Neuslengte.

 Ik schreef aan een vriendin dat ik merkte bij het ouder worden steeds lekkerder in mijn vel te zitten en niet veel behoefte meer heb het buiten de deur te zoekn.  Zoeken wat gelukkig maakt. 

Maar nu vraag ik me eerlijk gezegd af of dat werkelijk zo is.  Ik heb makkelijk praten in een beschermde omgeving en onder goede omstandigheden maar zou ik me ook zo senang voelen  onder minder gunstige onstandigheden. 

Hopelijk krijg ik daar nooit antwoord op maar hoe afhankelijk zijn we daar niet van?  En hoe makkelijk is het om problemen van anderen niet re begrijpen.  Het zet me hopelijk  aan tot meer begrip en openheid naar de moeilijkheden  van anderen. 

We kunnen wel zeggen dat het allemaal tussen de oren zit of van binnen  en natuurlijk dat is ook zo maar om dat waar te kunnen maken gaat het verder dan mijn eigen neus kan ruiken. 

🤣 O uuhhh Verder kijken dan mijn neus lang is he?

Vannacht zijn alle blaadjes van de bomens gewaaid. En ze waren nog zo mooi. Nu zie ik alleen nog maar geraamten en zal de schoonheid ook daarvan leren zien na het gemis. 

En het zonnetje schijnt.

Plotsklaps

 Het sneeuwde.

Dat heeft altijd iets magisch voor mij. Wanneer ik die sneeuwvlokjes langs mijn raan zie dwarrelen is er onmiddelijk een gevoel van alles komt wel goed.

En op dat moment had ik mijn vriendin aan de telefoondie met een gebroken en geopereerde heup en schouder in het ziekebhuis van Tilburg ligt. Ik hoop dat ik haar een hart onder de riem heb kunnen steken, ondersteund door de sneeuwvlokken van dat moment. 

Ja zo snel kan het gaan. Een paar dagen leuk in een huisje samen met zus en zwager. Fijn wandelen en boem daar lig je. Van het ene op het andere moment leef je in een totaal andere wereld. 

En dan ga ik  weer gewoon verder met de dingen die gedaan moeten worden. Er stond een hete pan water in de vriezer en intussen is die schoon en opnieuw ingepakt en de was hangt.  Fer is boodschappen doen en ik heb het lijstje voor Picnic gemaakt

Zoveel is dat niet meer en tijd genoeg voor alles wat ik fijn vind. Dus doe ik de el kaarsjes aan bij mijn Boeddha en ga een meditatie doen. Dan leer ik mijn hersentjes tot rust te brengen en te focussen op dat waar ik me mee echt bezig wil houden en niet teveelals een wilde aap door de bomen van gedachten heen te springen.  

Vroeger was dat zo erg. Dan dacht ik lekker op de balkon in het zonnetje te gaan zitten als de kinderen op school waren en dan nhad ik nog geen vijf minuten gezeten voordat er weer allerlei gedachten oppopten over wat ik allemaal nog wilde doen. Ik had niet eens de rust om tien minuten te blijven zitten in alle rust. 

Heerlijk dat ik dat geleerd heb. Zelfs als ik 's nachts drie uur wakker lig is het goed en rustig in mijn eigen bed zonder muizenissen in mijn hoofd. 

En sneeuw lijkt daarin een extra ondersteuning te zijn.

Alles komt goed

Alles doen en handelen  op het moment dat het zich voordoet.

Daar heb je hem weer: Er is geen periode in het leven waarin je meer moet leren dan in de ouderdom.  En ik ben blij al wat kleine stapjes voor die tijd te hebben gedaan. 

Verlichting en schilderen

 Het valt mee tot nog toe. Ik verwachtte veel spierpijn. Nou ja kan nog komen natuurlijk want gisteren was die enorme krachtinspanning.

Eigenlijk is het om je rot te lachen. We kunnen nog geen schroef meer in een kastje dtaaien. 

Toen ik 40 was en alles alleen moest doen kreeg ik alles voor elkaar.  Geen klusje was me teveel. Dat had ik denk ik van mijn vader geërfd.   Leik vond ik het ook om het allemaal te doen. Elektrisch, timmeren, lijstjes maken, etc. . 

Maar nu was de lamp onder het krukenkastje stuk en hadden we een nieuwe armatuur  gehaald die precies op dezelfde plek met twee schroefjes gemonteerd kon worden. Fluitje van een cent toch?

Nou ja forget it. Niet normaal. Wat een geworstel met z'n  tweetjes. Ik wel soopel maar niet sterk en Fer stug en stijf naar wel sterk. 

Het hangt inderdaad onder het kastje maar vraag niet hoe.  De schroeven gingen er met geen mogelijkheid gelemaal in. Dus al is het nauwelijks een centimeter. tja het bungeld.  Het lichtknopje aandrukken moet met beleid gebeuren. 

Wat is dat oud zijn toch een vreemd fenomeen.  Waar je vroeger nooit over nadacht wordt nu een aandachtspunt. Wat doe ik ermee en hoe wil ik ermee omgaan. 

