Wat een dag !

 Het leven kent drie basis principes.

Aantrekking 

Afstotingen 

Neutraliteit.

We hebben ze alle drie nodig. De ene keer zal het ene en de andere keer zal het andere meer op de voorgrond treden. Afhankelijk van oorzaken en omstandigheden.

Leven is de kunst van het inzicht te kunnen  zien wat er in mezelf gebeurd en of ik aan de willekeur en  de emotie die het oproept   wil beantwoorden of niet.

 Ik kan leren zien welke reacties ze in mijn leven oproepen en een keus maken me erin mee telaten slepen maar ik kan ze ook bewust afwijzen en in mijn eigen midden blijven. 

Met heel veel geduld is dat groetendeels  te leren is mijn ervaring

 

Een abstract grenzeloos tussendoortje

 

1950

 Ik zat in de eerste klas en leerde woordjes.  Mijn moeder maakte  een nieuw jurkje dat ik voor  de pasen moest passen. Dat was heel naar want die spelden konden zo gemeen prikken als er iets mis ging. Maar meestal ging het wel goed.

Ik spelde de woorden die op de oude trapnaaimachine stonden. Mijn vader had hem met een deurbelknop op de trapper, een stofzuiger motor  en aandrijfwiel omgebouwd tot een heuse elektrische naaimachine. En ik spelde

N a u man.

Dat gaat ver!

Maar ik denk dat het zo waar is .

Liefdevolle vriendelijkheid kan de wereld redden. Maar wat is dat?

Ik ben lang niet altijd  liefdevol. Nog steeds probeer ik alles  en iedereen die me niet bevalt uit mijn leven  te verwijderen.  Ook al weet mijn verstand dat het niet nodig lis omdat alles er is zoals het is.  En er  mag zijn.

En er is ruimte genoeg zodat  ik er dus ook mag zijn zoals ik ben met alles erop en eraan. 

Midden in het leven staan in alle rust in  die spagaat . Totaal aanwezig. 

"Bearing the unbearable is the deepest root 

of compassion in the world. 

When you bear what you think you cannot bear, who you think you are dies. 

You become compassion. 

You don't have compassion - 

you are compassion. 

True compassion goes beyond empathy 

to being with the experience of another. 

You become an instrument of compassion." 

~Ram Dass

Dieper wortelen

 En dan plotseling is het er weer.

De zin om een blogje te schrijven. Niet omdat ik dan plotseling een onderwerp heb om over te schrijven, nee gewoon omdat ik wil schrijven. Zo gaat dat met alles in mijn leven. Ik geloof niet dat ik me nu nuog echt gedwongen voel om met regel iets te doen waar ik geen zin in heb. Maar er zijn wel dingen waar ik een soort regelmaat in heb en ook graag doe. Soms zijn het zulke gewenningen dat ik ze plezierig ben gaan vinden. dan doe ik ze min of meer vanzelfsprekend. Maar andere vanzelfsprekende dingen die ik eigenlijk niet wil, daar heb ik geleerd opmerkzaam op te zijn en doe ze niet als er geen noodzaak is. En dan valt het me weer op dat die noodzakelijkheid iets is wat meestal slechts tussen mijn eigen beide oren zit. En precies daar worden de meeste problemen geboren. 

Ik vraag me altijd van alles af. en dan komen de antwoorden soms vanzelfsprekend maar ook over al die antwoorden vraag ik me dan weer a:: Is dat werkelijk zo of zit het toch nog anders in elkaar. Nee daar word ik niet moe van maar ik vind het buitengewoon boeiend om zo ontdekkingen te doen.

Ook omdat ik gemerkt heb dat heel veel mensen dat niet doen en zich vaak niet kennen, Het is zo boeiend om te zien hoe we als mens in elkaar steken en nauwelijks door hebben hoe het leven in elkaar steekt en functioneert. Hoe we onszelf en ik durf te zeggen zelfs de hele wereld beinvloeden met ons oppervlakkig denken. 

