Dromen sneeuw en kerstliedjes

 Vanmorgen werd ik wakker door een droom. Er was iemand  idioot grote luidsprekerboxen  uit ons huis aan het stelen en ik werd zo boos dat ik dat wilde verhinderen.

Ik kon mijn hart inmijn oren horen bonken toen ik wakker was geworden. Het duurde wel een tijdje voor het zakte en toen merkte ik op hoe erg ikdoor mijn emoties was meegenomen. Want er haakte ook nog eens allerlei andere gedachten en herinneringen en toekomstperspectieven  bij aan.

 E op dat moment van opgewondenheid, bijna in paniek wakker zijn, was ik alle goede lessen vergeten van hoe in mijn eigen midden aanwezig l te zijn  en door toevlucht te nemen tot  de boedamind de kwaliteiten die in feiten in mijzelf aanwzig zijn op te roepen

Volgens het Bhoeddisme is onze ootspronkelijke diepste geest zuiver en vol goede eigen sschappen.Het is mooi daar contact mee te maken. Als het  lukt door alle verwarrende gedachten heen te breken  zull je zien dat ook  zorgen en emoties daar in de kern een deel van zijn en je er op een goede andere manier mee om kunt gaan. Dat inzicht en die ervaring wordt naarmate je er langer mee bezig bent  rustgevender en  ontspanning wordt haalbaarder. Het geeft onmiddelijk meer ruimte .

Ja zo werkt dat is mijn ervaring en dat is waar ik vertrouwen in heb gekregen omdat het mijn eigen ervaring is geworden. 

Natuurlijk blijven emoties hun meestal goede werk doen maar het werd me wel duidelijk dat ik nadat ik in 35 jaar al heel veel gewonnen heb aan rust en stabiliteit (die vroeger ver te zoeken was) dat die oefening heel belangrijk voor me is. Voor nu en in de toekomst.

En intussen staat de kerstboom. Ik merk jaarlijks dat het vermoeiender wordt hem te zetten en ik ben ne dan ook veel meer gaan beperken in de uitstalling, maar ik vind het zo heerlijk  en geniet er zo van, van  deze kersttijd een paar weekjes met 

Sneeuw 😅 en kerstliedjes

Waar gaat het over

 Ik heb een behoorlijke verkoudheid te pakken en hang al 2 dagen op de bank.  Ik kan niet zeggen dat ik ziek ben maar het voelt wel zwaarder dan een verkoudheid maar ik heb geen zin om te testen op corona. Dat hoeft ook niet meer en ik ben niet van plan wie dan ook aan te steken of erbij in de buurt te komen. Gister ben ik dan ook niet naar de verjaardag gegaan en ben lekker thuis gebleven in mijn eign midden. En dat voelt dan zo goed. 

Met pijn heb ik meer moeite. Die pijnlijke darmen daar heb ik meer last van maar dat is dan weer minder langdurig en als  de pijn is gezakt nou dan is er toch niets meer aan de hand.  Daar hoef ik niet in te blijven hangen.  

Vanmorgen onder de douche gestapt en makkelijke kleren aangetrokken. dat geeft alweer een heel ander gevoel.   Ik durf zelfs te hopen dat ik het ergste gehad heb 

Ik heb nog eens nagedacht over de laatste twee blogjes. Dat zijn dingen waar ik over schreef waar ik 30 jaar over gedaan heb om er een klein beetje zicht op te krijgen en als ik het dan lees zo allemaal even in het kort dan is dat niet niks. En toch lijkt het nu voor mij zo simpel.

In het kort gaat het er over dat we volkomen geleeft worden door ons denken. Zelfs zo erg dat we denken dat wat we denken de werkelijkheid is. En in 30 jaar heb ik leren zien en ervaren dat dat niet zo is.  We bouwen een hele wereld op en ons hele leven bestaat uit denkpatronen die we voor de werkelijkheid verslijten. 

Het is een doorlopende oefening om dat te leren doorzien en ervaren en dan kom je iedere keer een stapje verder of noem het dieper in die opmerkzaamheid. Dat geeft op zich al zoveel meer ruimte want dan besef je dat het je denken is dat met je op de loop gaat.  En misschien kun je het dan onder bepaalde moeilijke omstandighden even laten gaan en daar laten waar het is. Niet meer dan denken. 

