Bloggen zien als hobby

. Schreef Ferrara. Zie het als een hobby zoals fotograferen en schilderen.

Ja inderdaad, zo zie ik het ook. Het verschil is dat ik graag zou willen dat het net zo makkelijk ging als vroeger op weblog. Makkelijk heen en weer lezen en op die manier communiceren met andere bloggers. Maar voor mij gaat dat nu anders. Ik moet misschien een andere manier vinden. Want schrijven lukt nog wel met behulp van google doc die het grote aantal (voor mij) onzichtbare fouten eruit haalt waardoor mijn blogjes niet leesbaar zouden zijn maar ook het lezen van andere blogjes wordt een crime en vraagt te veel energie waardoor helaas de interesse ook minder wordt.

Maar ik zie dan dat mijn blog toch nog wel gelezen wordt en ik ben blij met de reacties die ik goed leesbaar ook in mijn e-mail binnen krijg.. Ik vind het ook leuk om daar persoonlijk op te reageren als dat mogelijk is. Misschien is het handig daar via een volgend blogje op te reageren zoals nu op Ferrara.

Het is wel weer duidelijk dat alles doorlopend verandert. Het is de kunst om steeds weer een weg te vinden om ermee om te gaan en als dat niet meer lukt tevreden te blijven met wat IS. Hopelijk blijven we dan blije mensen onder allerlei omstandigheden.Doen wat kan

Er is al genoeg ellende in de wereld. Nu ook weer o miskenbaar oorlog met Iran. Ik kan er niets zinvols over zeggen want oorlog pakt zo wie zo niet goed uit en kost mensenlevens en nog veel meer. Ik persoonlijk heb geen oplossing voor het lijden van de hele wereld . Iedereen heeft een persoonlijk idee voor oplossingen en dan botst dat zo wie zo al met anderen. 

Allemaal een goed en vredevol weekend toegewenst.

Het was ook ruzie vrijdagmiddag bij de apen. Sjonge jonge wat gingen ze te keer. Over de verdeling en de macht.  Het leek wel menselijk gedrag 🤪 

Tis maar dat je het weet

 Je kunt niet zeggen dat ik een stabiele blogger ben. Soms neem ik me wel voor daar wat consequent mee om te gaan. Maar zoals met veel oppervlakkige beslissingen blijft het daarbij en pakt de praktijk anders uit.

Daar in tegen kun je me veel frequenter vinden op facebook. Waar ik al mijn foto s en werkstukken publiceer.

Ik ben weer lekker aan het fotograferen nu het weer er beter uit gaat zien en de hele winter heb ik me op het schilderen en de gelliplate gestort. Maar nu wordt het weer tijd om wat meer van de buitenlucht te genieten. 

Wil Fer boodschappen gaan doen. Getver daar heb ik nou helemaal geen zin in. Nou ja, dan gaat hij alleen. Geen probleem. Maar ik denk dan dat ik toch maar even mee hobbel. Ik realiseer me dat hij al zoveel van het huishouden gaandeweg heeft overgenomen. Vaatwasser in en uitpakken doe ik nog en strijken. Soms eten koken maar er gaat tegenwoordig een en ander in de airfryer en die kan ik niet meer zo goed bedienen met het slechte zien.... dus.... je raad het al. Ook wordt er nog weleens iets gehaald want koken is niet echt mijn hobby.

Nouja, ik zal hier niet de hele huishouding uitspinnen maar ik houd meer dan genoeg tijd over voor buiten huishoudelijke bezigheden en toch kom ik niet regelmatig aan bloggen toe. 

Tis maar dat je het weet

Blijdschap

Mijn mentale gesteldheid hangt ook erg samen met het weer ! Heb jij dat niet ?

Vraagt mijn vriendin.

Nee, dat heb ik niet zo, maar daaar heb ik wel jaren  aan moeten werken en ik ben blij dat ik daartoe de moge,ijkheden en ee  goede weg heb gevonden.  Voor mij betekende dat heel veel  denken, analyseren , leren, en mediteren ,

Het is me niet aan komen waaien.

 Natuurlijk  geniet ik als het mooi en beter weer gaat worden maar er is in ieder geval geen weersomstandigheid waardoor ik me zodanig laat beinvloeden dat ik er ,last van krijg. 

Ik kan blij zijn omdat ik hoofdzakelijk (tot nog toe) onder veel omstandigheden diep van binnen  de blijdschap weet te vinden door mijn beoefeningen.

Daar mijn aandacht op gevestigd, dat is wat ik hopelijk  kan consolideren 

  Soms weet ik niet meer of ik er al eerder iets over  schreef

Het zou kunnen zijn dat ik op een gegeven moment echt niet meer kan schilderen. Het wordt steeds lastiger en ik zoek nieuwe wegen in wat ik nog wel kan. Dus wilde ik de gelli plate uitproberen. Het is best leuk om te doen maar ik moet er nog steeds aan wennen . Het is net zoiets als schilderen achter glas waarbij je precies andersom de lagen verf op moet bouwen. Nou dat is verdomt lastig en ik breng daar niet veel van terecht. Ook al omdat er altijd een deklaag op het laatst overheen gaat waarbij je de onderlagen van de gelli plate aftrekt.. 

