Blij blij blij

  Zoveel dingen die er regelmatig naar boven komen waar ik over zou willen schrijven maar als ik dan eenmaal achter het toetsenbordje zit is het even verdwenen.

Dat gebeurde bijvoorbeeld als ik gegin met mijn memeditatie oefeningen te doen. Dan komen er allerlei dingen naar boven waarvoor de meditatie niet is bedoeld want het ligt er maar net aan wat voor soort meditatie ik wil doen. Er ziin verschillende soorten . Maar dan zou ik dus willen schtijven over dat wat het mediteren met me doet en hoeveel vreuugde ik daaraan beleef. Dat zijn dan de emoties over de meditatie maar niet de meditatie op zich want die hebben ervoor gezorgd dat ik er uiteindelijk ook nog eens blij van kan worden. Nu heb ik dan ook de rust om die emoties te laten zakken en me te focussen op wat ik werkelijk wilde doen. en ik vlieg niet overeind om eerst toch maar weer te schrijven omdat ik denk dat ik het anders zal vergeten.. En dat  heb ik geleerd, is dus niet waar. Daarmee houd ik mijzelf voor de gek en ren achter mijn emoties en brein aan. 

En hoe zou ik daar dan nu over kunnen schrijven? 

Dat is dus het lastige. 

Waarschijnlijk ook helemaal niet interessant voor een blogje en toch wil ik er graag over schrijven. 

Die oefeningen doe ik dus nadat ik er tijdens retraites lessen over heb gehad en dat zijn lessen die nooit afgelopen zijn waarmee je door het doen van de meditaties steeds weer geconcentreerd bezig bent en zo de herinnering vastlegt. Daardoor is het mogelijk om mijn leven af te leren stemmen op kwaliteiten die ik graag zou willen verwezenlijken en is het makkelijker ze als het ware in het opslag geheugen te bewaren waardoor ze makkelijker omhoog komen zonder al te veel inspanning en me als het ware mij eigen worden. 

Zo ben ik dus heel wat angsteen kwijtgeraakt en ervaar ik veel meer rust en vrede in mijzelf. En dat is een groot goed. Toch niet zo vreemd als ik dat zo goed kan zien en ervaren dat ik er blij van wordt. 

Misschien is het veel minder ingewikkeld dan erover nadenken ,bedenk ik terwijl ik het opschrijf.

Sommige mensen hebben van nature meer rust en vrede in zichzelf dan gemidderld maar hebben misschien we landere dingen  die ze anders zouden willen . Ik heb het in ieder geval moeten leren en daar is best wel wat discipline en doorzettingsvermogen voor nodig. Maar daar pluk ik ook de vruchten van. Dat is duidelijk voor mij. Een van mijn medestudenten zegt altijd 'en zo hopen we dan iets meer mee te kunnen werken aan een betere wereld.'

Ja denki k dan met Krisjnamurti die zegt

De wereld ben je zelf

Is dat niet een mooi uitgangs- en beginpunt? Werken aan kwaliteiten in mezelf en er op die manier in eerste instantie zelf profijt van te hebben,  en er dan voor de wereld  te kunnen zijn. 

Dat ik die mogelijkheid heb mogen vinden daar ben ik de Boeddha, mijn leraar Geleg Rimpoche en Jewel Heart dankbaar voor. 

Plotsklaps

 Het sneeuwde.

Dat heeft altijd iets magisch voor mij. Wanneer ik die sneeuwvlokjes langs mijn raan zie dwarrelen is er onmiddelijk een gevoel van alles komt wel goed.

En op dat moment had ik mijn vriendin aan de telefoondie met een gebroken en geopereerde heup en schouder in het ziekebhuis van Tilburg ligt. Ik hoop dat ik haar een hart onder de riem heb kunnen steken, ondersteund door de sneeuwvlokken van dat moment. 

Ja zo snel kan het gaan. Een paar dagen leuk in een huisje samen met zus en zwager. Fijn wandelen en boem daar lig je. Van het ene op het andere moment leef je in een totaal andere wereld. 