Dat geld natuurlijk ook voor fijne omstandigheden waar we naar uit kijken maar daar hebben we vaak minder problemen mee. Maar toch doet dat hetzelfde met ons en ook dat kun je opmerken.

Ik heb leren ervaren hoeveel makkelijker en gelukkiger ik kan leven door een beetje in de gaten te krijgen hoe dat brein functioneert. En dat heeft niets te maken met onbegrijpelijke dingen het is alleen maar opmerkzaam zijn wat er doorlopend gebeurd in ons denken, en hoe het dan in razend tempo onze emoties en gevoelens meeneemt in dingen die geen werkelijkheid meer zijn. Dat leren zien en ervaren geeft op zich al zoveel meer ruimte .

De woorden van de Boeeha zijn opgetekend in de Dhammapadda 35 eb 36 en daar las ik:

Het denken is ongecontroleerd en wispelturig. Gedachten flad-deren waarheen ze maar willen. Daarom is het goed het denken te beheersen. Een gedisciplineerd denken brengt geluk.

Het denken is moeilijk te doorgronden en heel subtiel. Gedach-ten fladderen waarheen ze maar willen. Laat de wijze daarom het denken bewaken. Een goed bewaakt denken brengt geluk.

 De basis voor alle geluk ligt daarin besloten.  Dat kun je alleen maar ontdekken als je er zelf mee aan de slag gaat. Het is niet iets wat je moet begrijpen of leren maar het heeft alles te maken met genotiveerd en gedisciplineerd opmerkzaam naar je eigen gedachten leren kijken en  zien wat daar gebeurd. Hoe jouw denken  je leven beinvloed.  Je hoeft niets anders te doen dan jezelf leren ontdekken zonder oordeel. Dat s al moeilijk genoeg.

Dat onderzoek  zal voor iedereen anders zijn en iedereen zal daarin zijn eigen weg  volgen  zichzelf objectief  leren zien zonder oordeel want dat is heel belangrijk omdat alles er mag zijn zoals het is. en ik schrijf erover omdat ik zo blij ben dat ik dat heb leren ontdekken en daarom  graag deel. 

Parijs hangt tegenwoordig bij mijn oudste zoon in de kamer

120 x 150

Blij blij blij

  Zoveel dingen die er regelmatig naar boven komen waar ik over zou willen schrijven maar als ik dan eenmaal achter het toetsenbordje zit is het even verdwenen.

Dat gebeurde bijvoorbeeld als ik gegin met mijn memeditatie oefeningen te doen. Dan komen er allerlei dingen naar boven waarvoor de meditatie niet is bedoeld want het ligt er maar net aan wat voor soort meditatie ik wil doen. Er ziin verschillende soorten . Maar dan zou ik dus willen schtijven over dat wat het mediteren met me doet en hoeveel vreuugde ik daaraan beleef. Dat zijn dan de emoties over de meditatie maar niet de meditatie op zich want die hebben ervoor gezorgd dat ik er uiteindelijk ook nog eens blij van kan worden. Nu heb ik dan ook de rust om die emoties te laten zakken en me te focussen op wat ik werkelijk wilde doen. en ik vlieg niet overeind om eerst toch maar weer te schrijven omdat ik denk dat ik het anders zal vergeten.. En dat  heb ik geleerd, is dus niet waar. Daarmee houd ik mijzelf voor de gek en ren achter mijn emoties en brein aan. 

En hoe zou ik daar dan nu over kunnen schrijven? 

Dat is dus het lastige. 

Waarschijnlijk ook helemaal niet interessant voor een blogje en toch wil ik er graag over schrijven. 

Die oefeningen doe ik dus nadat ik er tijdens retraites lessen over heb gehad en dat zijn lessen die nooit afgelopen zijn waarmee je door het doen van de meditaties steeds weer geconcentreerd bezig bent en zo de herinnering vastlegt. Daardoor is het mogelijk om mijn leven af te leren stemmen op kwaliteiten die ik graag zou willen verwezenlijken en is het makkelijker ze als het ware in het opslag geheugen te bewaren waardoor ze makkelijker omhoog komen zonder al te veel inspanning en me als het ware mij eigen worden. 