Er zijn zoveel bewegingen in het functioneren van ons leven waardoor ons leven wordt beïnvloed en dat zien we normaal gesproken niet eens. Pas als ik me iets af ga vragen worden sommige dingen wat duidelijker en het grappige is dat ik dat opmerk dat het niet alleen bij mij maar bij alle mensen zo functioneert en de meeste problemen voortkomen uit de automatische piloot van het doen, het laten en het denken dat we als normaal zien mo dat soms helemaal niet zo normaal is maar op die manier hebben we het ons eigen gemaakt Alle gewoonten houd je zo instant. en het is lastig daar verandering in aan te brengen als je gaat inzien dat verandering noodzakelijk is en het dus ook zou willen veranderen.

Niet dat gewoonten niet goed zouden zijn. Inteegendae. Maar slechte gewoonten kunnen ook veranderd worden in goede gewoonten en dan kunnen ze heel behulpzaam zijn maar het feit dat we ons er niet bewust van worden dat ze er zijn en dat het niet meer en niet minder is dan een soort gewonotedenken die we als normaal ervaren. Dat kan maken dat er onoverkomelijke problemen omtstaan. 

Zie is er plots toch weer een blogje uitgerold op deze super warme lentedag. Ik geniet op een of andere manier wel van het opwarmen van de aarde maar het is natuurlijk niet zo mooi en ik heb geen idee wat de uiteindelijke consequenties zullen zijn.  

En dan hebben we ook nog eens al die wereld gebeurtenissen die voor onrust zorgen om nog maar te zwijgen over dood en ellende.. Oorlogen fysiek en in de handel. Het lijkt alsof de wereld op zijn kop staat. Ik probeer het bij te houden in het nieuws want ook dat vind ik ook erg on boeiend in de hoop dat het niet al te veel zorgen voor iedereen met zich mee zal brengen. Want het is natuurlijk voor velen weergaloos verschrikkelijk, 

En hier tussen al die uitersten zit ik dan mijn blogje te tikken…

En toch draait de wereld door en trekken de bomen zich er niets van aan en doen hun uiterste best ook droogte te doorstaan. Ze boren hun wortels nog dieper in de grond om het levenswater te putten. en geven uiteindelijk al hun groene blaadjes weer waardoor we in hun schaduw kunnen uitrusten en bijkomen van alle muizenissen in ons hoofd. 

Maak er een mooie warme dag van.

Het komt goed

 Ik denk dat ik een beetje last heb van het mooie weer. Niet dat het erg is hoor maar er komt niet veel van een blogje schrijven. Dan zijn er weer zoveel andere dingen die me bezig houden. We gaan regelmatig naar buiten en genieten van wandelingetjes door het park, gaan naar het Depot of het Arboretum in Wageningen. Lopen een rondje in de dierentuin en de lente is nog maar net begonnen . Hopelijk een mooie zomer voor de boeg. 

Maar als het echt te warm wordt is het ook vaak fijner om in huis te blijven. Dus nu profiteren we er even van. 

We liepen een paar dagen geleden ide heuvel op waar de auto geparkeerd stond naar de dierentuin en er kwam zo'n mooi jong superslanke jonge vrouw ons tegemoet met haar man en een klein meisje dat zo helemaal haar eigen ding liep te doen. Plotseling overviel me een gevoel van grote verwondering. Hoe is het mogelijk dat twee levende 'objecten' met een enorme hoeveelheid mogelijkheden in ieder persoonlijk aanwezig, in staat zijn een soort afspiegeling van zichzelf op de wereld te zetten dat zo piepklein en zo kompleet9 is en dat het dan weer volkomen nieuwe mogelijkheden in zich heeft. Een tenger klein evenbeeld van twee mensen waar niets aan lijkt te ontbreken.  

Wat is de wereld toch wonderschoon met alle mogelijkheden en alle schoonheid die aanwezig is waar we veel te vaak langsheen lopen zonder het op te merken. 

Er is zoveel moois dat we het nauwelijks nog opmerken en ons vaak vastgenageld voelen aan alles wat niet gaat zoals we het zelf zouden willen en ook aan alle ellende die dat teweeg brengt. 

Juist deze lente periode is als vanzelfsprekend geschikt om meer rond te kijken naar het wonderbaarlijke van het hele leven en de wereld waarop we leven die altijd weer een weg vindt om tot bloei te komen al is het niet allemaal alleen l ten gunste van mijzelf maar het komt goed. Want de wereld draait niet alleen om mij. 