En dan ga ik  weer gewoon verder met de dingen die gedaan moeten worden. Er stond een hete pan water in de vriezer en intussen is die schoon en opnieuw ingepakt en de was hangt.  Fer is boodschappen doen en ik heb het lijstje voor Picnic gemaakt

Zoveel is dat niet meer en tijd genoeg voor alles wat ik fijn vind. Dus doe ik de el kaarsjes aan bij mijn Boeddha en ga een meditatie doen. Dan leer ik mijn hersentjes tot rust te brengen en te focussen op dat waar ik me mee echt bezig wil houden en niet teveelals een wilde aap door de bomen van gedachten heen te springen.  

Vroeger was dat zo erg. Dan dacht ik lekker op de balkon in het zonnetje te gaan zitten als de kinderen op school waren en dan nhad ik nog geen vijf minuten gezeten voordat er weer allerlei gedachten oppopten over wat ik allemaal nog wilde doen. Ik had niet eens de rust om tien minuten te blijven zitten in alle rust. 

Heerlijk dat ik dat geleerd heb. Zelfs als ik 's nachts drie uur wakker lig is het goed en rustig in mijn eigen bed zonder muizenissen in mijn hoofd. 

En sneeuw lijkt daarin een extra ondersteuning te zijn.

Alles komt goed

Alles doen en handelen  op het moment dat het zich voordoet.

Daar heb je hem weer: Er is geen periode in het leven waarin je meer moet leren dan in de ouderdom.  En ik ben blij al wat kleine stapjes voor die tijd te hebben gedaan. 

Volgende keer beter

Gisteren  waren we in het Arboretum van Wageningen. Het was verschrikkelijk koud maar er stonden prachtige bloesems in bloei.

Ik realiseer me hoe het leven verandert naarmate het ouder worden vordert. Allerlei dingen die vroeger normaal waren en gedachteloos gedaan werden daar moet ik nu meer aandacht aan besteden anders gaat het fout. 

Gelukkig zijn het geen ernstige fouten maar dat zouden  het wel kunnen worden.  Neem nou medicatie bijvoorbeeld. Tot nog toe gebruik ik alleen maar wat voedingssupplementen die de arts me aanraadde voor mijn ogen  en vitamine D. O ja    en Temoe Lawak dat me goed bevalt in verband met mijn gal.  Maar goed,  als we aan de ontbijttafel zitten te praten mpet ik wel oppassen anders weet ik niet meer of ik ze wel of niet heb ingenomen en mijn lief heeft hetzelfde probeem met zijn medicatie die wel belangrijk is.  Dus gewoon even de aandacht richten en mond dicht Alleen maar op de pil letten. 

Het is een klein voorbneeld maar het heeft alles met mijn ' door de dag heen'  beoefeningen te maken. De helft van de tijd weet een mens vaak niet waar hij mee bezig is omdat er zoveel op de automatische piloot gaat.   Vaak was ik verbaasd over waar ik  mijn geld aan uit had uitgegeven en moest ik heel goed terug denken om dat opnieuw te  achterhalen. Maar zo gaat dat ook met wat ik zeg. Dingen  die er soms zomaar uitflappen. Woorden die ik tegen iemand zeg zonder bedoeling maar die een enorme impact kunnen hebben en schade aan kunnen richten bij degene waar ik me toe richt. 

Dat brengt me op het idee van een zelfbeeld. Het idee dat we over onszelf hebben.  Ik had altijd het idee dat ik best een lief en aardifg mens was. Ik deed daar in ieder geval altijd mijn best voor. Zo heeft iedereen een idee over zichzelf dat totaal niet hetzelfde beeld hoeft te zijn  wat een ander van je heeft. Toen ik aan het oefenen ging.  Aandachtig .zijn ' door de dag heen' . begon het met meer opmerkzaam te zijn op mijn  eigen handel en wandel. Ik  kwam  tot de conclusie dat ik helemaal niet zo aardig was als ik bedacht had. Wat ik zelf graag voor spontaniteit en direct reageren hield was voor een ander soms een grote confrontatie want ik nam zoals we zeggen geen blad voor de mond. Had niet het vermogen om even een stapje achteruit te doen en tot twee of misschien wel tot 10 te tellen. En dat kan grote gevolgen hebben, 