Zo ben ik dus heel wat angsteen kwijtgeraakt en ervaar ik veel meer rust en vrede in mijzelf. En dat is een groot goed. Toch niet zo vreemd als ik dat zo goed kan zien en ervaren dat ik er blij van wordt. 

Misschien is het veel minder ingewikkeld dan erover nadenken ,bedenk ik terwijl ik het opschrijf.

Sommige mensen hebben van nature meer rust en vrede in zichzelf dan gemidderld maar hebben misschien we landere dingen  die ze anders zouden willen . Ik heb het in ieder geval moeten leren en daar is best wel wat discipline en doorzettingsvermogen voor nodig. Maar daar pluk ik ook de vruchten van. Dat is duidelijk voor mij. Een van mijn medestudenten zegt altijd 'en zo hopen we dan iets meer mee te kunnen werken aan een betere wereld.'

Ja denki k dan met Krisjnamurti die zegt

De wereld ben je zelf

Is dat niet een mooi uitgangs- en beginpunt? Werken aan kwaliteiten in mezelf en er op die manier in eerste instantie zelf profijt van te hebben,  en er dan voor de wereld  te kunnen zijn. 

Dat ik die mogelijkheid heb mogen vinden daar ben ik de Boeddha, mijn leraar Geleg Rimpoche en Jewel Heart dankbaar voor. 

Plotsklaps

 Het sneeuwde.

Dat heeft altijd iets magisch voor mij. Wanneer ik die sneeuwvlokjes langs mijn raan zie dwarrelen is er onmiddelijk een gevoel van alles komt wel goed.

En op dat moment had ik mijn vriendin aan de telefoondie met een gebroken en geopereerde heup en schouder in het ziekebhuis van Tilburg ligt. Ik hoop dat ik haar een hart onder de riem heb kunnen steken, ondersteund door de sneeuwvlokken van dat moment. 

Ja zo snel kan het gaan. Een paar dagen leuk in een huisje samen met zus en zwager. Fijn wandelen en boem daar lig je. Van het ene op het andere moment leef je in een totaal andere wereld. 

En dan ga ik  weer gewoon verder met de dingen die gedaan moeten worden. Er stond een hete pan water in de vriezer en intussen is die schoon en opnieuw ingepakt en de was hangt.  Fer is boodschappen doen en ik heb het lijstje voor Picnic gemaakt

Zoveel is dat niet meer en tijd genoeg voor alles wat ik fijn vind. Dus doe ik de el kaarsjes aan bij mijn Boeddha en ga een meditatie doen. Dan leer ik mijn hersentjes tot rust te brengen en te focussen op dat waar ik me mee echt bezig wil houden en niet teveelals een wilde aap door de bomen van gedachten heen te springen.  

Vroeger was dat zo erg. Dan dacht ik lekker op de balkon in het zonnetje te gaan zitten als de kinderen op school waren en dan nhad ik nog geen vijf minuten gezeten voordat er weer allerlei gedachten oppopten over wat ik allemaal nog wilde doen. Ik had niet eens de rust om tien minuten te blijven zitten in alle rust. 

Heerlijk dat ik dat geleerd heb. Zelfs als ik 's nachts drie uur wakker lig is het goed en rustig in mijn eigen bed zonder muizenissen in mijn hoofd. 

En sneeuw lijkt daarin een extra ondersteuning te zijn.

Alles komt goed

Alles doen en handelen  op het moment dat het zich voordoet.

Daar heb je hem weer: Er is geen periode in het leven waarin je meer moet leren dan in de ouderdom.  En ik ben blij al wat kleine stapjes voor die tijd te hebben gedaan. 

Stapjes verder

 Hoe ga ik om met destructieve  emoties?

Ja dat weet ik wel maar het probleem is dat ik sommige dingen die ik me inmiddels voor een groot deel eigen heb hemaakt waar ik mee werk op de momenten dat ik het nodig heb, niet zomaar even kan overbrengen. 

Dat is nou zo knap van mensen die dat wel kunnen. Die geleerd hebben te doceren om anderen behulpzaam te kunnen zijn  wanneer ze in de problemen komen door een gerichtheid op dingen waar je alleen naar zezelf mee in de ellende helpt.  En die je kunnen vertellen hoe je het aan moet pakken om andere gewoonten aan te leren. Want daar zou je da  albehoorlijk mee uit de brand raken. Ik zou willen dat ik daar wat meer mogelijkheden toe had. Wat meer know how. 