Creativiteit en vernieuwing en denken

 Creativiteit en vernieuwing kunnen niet uit het denken voortkomen . Het denken houd zich bezig met wat al bekend was. In de stiltes tussen de gedachten in het volkomen aanwezig zijn met de bezigheid van het moment, komen de vernieuwingen en het authentieke naar boven . Zolang als wij ons denken laten zwerven, kan dit het punt van Ontdekking niet bereiken. 

Dat las ik over hoe dat zit met creativiteit en denken. Heel lastig om het bij mezelf op te merken. Het zegt namelijk niet dat er in het hele scheppingsproces van vernieuwing geen denken voorkomt maar de vernieuwing en de werkelijke creativiteit komen uit een andere 'bron' en daarop is het denken biet op van toepassing. Daar ben ik alleen maar intensief bezig en met wat ik doe zonder denken. Als het ware een geheel geworden met wat er van binnen naar buiten komt in de bezigheid. Alleen daar op die momenten kan de werkelijke vernieuwing en het scheppingsproces ontstaan.

Meestal zijn dit zeldzame momenten. Heel intensief bezig zijn wil nog niet zeggen dat er vernieuwing ontstaat.

Pas later bij het ernaar kijken of opmerken, kunnen er weer gedachten en herkenning optreden.  

Zo zit het hele gewone leven en ook kunsten en wetenschap in elkaar. Werkelijke vernieuwing komt voort uit opgebouwde ervaring en of kunde die in het proces van creëren wordt losgelaten of 'uitgeveegd' en dan kan er plots in een soort aha-erlebnis iets volkomen nieuws ontstaan. 

Dat wilde ik even kwijt

Laat maar horen als je andere levens-of creatieve ervaringen hebt.

Dit is een oefening stilleven dat opgesteld klaarstond. Niet vernieuwend in een totaal alomvattend kunstplaatje maar ik heb er  wel intesief aan gewerkt. Wie weet misschien was het toch achteraf wel vernieuwend vanuit mijn perspectief van wat ik gewoonlijk schilder.

Voorjaar

  Ik schreef een heel blogje begin deze week over het slechte zien en over wat ik wel en niet zie. Wat een gezeur. Ik ben blij dat ik het niet heb gepost maar in mijn kladblog plaatste dat ik alleen zelf lees. 

Op een of andere manier levert het wel weer energie op als ik het weer eens opschrijf want ik ben verleden week op zoek gegaan naar mogelijkheden om toch anders en beter met mijn brillen om te gaan Maar je kunt het geloven of niet. Zoals ik het de laatste tijd deed gaat het toch het beste. Een Varifocus ook al heeft die een kleiner zichtoppervlak, die toch zoveel mogelijk de hele dag op en een Look over brilletje, wat sterker voor op de telefoon. Die wordt wel erg klein om goed te kunnen zien.  

Ik heb het gevoel erg druk te zijn. Kan natuurlijk ook aan het voorjaar liggen. We fotograferen weer en dat is heerlijk. Al die prachtige bloesems overal. Ik heb echt weer zin in de vernieuwing van al het groen.

Misschien wil ik daar zelf wel aan meedoen want ik ben naar volksdansen gegaan en vond het zo leuk. Schrik niet, het was gewoon op mijn leeftijd afgestemd maar het lijkt me heerlijk als je de basis kent en dan lekker in het ritme van de muziek kunt meegaan. Ik kijk ernaar uit om beter de structuur van de passen te leren kennen.

Dat gevoel van druk zijn zit denk ik echt wel tussen de oren. Je kunt toch nooit meer dan één ding tegelijk doen en als je druk bent zit het in je hoofd dat je vooruit loopt te denken wat er nog allemaal moet. Dat is niet nodig want dat komt vanzelfsprekend op een volgend moment. Terwijl ik De vaatwasser uitpak en over de boodschappen nadenk is dat zinloos want dan kan ik niet eens op een briefje schrijven wat ik nodig heb. Het gevoel van vergeten als ik er niet over nadenk tijdens het uitpakken van de vaatwasser is overbodig want als die klaar is popt het vanzelf weer op en kan ik gewoon dat lijstje boodschappen maken.  

