Voorbereid

 Het zonnetje schijnt. Heerlijk. Ik heb sinds tijden niet meer zo lang geslapen. Meestal slaap ik niet langer dan 5 of hooguit 6 uur. Maar ik ben wel steeds meer en sneller moe. Nu heb ik de 8 uur volgemaakt. Ik ben op tijd naar bed gegaan en ben ook snel in slaap gevallen. Het zou weleens kunnen zijn dat ik door te laat naar bed gaan, over de slaap heen ben.

Toch is het gek. We bereiden ons overal op voor om er goed mee om te kunnen gaan. Komt er regen ... dan neem ik mijn plu mee of trek maar vast mijn regenjas aan op de fiets. Ik poets mijn tanden misschien een beetje extra als ik naar de tandarts moet en zo zijn er talloze dingen waar ik van tevoren rekening mee probeer te houden en me erop voorbereid. Vaak onbewust maar ik zorg er zo veel mogelijk voor dat me geen onvoorziene dingen overkomen. Ook al weet ik totaal niet wat me te wachten staat. Ook bij grotere gebeurtenissen zoals een huis kopen, dan zorg ik dat ik alle dingen die nodig zijn klaar heb.  

Alleen de dood wordt altijd vooruitgeschoven. Daarover durven of willen de meesten mensen niet nadenken met de gedachte: hoe kan dat nou als ik dat nog nooit heb meegemaakt. Maar we hebben de volgende dag of minuut ook nog nooit meegemaakt. En toch bereiden we ons voor op onvoorziene ellende die kan worden voorkomen.

  Ik denk nou juist dat dat heel belangrijk is omdat we ons overal zo veel mogelijk op voorbereiden. . Niet om angst op te bouwen maar om een beter leven te krijgen. Dat lijkt tegenstrijdig, maar het is mijn ervaring dat ik zonder angst daarover heb leren denken. En daardoor op een open meer onbezorgde manier in het leven kan staan. Dat leerde ik niet van het ene op het andere moment. Maar het leerde me bewuster lief te hebben en los te laten. Er te laten zijn wat er is omdat alles wat er is, gebruikt kan worden om in vrede te leren leven.  

Droog zwemmen noem ik dat zodat ik niet verzuip bij zware omstandigheden. Het helpt me doorlopend door ellendige dingen heen. zonder te weten wat het werkelijk betekent om dood jan ik in gedachten afscheid nemen en me voorstellen wat dat is. Dat is een eerste stap. Ik ben beter voorbereid en kan in rust iedere dag leven omdat ik me dagelijks voorstel dat het mijn laatste zou kunnen zijn en ik alles achter me moet laten. Het leert me leven in het moment waarin ik leef, het volgende moment is onvoorspelbaar. Dat geeft ruimte.  

Daarop slaat ook mijn vorig blogje waarin een gedichtje staat. Ik geloof 2 terug.

Maar natuurlijk is dat niet het enige: er gaat een hele onderbouwing aan vooraf. Het zou niet goed zijn als het je alleen maar angst en ellende oplevert. Dat is niet de bedoeling. Maar zeker is dat er mogelijkheden zijn om uit bepaalde vastgeroeste moeilijke denkpatronen te stappen en vrijer in het leven te staan.