Een excuus was voor mezelf makkelijk te vinden. (Zo ben ik nu eenmaal) maar zo aardig  kwam dat op de ander niet over. Er zijn natuurlijk verschillende opties. Je kunt ook confrontaties uit de weg gaan door contacten te verbreken of ze niet aan te gaan. Maar die beperking wil ik mezelf zo weinig mogelijk opleggen. Contacten vind ik een groot goed en je kunt je zelf alleen maar beter leren kennen door jje te spiegelen  in de omgang met de ander.  Ik wil mezelf wel wat beter leren kennen en kom langzamerhand tot de conclusie dat ik niet alleen maar dit of dat ben maar onder bepaalde omstandigheden alle reactiepatronenen vertoon die maar mogelijk zijn plus dat ik  evenzovele   hebbeleijkheden en onhebbelijkheden in me heb zitten net zoals ieder mens dat heeft .  Het is maar net welke omstandigheden zich voordoen. 

Het leven vind ik   nu wat makkelijker geworden. Misschien mede doordat ik nu wat eerlijker naar mezelf kan en durf te kijken  en dat vooral zonder mezelf te  veroordelen maar liever met humor op te merken wat zich afspeelt. En dan af en af en toe een stapje terug te doen.  Natuurlijk blijft ondanks de oefening de spontaniteit wel bestaan maar soms kan ik mijn woorden net even wat beter vinden  door even te wachten  of misschien wel even de stilte te bewaren tot een beter moment.. 

Maar OOO weee gister was het weer zo laat. Ik stond aan het aanrecht en wilde koken. En dat is toch al niet mijn hobby.  Maar nu  liep het allemaal een beetje uit de hand, Ik kon beapaalde dingen niet zien en raakte steeds meer geirriteerd. En die airfryer stond in de weg en ga zo maar door.  Ik kon niet eens zien wat er op de knopjes stond ggggrrr en . en Pqff\\\\\  PAFF

Mijn lief kwam binnen en kreeg de volle laag. HIHIHI gelukkig is hij zo rustig en weet er goed mee om te gaan. Maar ik zat boos bovenop de kast.  Geen geduld om adem te halen en gewoon even te laten zakken.  Ik ben wel blij dat ik al snel later de knop weer om kon draaien want dat heb ik dan al wel geleerd maar het is nog een hele oefening om die knop  van 'even terug naar de rust'  te vinden nog voor de uirtbarsting. Weer terug bij mezelf en inzien dat ik alleen maar mezelf in de boosheid en onrust  stort wat totaal niet nodig is. Daar win ik niks mee. Integendeel.

Zie, dat is voor mij oefenen, Dat is ook wat het leven spannend maakt omdat ik gelukkig daarna me niet hoef te verstoppen en te verschuilen achter, ach zo erg is het niet.  Nee maar het is niet nodig en ik kan er wat aan doen. Ik hoef me niet schuldig te voelen want ook daar is niemand mee geholpen en ik al helemaal niet. 

 Tja de volgende keer beter, denk ik dan Misschien voel ik het dan eerder opkomen en kan wat rust inbrengen.  Dat scheelt een slok op een borrel zodat ik meteen  zie  dat de oplossingen voor de hand liggen. 

Verbindingen maken

 Alweer een tijd geleden bezocht ik de expositie van het werk van Rothko in Den Haag. 

In de stilte van zijn meditatie ruimte  kwam ik wel heel direct tot de ontdekking hoe alle dingen buiten mijzelf invloed hebben op mijn innerlijke wereld. Niet zo vreemd natuurlijk maar de ene keer word je wat meer op die feiten gedrukt dan de andere keer en komt het wat directer binnen. Dat zal voor iedereen onder bepaalde omstandigheden anders zijn maar duidelijk is het dan dat we in open verbinding staan en inderdaad ook hier weer in afhankelijkheid daarvan bestaan. Ook kunnen we daarin zelfs  een keus maken waar we ons wel en niet mee willen verbinden. Maar verbinding IS er.

Belangrijk voor mij is  dat de stabiliteit de aandacht en ontspanning niet alleen onder  bepaalde omstandigheden kan ontstaan want er door me er bewust van te worden is er  een  keuze mogelijkheid  en het  kan worden uitgebreid in het dag dagelijks leven. Een hele weg om te gaan.

