. Ik ben ervan overtuigd dat als ik niet zou mediteren ik heel anders met het leven om zou gaan. Ik was in mijn oude gewoonten blijven hangen en nu kan ik ze herkennen en een keus maken of ik er wel of niet in mee wil gaan. Ik loop regelmatig om de (emotionele) valkuilen heen, omdat ik ze zie aankomen. Ze mogen er zijn maar ik hoef er niet in mee te gaan. En dit zijn dan nog maar oppervlakkige voordelen.

Het maakt me een gelukkiger mens.

Maar het plezierigste is, dat door de dagelijkse oefeningen ik nu ook in staat ben om het hele leven aandachtiger te leven. Ik ben veel bewuster geworden van mijn eigen functioneren en hoop er daardoor ook voor mijn omgeving en die me lief zijn te kunnen zijn omdat ik zelf niet met een last op mijn schouders blijf lopen.

Dat betekent niet dat ik nu op mijn lauweren kan rusten. Het is een eindeloos proces omdat er nooit ook maar iets hetzelfde is en er altijd weer dingen zijn of gebeuren waar ik van kan leren. Er is nog een hele weg te gaan van open rondkijken, ervaren, analyseren en conclusies trekken. Het hele leven leven zoals het zich voordoet en op mijn pad komt.