Als ik de youtube filmpjes kijk, lijkt het zo makkelijk. Forget it.! En als ik dan ook nog eens ongeduldig ben en mijn eigen creativiteit daar meteen bij wil implementeren, ja, ja , dan kan ik het helemaal wel vergeten. 

Ik kom niet verder dan wat achtergrondjes op A4 fabriceren die zich opstapelen en waar ik niet veel verder mee kom .

Bovenstaand schreef ik enkele weken geleden en intussen gebruik ik de gelli plate  wat meer op mijn eigen manier en zoals het me uitkomt.

Af en toe pak ik het digitale tekenprogramma dat ik wel een beetje ken er maar bij en maak dan van de achtergrondjes een compositie aangevuld met fotowerk uit mijn archief. Of ik schilder er lustig overheen tot ik het juiste resultaat heb bereikt.

Ach het houd je van de straat. Intussen ben ik ook met karton knipsels begonnen en maakte een eerste probeersel als een mozaïek van karton. 

Of ik trek oud werk op papier ui de kast en verander wat me niet meer bevalt.  Het geeft me nog steeds erg veel p.ezier en vooral het schilderen blijft heerlijk om te doen

Ik ben niet meer van deze tijd.

Ik weet niet of het alleen maar iets met leeftijd te maken heeft, maar het leven in de tegenwoordige maatschappij wordt er niet makkelijker op. Vooral de gezondheidszorg is iets waar ik op mijn leeftijd iedere keer weer mee geconfronteerd wordt.

Ondanks mijn beperkte zicht kan ik me redelijk goed redden op de digitale media, maar dat neemt niet weg dat het steeds lastiger wordt.

Nog extra valt mij dat op bij de mantelzorg voor schoonmama van 96. Gelukkig ben ik nu op mijn 81ste bij haar zorg toeschouwer geworden en zorgen Fer en zijn zus daarvoor maar ik houd mijn hart vast hoe dat tegenwoordig geregeld is met bijvoorbeeld doodgewone afspraken maken bij de huisarts. Dat is bijna onmogelijk geworden. 

Als ze ziek is en je beld of gaat naar de balie voor een afspraak, ktijg je eerst te horen dat je een machtiging moet regelen met ma. Als dat geregeld is en het is maar de vraag hoe dat te regelen valt met een 96 jarige zieke, maar O.K. dat had je dan dus maar van te voren moeten bedenken, jaja. Fan kun je bellen en moet je maar afwachten wanneer je terug gebeld wordt. Het kan één of meer dagen duren en dan wordt er een afspraak ingepland voor hopelijk de volgende week. Als de zieke dan is overleden scheelt dat alweer voor de wachtlijst.

En als ik dan ook nog eens documentaires zie over de gehandicaptenzorg en mantelzorgers die echt nergens terecht kunnen, dan slaat me de schrik om het hart voor al die mensen die daar afhankelijk van zijn. En dan schijnt het ook nog eens zo te zijn dat wij gezegend zijn en in een rijk en georganiseerd land leven. Het kan dus slechter.

Hoe kan dat nou. We hebben al tientallen jaren een rechtse regering gehad die er hoofdzakelijk vanuit ging, als we maar goed lopende bedrijven, fabrieken en ondernemingen hebben dan komt de rest vanzelf wel. Heel even dachten velen dat extreem rechts ons uit het slop zou trekken maar die vlieger ging niet op. En nu blijkt het nog steeds rechts te zijn dat de boventoon blijft voeren.

Of zouden we doorlopend met zijn allen, de ondernemingen, de arbeiders en uitkeringsgerechtigden, wij allemaal samen de snoeptrommel leeggegeten hebben. De een wat meer dan de ander zonder aan sociale medemenselijke verantwoordelijkheden te denken want die kunnen behoorlijk ver gaan en erin gakken. Dat niet meenemen, overdenken en maatregelen nemen, brengt ons in een neerwaartse spiraal van elkaar doorlopend de schuld geven.

 Niet dat IK niet gewoon van mijn pensioen wil genieten en ook denk laat de kapitalisten maar inleveren. Maar die denkpatronen waar ik mezelf ook op betrap zorgen er wel voor dat er niets verandert en de vooruitzichten totaal niet te overzien zijn. 

Zoals ik al zei: ik ben niet meer van deze tijd. En heb niet de hoop daar iets op grote schaal aan te veranderen. Maar ik wil wel leren zien en daardoor hopelijk mijn eigen juiste keuzes te kunnen maken.

De juiste focus

 Soms begrijp ik er helemaal niets van.

Aan de ene kant voel ik me soms beperkt doordat ik zo slecht zie met een vertekend beeld waardoor ik letters en cijfers gefragmenteerd en chaotisch door elkaar zie en aan de andere kant snap ik niet dat ik met 20 en 30 procent zicht in links en rechts nog zoveel redelijk goed zie alhoewel er altijd stukken wegvallen die ik door ernaast te focussen dan plots wel weer zie . Moeilijk om in de juiste focus te plaatsen.

Ja inderdaad vermoeiend maar je raakt eraan gewend.