Me niet door de automatische piloot overal in mee te laten nemen😊  en dan door opmerkzaamheid in het degelijks leven makkelijker met met rust en ruimte  in verbinding te komen.

Wegwassen door opletten

 Dat is de diepste zin van meditatie:

dat het uit zichzelf gebeurt,

en niet iets is wat jij je voorneemt of als doel stelt.

Als je je iets als doel stelt -

wat het ook is, het mag nog zo mooi zijn -

is het dood,

is het statisch,

het kan niet meer veranderen.

Je moet steeds zorgen dat je ontdekt.

Dat kan alleen maar door te doen,

en je geen gedachten te maken waar je uitkomt.

Dat is voor ons misschien het allermoeilijkst;

dat je elke gedachte erover voorgoed wegzet.

Je weet niet waar je uitkomt!

Mijn ervaring is niet gelijk aan die van een ander.

Uiteindelijk heb je alleen iets aan je eigen ervaring,

hoe betrekkelijk die ook is.

Ik weet heel goed:

onze ervaringen zijn geconditioneerd

door onze opvoeding,

door alles wat je doorloopt

als je geboren wordt, opgevoed wordt en leeft.

Maar dat is de enige basis die je hebt,

dus daar werk je mee.

Als je blijft opletten,

blijft ervaren wat er aldoor in je gebeurt,

dan wordt dat vanzelf weggewassen -

helemaal niet ingewikkeld, het gebeurt!

Maarten Houtman  

Tao-zen

Je moet het gewoon doen om te weten wat het is. En ik lees hier en daar dat meer mensen ermee bezig zijn met bewustwording over hoe het in mezelf functioneert.

Bovenstaande tekst vind ik zo mooi dat het bijna een zonde is om er meer over te zeggen. Ik kan niet meer dan mijn eigen ervaring ermee delen.

Mijn ervaring ermee is dat op basis van wat ik aan gewoonten, denken en allerlei andere zaken heb opgebouwd in mijzelf die  tot onrust kunen worden, ik tot rust kan komen. Op het moment dat ik ze opmerk kan ik ook ervaren dat het tijdelijke dingen zijn die iedere keer weer voorbijgaan en de voorbijgaande aard van alle verschijnselen kunnen me in de rust van aanwezig zijn in het hier en nu zonder bijkomende invullingen of gedachten terug brengen omdat ze ook vanuit diezelfde rust en ruimte naar boven zijn gekomen, kunnen ze er ook weer in verdwijnen  Dan wordt alles weggewassen. Daar hoef ik niets voor te doen. Alleen maar opletten en zien wat er gebeurd. Dat is leven, dat is beweging dat is zien wat er uit de stilte oppopt aan invullingen en gedachten die ook weer de mogelijkheid hebben te verdwijnen terwijl ik in het hier en nu zonder meer aanwezig ben.

Totdat ik op een bepaald moment weer ontdek dat ik er weer  middenin zit en denk dat het vastgezet is. Gekristaliseerd. Maar dat is niet zo had ik eerder al ontdekt dus let ik weer op en ga terug naar het hier en nu zonder invullingen om alles weg te wassen in rust en mijn eigen midden. Het is  een voortdurend terugkerende cirkel waarbinnen ik telkens weer door opmerkzaamheid in een middelpunt van rust kan komen. Omdat altijd alles weer voorbijgaat. 

Ik ben zo blij met zulke teksten die me  weer bij mezelf terugroepen en vertellen dat ik in alle rust in beweging kan komen. En laten zien wat leven inhoud. Dat het niet iets vaststaands en onveranderlijks is maar dat alle mogelijkheden in me zelf aanwezig zijn.

En dan is er koffie. O ja en verder lezen.

Aandachtig naar de bron vanhet leven

 Ik kreeg dit artikel te lezen en voor mij is het heel bijzonder. Het bevestigd dat een zinvol leven bestaat uit aandachtig zijn. 

Ik wil het vaker lezen als een soirt begeleide meditatie en daarom plaats ik het nu hier. Makkelijk bereikbaar.