Nee het is niet zo makkelijk om het hoofd wat rust te geven. Maar als dat er wel is, scheelt het een slok op een borrel met de rust in het dagelijks leven. 

Dinsdagmiddag waren we in het Arboretum van Wageningen. De bloesembomen stonden volop in bloei en overal begint de groene waas zichtbaar te worden. Heerlijk met het zonnetje erbij. 

Over boosheid

 Eens kijken of ik iets zinvols kan schrijven over boosheid. Dat is iets dat we door onze christelijke traditie en eeuwenlange moralisatie niet moeten hebben. Dat zit behoorlijk ingeburgerd. Soms zo verborgen dat we het nauwelijks nog in de gaten hebben Als je een goed mens wilt zijn mag je niet uit je dak gaan van boosheid en helemaal goed is het als je geen boosheid hebt. Dat begint al op jeugdige leeftijd. Je moet een lief kind zijn. Mijn moeder zij wel: Ik ben niet boos maar verdrietig.

Ja hoe zit dat nou? Hebben we niet allemaal een bepaald soort kwaliteit van kracht zoals boosheid in ons. Want er gaat in echte hevige boosheid erg veel energie om. En die kracht wil ik toch wel graag blijven gebruiken onder de juiste omstandigheden. Als er geen boosheid in ons aanwezig zou zijn, zou de wereld er heel wat beter uitzien. In de politiek kan je ook zien hoe het parten speelt bij ogenschijnlijk rustige heersers die de gruwelijkste dingen kunnen doen en zich van geen kwaad bewuyst lijken te zijn. Ze functioneren op buitensluiten van dat wat hen niet past. Daar willen ze niet mee geconfronteerd worden. 

Zo werkt dat op ,mondiaal niveau en het kan ook zo werken in het klein in ons persoonlijk leven. Vaak zit de boosheid in een jasje van vriendelijkheid zonder diepgaande zelfreflectie. Ik zie alles als buiten mezelf waar het zich afspeelt en kijk naar de ander die als het te lastig wordt, wordt buitengesloten. Zelfs soms zo erg dat ik denk dat de ander mij niet waardig is. En dat ik die ander buiten wil sluiten, Als ik er goed over nadenk is dat dan niet arrogant van mij?

En dan gaat het er niet om dat ik de ander niet buiten zou mogen sluiten als ik geen ruimte genoeg in mijzelf heb leren creëren, dat uis ook goed maar het zou fijn zijn als ik mezelf dan eerlijk in de ogen durf te kijken en zou zien dat er evenveel blokkades in mij aanwezig zijn en misschien wel verkapte boosheid. Maar dat erkennen is voor velen kennelijk heel lastig. Ook vrede hebben met mijn eigen blokkades en ‘tekortkomingen’ gaat nieet van de ene op de andere dag. 

Pas wanneerlf meer rust en acceptatie is van wat ik werkelijk ben met alles erop en eraan is, zal er ook meer ruimte komen voor wat me niet direct past en kan ik het er laten zijn zoals het is. Daar kan ik dagelijks mee werken en duidelijk proberen te krijgen. Het is niet makkelijk is mijn ervarting.

Probleem is dan als ik mijn eigen ding aan die ander uitleg de ander afhaakt en mij buitensluit, helaas. Dat hoort er ook allemaal bij.

Zo zit de wereld in elkaar en daar hebben we het mee te doen. Misschien moet ik niet altijd die ander mijn standpunt of grief uit willen leggen.

‘ Dat heb ik niet in mij’ . Dat bestaat niet. We hebben gelukkig alle menselijke mogelijkheden in ons. Het één treedt soms wat meer op de voorgrond dan het ander. Als we het langzamerhand leren kennen, kan de vrede in onszelf komen door het allemaal te aanvaarden en dat verzacht en leert ons ermee om te gaan op een goede manier. 

  

Ruimte en communicatie

 Er is niemand die op zichzelf bestaat. We staan altijd midden in de invloedssfeer van onze omgeving en alles wat er op ons af komt. 