Ik vind het interessant me daarmee bezig te houden. Zo bedacht ik dus van alles toen we onderweg   in de autozaten  om die bepaalde lamp die alleen nog daar te krijgen was te halen. Ik keek om me heen en zat mateloos te genieten van alles dat ik nog wel zag. Het badeel dat ik niet meer zelf kan rijden, gaan en staan waar ik wil, keerde zich in de blijheid dat ik alle ruimte had om onoplettend voor het verkeer gewoon om me heen te kijken en me liet rijden. Zo wordt het dan een heerlijk uitje.

En de waarschijnlijk nog  komende spierpijn is voor mij gelukkig geen probleem. Daar ben ik aan gewend door de balletlessen van lang geleden. Nu maar afwachten of Fers rug er goed doorheen komt.  Het ziet er zoals het nu is wel naar uit.

Nu we toch niet gaan verhuizen, bedacht ik dat ik de computer wel weer aan kon sluiten.m Toch nog eens kijken wat voor oud materiaal erop staat en of ik er nog iets mee wil doen.  

Okee alles weer op de juiste plek gezet en snoertjes aangesloten.. En toen misten we de aansluiting voor internet. Dat deden we met een switch die ook aan de computer van Fer hing. Helaas die kunnen we nergens meer vinden. Misschien is hij bij de grote opruiming verdwenen. Het vervelende is dat de computers zonder internet niet meer opstarten. Dus moet er of weer een switch komen of een USB wifi ding.  Nou ja ik heb geen haast.  We zien wel.

Ennu kwam ik ook nog een hele serie oude foto's  tegen 

In 2002 ging ik met mijn schildervriendin Marja naar een werkweek in Frankrijk waar we heerlijk samen schilderden. Leuke herinneringen van vervlogen tijden. 

Ik maakte er ook alweer lang geleden  digitaaltjes van

Laat het gaan

 Snap je dat nou?

Weken sliep ik slecht, misschien wel maanden. Niet langer dan  drie maar hooguit 6 uur. En... ik durf het bijna niet te vertellen . Bang dat het overgaat. Ik heb de hele week al normaal geslapen. Zou het dan toch door de wintertijd komen zoals mijn lief opperde?  Wat heerlijk is dat!  Daar kan ik nou echt van genieten.

Ik heb geen idee waardoor het kont.  Zo gaat het met allerlei ongemakken van mij altijd. Ik ga niet zo makkelijk naar de dokter en dan loop ik dus maanden en vaak langer dan een half jaar met pijntjes en andere ongemakken  zoalsdoofheid na een verkoudheid en dergelijke  die uiteindelijk vanzelf over gaan. 

Gelukkig ken ik mijn lijf erg goed  ook weer dank zei opmerkzaamheid trainingen  en ballet van vroeger en weet  ik wel wat een spierkwestie is of mijn 'normale' buik pijn problemen. Als het er werkelijk toe doet zit ik wel in de wachtkamer hoor.!

Al weten we nooit hoe oud we zullen worden. De tijd van leven wordt er bij het ouder worden niet langer door. Een bijzonder idee dat er een einde komt aan alles wat ik ken en de vergankelijkheid van alles.  

Ik word daar gelikkig  niet depri van tot nog toe maar wals er ook niet overheen. Denk er zelfs graag over na. Het helpt bij het leren loslaten van ideeën  waar ik aan vastzit. Zeker nu na de crematie die ik weer bijwoonde.  Dan realiseer ik me hoe iedereen een weg volgt waarbij je toch zoveel mogelijk uit het leven probeert te halen om gelukkig te junnen zijn ook al lukt dat toch meestal niet  voor 100 procent. 

Net als met mijn slaap patroon het gaat en het komt en we lijken er geen enkele grip op te hebben.  Wat ten dele waar is.

Zo is dat eigenlijk met alles. Tot op zekere hoogte kunnen we goede voorwaarden creëren zodat we gelukkig kunnen zijn maar we weten niets van de  gevolgen die we  daardoor creëren dus ook niet van de omstandighden die we daardoor weer tegen zullen komen.   Om nog maar te zwijgen over beslissingen die anderen maken met wie we verbonden zijn. Werkelijk niets van de toekomstige omstandigheden weten we zeker.

Nee beter is het voor mij alles te nemen zoals het komt en daar de vreugden uit te halen.  Niet blijven hangen in de problemen die erin gezien en bedacht kunnen worden want daar schiet ik niets mee op. 

Problemen maken we zelf door  vast te zitten in de gedachten erover.  En gedachten zijn geen realiteit. Daar zouden we ons ook meer bewust van kunnen worden. Iedere keer als er gedachten oppoppen die je niet zomaar tegen houdt.  Heeee daar zijn ze weer, die gedachtenspinsels over wat zou kunnen en niet NU is. 

Als je er wat aan kunt doen,doe dat dan . Zo niet dan laat het gaan als wolkjes voor de zon. 

Die bewustwording is ofenen om er niet vast in te gaan zitten in die  gedachtenspinsels  over  verleden of toekomst. En dat op zich is een hele kluif in aandachtig opmerkzaam zijn.

Echt het helpt om gelukkiger te worden. En geïnspireerd bezig te zijn op dit moment. Dit is het enige moment dat ik leef en dat ik het leven  werkelijk kan belevendigen.

Worden we zo vrij als een vogeltje?

Het gaat dus niet over niet nadenken maar over er niet vast in blijven zitten.