Vanmorgen lag er een papiertje ban 10 x 14 op mijn tekentafel met wat verfvlekjes erop. Ik had er kennelijk de brayer gedeeltelijk over laten gaan en het daarna in stukken gesneden. Soms maak ik er biekjes van met wat abstraties. Maar nu had ik een plaatje gezien van een vrouwenhoofd en kon ik het niet laten iets uit te proberen. Kijken of ik nog wat kleine details kon vinden met de punt van het penseel. Dat is namelijk altijd het lastigst.

Dan word ik toch weer vrolijk als ik het resultaat zie. Valt nog wel mee he.

met de rug naar het licht

zo ziet dat er uit

Noodgedwongen of voor de lol

 

Ik vind het gewoon zo leuk om steeds weer andere hoekjes en plekjes in de kamer te creëren.

In de winter zijn de bladeren van de bomen en komt het volle zonlicht de kamer in. Heerlijk vond ik dat altijd totdat ik het felle licht niet meer in mijn ogen kon verdragen. 

Altijd zit ik met alle spulletjes waar ik dagelijks mee bezig ben om heen verzameld, tegen het licht te vechten. En daar komt dan nog eens bij dat ik niet met zonweringen of gordijnen opgesloten wil zitten. Dus ben ik weer heel intensief op zoek gegaan naar een betere plek met mijn rug naar de lichtinval van de ramen. 

En het is gelukt. Nu zit ik heel tevreden te tikken op het nieuwe plekje in de kamer en verbeeld me dat ik nooit een beter plekje heb gehad. Alle spulletjes om mij heen. Schetsboekje, tablets, gitaren, brillen, toetsenbord. Ik kan er alles mee op de vierkante meter. Nou ja, dat is ook niet helemaal waar want bij de inloopkeuken staat ook nog een tafel om aan te schilderen. Misschien ben ik al aan het oefenen voor het bejaardenhuis waar je praktisch met de beste wil van de wereld al niet meer in komt. 😅

Ik ben er klaar voor, zullen we maar zeggen. En voel me senang in mijn vertrouwde omgeving. Een beetje schuiven en organiseren…

Verandering van spijs doet eten, zeg ik maar.

En misschien denk je nu dat die arme Fer in een hoekje weggedrukt zit maar nee hoor, die heeft een hele kamer met computer en kasten vo;’’’’ voor zichzelf en zo vermaken we ons best.. Totdat het weer warmer wordt en we lekker weer eens wat meer buiten rond gaan kijken. 

Mozaïek  knippen en plakken van karton.  Daar zijn we bij de kwa de hele maand nog mee bezig'  Ik ben benieuwd of er nog iets vernieuwender dan bloemtjtetjes  uit mijn handen gaat komen of  misschien laat ik het hier wel bij en ga met andere dingen aan de gang.

Pijn en plezier

 Weer even tijd maken voor een blogje. Gisteren een telefonisch consult met de mdl specialist. Dat is toch wel fijn dat je voor zulke eenvoudige gesprekjes zonder onderzoek niet meer naar het ziekenhuis hoeft.

Nu ga ik dus verder zonder de medicatie maar wel met een intensievere aandacht voor de mindfulness. Eens kijken wat dat oplevert en ik ben wel van plan paracetamol te gebruiken om de pijn wat te onderdrukken als het nodig is en uit de hand loopt.

De verkramping die ik een tijd lang gehad heb is uiteindelijk ook door aandachtsmeditatie helemaal weggebleven. Zo'n prikkelbaar darmsyndroom heeft de neiging op allerlei verschillende manieren iedere keer weer de kop op te steken. Steeds weer met andere pijn soorten en/of lastigheden. En met die lastigheden, ach kan ik tot nog toe wel omgaan, gelukkig.

Nu hoop ik dat zeer pijnlijke aanvallen ook op den duur weg zullen blijven .

Ik henb natuurlijk al meer dan 30 jaar meditatie ervaring en ben er nu nog weer verder ingedoken op basis van mijn beoefeningen, gefocust op die ellende. Niet door er van weg te lopen met de aandacht maar met specifieke beoefening erbij te blijven in rust, vrede en liefde. Kort door de bocht opgeschreven misschien, maar mijn ervaring is dat het altijd goed doet.

Nu heb ik nieuwe leerstof ontvangen op basis van mijn beoefeningen waar ik heel blij mee ben. Zeer intensief en uitdagend. Dus er komt bij dat het ook nog eens bijzonder is om ermee te kunnen werken. Niet alleen voor de lijfelijke omstandigheden.

Als de pijn maar dragelijker wordt dan ben ik tevreden. Dat werkte wel met de medicatie maar het was niet de bedoeling dat te blijven gebruiken maar na een slechte dagelijks pijnlijke zomer en was het een goede overgang . Alleen de bijwerkingen vond ik ook minder dus nu maar stoppen.

Ik heb er alle vertrouwen in.

Ik ben  veel aan het  schetsen, schilderen, gelliprinten en heb mijn werkhoek opnieuw ingericht met extra schapjes onder het raam binnen handbereik.  Wat heerlijk om zo bezig te kunnen zijn