Daarom ben ik zo blij met mijn zoomsessies bij Jewel Heart.  De afgelopen keer was het weer zo fijn hoe we binnen de contemplatieve psychologie van het boeddhisme op een begrijpelijke manier met elkaar praten. We onderzoeken onze eigen ervaringen aan de hand van  de commentaren  op de traditionnele  boeken  hoe de menselijke mind functioneert en hoe te handelen en om te gaan met het leven zelf. 

Zo helpen we elkaar steeds een stapje verder 

O o ik zocht eigenlijk een ander plaatje maar deze is toch ook goed genoeg

010 identificeren van het bewustzijn.

 En nu maar weer afwachten wat er gaat gebeuren. De foto's  staan op  funda en vanmorgen dacht ik dat ik me maar eens even met iets anders bezig wilde houden.  Een overdenking over het bewustzijn waar ik een tijdje geleden mee was begonnen en genummerd had om het op een rijtje te kunnen krijgen. 

De instructie die we nodig hebben om ons lichaam, onze spraak en onze geest te identificeren, is een bijzonder belangrijke instructie voor onze tijd. De reden is dat veel mensen tegenwoordig denken dat onze geest ons brein is, of dat de hersenen en de geest hetzelfde zijn. Het brein is iets dat gedachten kan veroorzaken, maar als we het onderzoeken, zien we dat het brein alleen maar materie is en de geest bewustzijn. Hun kenmerken zijn verschillend. De hersenen functioneren als ondersteuning voor gedachten, maar dat betekent niet dat het de geest is. Als je bijvoorbeeld in je arm knijpt, is de arm een ​​steun voor het denken, ook al is het geen geest op zich. Hetzelfde geldt voor de hersenen.

De Dalai Lama geeft nog een voorbeeld: huilen uit een sterk gevoel van mededogen en huilen uit verdriet of verdriet zijn qua motivatie heel verschillend, maar de hersenactiviteit is voor beiden hetzelfde, ondanks het verschil in emotie. Als het ene zich bijvoorbeeld aan de rechterkant van de hersenen voordoet en het andere aan de linkerkant, zouden we kunnen zeggen dat er een verschil in de hersenen bestaat, maar zo'n verschil zien we niet. Het is belangrijk dat we erkennen dat onze geest en hersenen verschillend zijn; we moeten ze niet verwarren. De geest is anders dan het lichaam en het lichaam is anders dan de geest. Het is gemakkelijk in te zien dat spraak iets anders is dan de geest, maar het is moeilijker in te zien dat lichaam en geest verschillend zijn.

Trangu Rinpoche

Ik ben tot de conclusie gekomen  dat het belangrijk is dat verschil te leren ervaren door aandachtig op te merken wat er gebeurd in lichaam en geest  waardoor de warboel aan emoties  en binnenkomende indrukken van buitenaf en van alle gevoelens van binnenuit  op de hersenen makkelijker herkend worden en iksteeds iets eenvoudiger over kan schakelen naar de rust van de geest in mijn eigen midden.

Een levenslange oefening die zoden aan de dijk zet.

Zo aandachtig mogelijk

 Bemoei je niet al te zeer met de fouten van anderen, wat ze doen en wat ze niet doen.

Wat je zelf doet, wat je zelf achterwege laat- dat moet je in de gaten houden.

Dhammapada 50

Ach het is eigenlijk zo vanzelfsprekend, die woorden van de Boeddha maar juist daardoor zo weinig opvallend wanneer je er toch weer 'intrapt' en je bezighoudt met het gedrag van anderen. Je hoeft nog niet eens een oordeel uit te spreken, maar heel diep van binnen ontstaat er toch al zoiets van voor of afkeur.

Als ik er echt op ga letten dan merk ik dat- ondanks het feit dat zulke eenvoudige waarheden mij wel bekend zijn- ik af en toe onder bepaalde de omstandigheden die me raken, me toch laat verleiden tot inwendige kritiek op het handelen van anderen terwijl ik weet dat ik dat niet wil laten gebeuren. Heb jij dat nou ook, gewoon van binnen die neiging om te kritiseren? Om nog maar te zwijgen over wat er naar buiten nkomt. 