 Dat is gewoon zoals het dagelijks leven functioneert. De een zal zich daar wat meer voor afsluiten dan de ander maar er helemaal aan ontkomen is onmogelijk. Communicatie is belangrijk voor ontwikkeling. In verbinding staan en merken dat ik ruimte ben waarin plaats is voor veel invloeden. De innerlijke ruimte die iedere keer opnieuw vol en leeg gemaakt kan worden van alles dat mij tot mens maakt. Die ruimte ben ik. (The sky is the limit zei mijn leraar) Dan bedenk ik mijzelf als middelpunt. Inderdaad, bedenk.  Niet meer en niet minder dan dat. De ruimte blijft open .

Die ruimte is (nog) niet de filosofie van het leeg zijn van op zichzelf bestaan zoals de wijsheid van de leegte in het Boeddhisme wordt beschreven en bedoeld. 

Het is simpelweg dat het niet mogelijk is alle invloedssferen volkomen buiten te sluiten. Hier en daar kan ik leren me zoveel mogelijk af te sluiten voor de hoeveelheid waarmee ik niet geconfronteerd wil worden, daar zorgt dat bedachte middelpunt wel voor en dat kan een groot goed zijn om het ‘zelf’ te beschermen. Alles buitensluiten is onmogelijk, misschien wel onmenselijk. Dan zou ik de verbinding kwijt raken. En die heeft zo ontzettend veel mooie kwaliteiten.

Daar staat dus tegenover dat ik met heel veel invloedssferen blij kan zijn Invloeden die passend zijn in de periode en de processen waarin ik me bevind.  

Het is allemaal communicatie, althans ik zou het zo willen noemen want ik kan er op heel veel manieren gebruik van maken of het gewoon buitensluiten als ik me van die mogelijkheid bewust ben. Dat kan zelfs heel moeilijk zijn. Dus GWOON buitensluiten, nee dat werkt niet altijd. Nog afgezien van het feit dat dingen buiten  sluiten en  blokkeren mijn perspectief verkleind en mijn sensitiviteit uiteindelijk zal verminderen. Wel handig als ik erg overprikkeld ben, dat vaak hoogsensitief wordt genoemd  

Hoe blijf ik in een gelijkmoedig middelpunt als er iets op me afkomt waardoor ik me niet wil laten meenemen? Ja dat is een intensieve oefening van opmerken dat ik me weer door de emotie van mijn irritatie of iets anders mee laat nemen. Mij helpt  dat opmerken al en dan bewust ademhalen en denken, : ook dat mag er zijn want er is genoeg ruimte in mij en het verdwijnt zoals het verschijnt. Dat helpt, is mijn ervaring.. maar het is consequent moeite doen om op te merken hoe ik reageer.

Het is geweldig geïnspireerd te kunnen worden door invloeden van buitenaf andere mensen en dingen. Daar is diepgaande blijdschap en op moeilijke momenten ook veel lering uit te halen. 

  Ik zou evenveel alinea's kunnen schrijven over het meegenomen worden in een prachtig boek of tijdens een rustgevende meditatie. Een mooi concert en hoe leuk is het niet onder de invloedssfeer van een kunstenaar zijn werk te bewonderen of in een groep of vriendenkring fijn te functioneren.. Om nog maar te zwijgen over het delen van de eigen ervaringen of hobby's met anderen. Zeker als ik dan merk dat ik ook nog eens eekenning krijg voor mijn deel van de inbreng. Die diversiteit valt voor mij allemaal onder het kopje communiceren

Hoe gemakkelijk vergeet ik dan niet, als ik vol zit met mijn eigen ideeën, dat ik te weinig aandacht besteed aan de inbreng van een ander, ook al zijn de uitlatingen in mijn ogen nogal negatief.. Het wordt door die ander niet als negatief ervaren. Toch wordt ook daar erkenning voor verwacht. Ja, dat vind ik soms best moeilijk om daar een goede weg in te vinden.Maar dan kan ik denken : er is ruimte genoeg, het hoort allemaal bij een goede communicatie.

Ik vind het erg belangrijk alert te zijn op goede communicatie. Ook als het me niet boeit probeer ik in te voelen dat de ander ook zijn deel kwijt wil net als ik. Ik heb gemerkt dat meeleven toch helpt. Dat is mijn oefening daarin. Soms heel lastig en niet dat het altijd lukt hoor. Maar ik doe mijn best en dat is genoeg. 

En als het me teveel wordt tja dan is er hopelijk een goede keus.