Het geheim in ieder van ons

Maarten Houtman - Tao-zen weekend mei 1999

Over de stille geest is het moeilijk spreken,

want het is een spreken over iets

wat zich in woorden niet laat vatten.

De stille geest leeft in ons,

maar wij kennen hem niet -

terwijl hij ons hele leven aanwezig is,

zelfs de oorzaak is van onze geboorte,

en ook na onze dood blijft voortbestaan.

Er valt dus weinig over te zeggen,

het is iets wat je zelf moet opmerken.

Je kunt gaan opmerken wat er in je is

buiten alles wat je kent:

je kent je gedachten,

je kent je gevoelens,

je kent je gewoonten,

je kent de idealen die je hebt,

de dingen die je nastreeft,

je kent verdriet, plezier, vreugde.

Maar wat daaraan vooraf gaat?

Elke beweging, elke ademtocht

is alleen maar mogelijk

omdat dat andere er is.

Je kunt het leven noemen,

je kunt het God noemen,

je kunt er allerlei namen aan geven - 

het is onbekend,

het is het geheim in ieder van ons.

Zolang je dat geheim niet tot je toelaat,

zolang je het niet kent in zijn hoedanigheid,

zolang leef je aan de buitenkant.

Ook al heb je heel diepzinnige gedachten,

ook al lees je prachtige boeken,

het is allemaal over datgene wat je niet kunt aanduiden.

Het allerbelangrijkste wat je moet begrijpen

is dat je zelf moet ervaren.

Want bewust worden

is de enige diepe zin die het leven heeft -

bewust worden van alles,

niet alleen van de dingen die je mooi vindt,

maar van elke wending van je gedachten,

van elke intensiteit van je gevoel,

van de onrust die er bij ieder is

ook al lijkt het een heel gelijkmatig mens.

Zodat je gaat merken wat er in je omgaat,

en welke invloed dat heeft op je adem.

De meeste meditatiesystemen schrijven voor:

dat moet je zus doen, dat moet je zo doen.

Ik zeg alleen: merk op wat er gebeurt.

Ik geef alleen de punten waar je op moet letten

om verder bij jezelf te komen,

bij je totale zelf.

Want daar gaat het om

niet om dat hele kleine stukje wat je kent -

ook al heb je tachtig jaar geleefd,

het blijft een heel klein stukje.

De werkelijkheid is veel diepgaander,

veel subtieler,

veel complexer.

Hoe beter je leert opmerken wat er allemaal in jezelf gebeurt,

hoe rustiger je wordt,

vanzelf.

Je hoeft jezelf niet tot stilte te manen,

dat volgt vanzelf:

als je opmerkt wat er in jezelf gebeurt

en daarbij kunt blijven met je aandacht,

word je vanzelf stil.

Dat is de schoonheid ervan.

Het is niet iets wat je je voorneemt, het gebeurt in het ontdekken,

in het ervaren.

Dat is de diepste zin van meditatie:

dat het uit zichzelf gebeurt,

en niet iets is wat jij je voorneemt of als doel stelt.

Als je je iets als doel stelt -

wat het ook is, het mag nog zo mooi zijn -

is het dood,

is het statisch,

het kan niet meer veranderen.

Je moet steeds zorgen dat je ontdekt.

Dat kan alleen maar door te doen,

en je geen gedachten te maken waar je uitkomt.

Dat is voor ons misschien het allermoeilijkst;

dat je elke gedachte erover voorgoed wegzet.

Je weet niet waar je uitkomt!

Mijn ervaring is niet gelijk aan die van een ander.

Uiteindelijk heb je alleen iets aan je eigen ervaring,

hoe betrekkelijk die ook is.

Ik weet heel goed:

onze ervaringen zijn geconditioneerd

door onze opvoeding,

door alles wat je doorloopt

als je geboren wordt, opgevoed wordt en leeft.

Maar dat is de enige basis die je hebt,

dus daar werk je mee.

Als je blijft opletten,

blijft ervaren wat er aldoor in je gebeurt,

dan wordt dat vanzelf weggewassen -

helemaal niet ingewikkeld, het gebeurt!