Ik kan niet meer doen dan mijn eigen manier van handelen onderbouwen zodat ik het duidelijk krijg voor mezelf waarom en waarvoir ik doe wat ik doe en hoef me niet bezig te houden met iets van anderen waarvan ik denk dat ik dat zelf heel anders had zullen doen. Wat een vreemde overwegingen houden we er soms toch op na. Iedereen heeft toch een eigen leven en dat zal iedereen op zijn eigen manier vorm moeten geven. 

En dan kom ik weer tot de conclusie: Ik moet erop letten en het in de gaten krijgen want het gebeurd al voor ik het weet of er erg in heb. Als ik er goed op let dan komt er heel langzamerhand een moment dat ik het vóór kan zijn net zoals ik dat in sommige andere gewoontepatronen heb leren herkennen, zoals bij boosheid en andere reactie patronen. Dan zie ik het aankomen en kan ik het stoppen weer terugkomen bij wat en wie ik zelf ben . Als het me dan gebeurd dat ik het vóór ben dan ontstaat er blijdschap en dat is een goed teken.


Ik heb het hier  over   duidelijkheid scheppen voor mezelf. Hoe ga ik om in relatie met de ander,  over bewustwording van mijn handel en wandel en ik heb het niet over  me in allerlei bochten wringen om maar een goed mens te zijn en iedereen naar de mond te praten. Natuurlijk mag ik mijn eigen leven leiden en hoef ik het niet met anderen eens te zijn. Daar heb ik het niet over, dat is nergens goed voor. Het is puur een kwestie van leren opmerkzaam te zijn.

Is  dat bewustwording?

* 
En zo fiets ik rustig zo aandachtig mogelijk het leven door.

Avalokiteshvara

Deze foto maakte ik in het Rijksmuseum in Amsterdam. Het is Avalokiteshvara 

Het staat voor de kwaliteit van Groot liefde mededogen. De eerste keer dat we daar kwamen na de grote renovaties . Ik was verbijsterd door de prachtige dingen die ik daar toen zag. Een keer is natuurlijk lang niet genoeg om daar rond te kijken. Daarna zijn we nog een keer geweest  en weer heb ik genoten en toch ook weer andere dingen gezien. Er blijven  bepaalde stukken langer  hangen en daar is dit er een van. Met meerdere Oosterse beelden was het te bewonderen in de kelder afdeling.  Nooit zag ik een mooier beeld maar ja zoveel beelden van Avalokisteshvera in dit levensgroot formaat zul je ook niet zo makkelijk tegen komen. 

Avalokiteshvara is een meditatieBoeddha. In het Tibetaans Chenrezig, Het is de Boeddha van grootliefde mededogen. En dat betekent niet zomaar wat maar dat groot staat voor al wat leeft. Niets uitgezonderd. Die kwaliteit wordt in veel traditionele beelden en Tangka's gesymboliseert door duizend armen die alle mogelijkheden hebben om er voor ons te zijn. Die grootse kwaliteiten  hebben we allemaal in potentie in ons en in meditatie kunnen we daar contact mee maken om het in ons zelf bewust te worden en te ontwikkelen zodat we het gebruiken lunnen in het daglijks leven  We zouden zo als het ware een brugfunctie kunnen ontwikkelen om die min of meer abstracte kwaliteiten vorm te geven en in praktijk te brengen.

De mantra die daarbij hoort, de mantra van Chenrezig is de bekende mantra. 

Om Mani Padme Hum.

En dat gaat dan dan weer over de het symbool van de Lotus  die als zuivere schoonheid uit de modder opreist. 

Meer over Avalokiteshvara kun je vinden op de volgende pagina  https://www.boeddhacentre.nl/content/8-chenrezig-beelden

De duizendarnige Avalokiteshvara doet me altijd een beetje denken aan de bijbelse verhalen over engelen met van die prachtige vleugels. Ze lijken ook wel een beetje dezelfde functie te hebben.  Toch...?

Open ruimte

 Iedere keer  realiseer ik me  dat ik helemaal niets weet en dat is misschien nog wel de grootste menselijke wijsheid als ik daarop anticipeer.

Ik kom tot de ontdekking hoe alle dingen ook twee of zelfs meerdere kanten hebben. Het is zo 'normaal' om vanuit je eigen perspectief overal naar te kijken. We kunnen gewoon niet anders en dat brengt logischerwijs beperkingen met zich mee. Ook al proberen we ons een beeld te vormen van hoe een ander in de wereld staat, het werkelijk weten van het geheel en hoe iedereen anders denkt, is een onmogelijkheid en de grootste wijsheid lijkt mij om dat te erkennen en om daar altijd vanuit te gaan. 

Niet weten is er zelfs in de diepste basis van mijn eigen bestaan en het denken te weten wie ik ben is een farce. Valt er werkelijk iets te weten over mijzelf? Zelfs in een lang leven konen niet alle omstandigheden voor die mogelijk zijn. Soms ben ik verbaasd over mijn eigen handelen en soms zelfs boos of verdrietig. Dan kan ik op basis van niet weten niet eens weten hoe ik gehandeld zou hebben onder omstandigheden die nooit voorkwamen.. Wat er  allemaal aan mogelijkheden en onmogelijkheden in mijzelf schuil gaat, ik heb geen idee. Misschien kom ik dan wel voor vreemde feiten te staan. Natuurlijk hoef ik ne daar nu niet in te verdiepen maar het is goed voor mij om dat in de wijsheid van onwetendheid mee te nemen. Het lijkt tegenstrijdig maar het werkt wel in mijn leven het geeft zoveel meer ruimte.

Zo vind ik ook in de Boeddhawijsheid zulke dubbele dingen om voor te leren open staan. Aan de ene kant is er de wijsheid van het altijd afhankelijk bestaan van alle dingen. Dus er is nooit iets dat op zichzelf bestaat en dat overzie ik niet eens in zijn totaliteit. Aan de andere kant probeer ik mij toch overal een beeld van te vormen om een richting voor mijn handelen te bepalen. En die richting is dan het weten dat er niets op zichzelf bestaat maar dat er altijd  oorzaken en omstandigheden zijn die de  afhankelijk bepalen.  En dat ik wil handelen vanuit compassie. Moet ik dan maar denken tja het is nu eenmaal zoals het is niets aan te doen of een afweging maken om me er toch voor in te spannen om het goede te doen en zoveel als in mijn bereik ligt vanuit compassie te handelen waarvan ik nooit zeker weet of dat het goede is want ik ben niet alwetend. Maar handelen vanuit liefde meededogen dat is wel waar ik vanuit wil gaan.

En daar zit ook mijn valkuil. Natuurlijk is het zaak altijd het goede proberen te doen en ik kan niet anders handelen dan vanuit dat wat ik zie weet en hoor en daarop wel of geen actie ondernemen anders zou ik inslapen en niet meer alert bij het dagelijkse leven betrokken zijn.   Daarbij komt dan ook nog dat niet handelen ook handelen is op een passieve manier. Uiteindelijk heeft alles gevolgen.

Natuurlijk kan handelen ook  totaal onverwachte of soms vervelende gevolgen hebben. Soms zijn een paar woorden uitspreken al oorzaak voor veel verwarring. Maar niets doen kan evengoed  gevolg hebben.  Alles heeft gevolgen zowel voor mij als voor alle dingen die mij omringen.

Het enige wat ik weet is dat ik in ieder moment een keus kan maken. Soms ten goede en soms niet want ik weet nooit welke impact het op de ander heeft.

In verband met die gevolgen   wordt het belangrijk in te leren zien dat ik me niet in  emotie mee hoef laten nemen en me daardoor onderuit te laten halen of in mijn schulp moet kruipen of misschien wel vreselijk boos worden..  En dat is een van de moeilijkste dingen in het dagelijks leven vind ik. Het is een hele oefening om dat te leren inzien en daarop mijn zelfreflexie los te laten. Terug te komen in mijn eigen midden. Als het mis gaat, kan ik spijt betuigen van mijn handeling als dat aan de orde zou zijn maar vooral inzicht in mijzelf krijgen hoe ook ik afhankelijk ben van oorzaken en omstandigheden. Hoe ik me door iets onderuit kan laten halen. Hoe mijn ikje zich vastklampt aan zich geraakt voelen. Of juist zich gestreeld voelt door erkenning. Wie denk ik dat ik ben? Zo veranderlijk als het weer.  Is dat noodzakelijk me zo geraakt te voelen? Nee maar het is wel zo. Moet ik op mijn tenen gaan lopen om het goede te doen en me bestreeld te voelen over reacties. Nee maar het gebeurd wel. En daar kan ik leren zicht op te krijgen om open en zonder terughoudendheid te erkennen en zien wat er niet alleen in de wereld en mijn medemens gebeurd maar ook in mijzelf . Zonder een vingertje van DAT MAG NIET. Alleen maar kijken en opmerken.

 Me aan  mijn emotie vastklampen die niet noodzakelijk zijn als ik weet dat ook ik niet gekristalliseerd hoef te zijn en alle dingen toch  als wolkjes voorbij gaan. Ook alle  ideeën over mezelf.  Ik hoef mijn emoties  niet weg te stoppen maar  leren ze in de ogen te  kijken en denken, de volgende keer pak ik het anders aan. Een goede leer voor een volgend keer. Alhoewel ik dan ook niet bang zou moeten zijn dan weer blunders te maken. Waarom zou ik mezelf zo hoog inschatten, dat ik geen fouten zou begaan? Wie heeft er nut van als ik mezelf overschat of onderschat. Ikzelf in ieder geval niet. 

Voor mij zijn zulke zaken onderzoeken  de praktijk van het dagelijks leven.

Geen zonden, geen zware schulden die op mijn schouders rusten zoals mij dat vroeger door de kerk werd geleerd maar een open houding naar mijn eigen mens zijn op basis van het leeg zijn van alle fenomenen omdat alles  op basis van onderlinge  afhankelijkheid bestaat. Ook mijn zelf gefabriceerde IK is leeg van alle bedenksels want ik ben alles. Mijn onheilzame dingen en ook mijn goede dingen  op basis van de ruimte  waarin alles er mag en kan zijn.

Wie is Witte Tara

 In het vorige vlogje plaatste ik een Tara meditatie van mijn, helaas overleden leraar Gelek Rimpoche van wie ik jarenlang lessen  mocht volgen tijdens zijn bezoeken aan Nijmegen.

Om het compleet te maken ook de volgende youtube  bijdrage van zijn uitleg over Tara.

Tara meditatie

 

Kort door de bocht.

 Naarmate ik langer bezig ben met het Boeddhisme des te duidelijker worden mij de verschillen en ook vooral de overeenkomsten met de christelijke traditie waar ik uit voort kom en dan vooral met de mystieke traditie in het christendom. 

Helaas zie ik ook wel veel verwarring daarover juist omdat alles op een hoop wordt gegooid en er dan vanuit wordt gegaan dat het uiteindelijk allemaal het zelfde is,. Dat is namelijk niet zo. Het zijn wel degelijk twee verschillende paden om te bewandelen en om je mee uiteen te zetten en hoe meer je je erin verdiept en het zelf kunt leven des te duidelijker wordt het. Mijn leraar Gelek Rinpoche  zei: als je weet in welk potje je de dingen moet stoppen hoeft er geen verwarring te ontstaan.

 "Maar als je werkelijk alles eruit wilt halen kun je het beste bij je eigen traditie blijven" zijn de dingen die de Dalai Lama meestal benadrukte voor hij zijn lessen begint te geven. 

In de christelijke traditie gaat het in de mystiek over de eenwording van god met de ziel. Dat is het pad dat gegaan wordt. Dat zouvanuit de ziel geleefd kunnen worden en dat gaat niet vanzelf. Als dat verwerkelijkt wordt kan er gezegd worden  Niet mijn wil maar uw wil geschiede. 

In het Boeddhisme is er niets dat op zichzelf bestaat. Alles ontstaat uit afhankelijkheid. Waardoor er een enorme eigen verantwoordelijkheid ontstaat en alles terug gevoerd wordt  niet naar de ziel en god maar naar het niet iets dat niet niets is maar alles in zich heeft. En de vereniging met liefde mededogen vanuit dat perspectief. Zogenaamde wijsheid en methode.

Juist daardoor vind ik het zo prachtig dat alles erin past iedere dag dagelijkse minuut en  ook de christelijk mystiek zonder dat het verwarring hoeft te scheppen en toch verschillend is.

Zo dit even allemaal kort door de bocht.

Lees ook:

https://ellyseigenwijze.blogspot.com/2021/01/spiritualiteit-ziel-of-bezieling.html