Bellen bkazen

 Vroeger waren het mijn emoties die opvlamden van dieptepunten naar hoogtepunten en omgekeerd.

Daar heb ik niet zoveel last meer van. Het is allemaal wat stabieler geworden en ik ervaarde dat daar niets mis mee is. Ik kan nog evenveel genieten als vroeger tijdens hoogtepunten. Het klopt niet dat je om dat te ervaren ook die doffe ellende moet ervaren.

Maar dat lijf schijnt daar allemaal geen weet 'meer' van te hebben en de ene dag voel ik me lekker fit en denk ik veel te kunnen doen en inderdaad dat is ook fijn maar meteen weet ik dat het o zo makkelijk is over de grens te gaan en dat moet ik dan de volgende dagen bezuren door behoorlijke vermoeidheid en ook weer opspelende darmen.. Een stabiel middelpunt is niet zo eenvoudig te vinden. Mijn lastige darmen spelen daarin de hoofdrol en even leek ook dat dat wat stabieler te worden nede door de medicatie maar nu hang ik weer doodmie op de bank na een paar vermoeiende dagen en vraag me af of ik dan toch weer aan de pillen miet. Tja, daar heb ik ook niet zoveel zin in. 

Gelukkig dat de emoties daarover nuet meer de pan uit rijzen en er onder lijden en ik me makkelijk aanpas bij wat er is in ieder moment.

Kinderen blazen bellen boor een beschilderd eeuwenoud monumentaal pand. Een voorbeeld voor vergankelijkheid.

Bewust worden

 Het duurde even maar plots dacht ik:

Het lijkt wel of ik in een dip zit.

En toen me dat duidelijk werd kwamen de bouwstoffen binnen om er weer uit te klimmen.

Ingewikkelder

 Als ik naar mijn oude schilderijen kijk van decennia geleden denk ik weleens dat ik het zo niet meer kan. Ik zie nu eenmaal veel slechter dan vroeger. Maar vanaf dat ik slechter ging zien ben ik ook op een andere manier gaan schilderen. lastig om uit te leggen .

 De veranderingen die ontstaan, staan niet op zichzelf. Alles heeft met elkaar te maken en nu ik een paar keer wat oud schilderwerk op de ezel had gezet en daarmee aan de gang ging. Er bewust mee bezig , herinnerde ik me de manier waarop ik, voordat ik slechter zag, met het werk omging. 

Ik liet het staan op de ezel en keek er lang en veel naar. Iedere keer viel me weer iets op dat aangepast moest worden en dat kon lang doorgaan tot ik dacht "zo is het goed genoeg voor dit moment".

Kleiner werk dat op tafel licht vraagt een heel andere manier van werken

Heerlijk was het om er zo mee om te gaan. En zo wil ik proberen er nu weer mee om te gaan. Meer en vaker werk op de ezel.  

Al is het nu op een iets ingewikkelder maar overal zijn tot nog toe oplossingen voor.

Ik heb er zin in

 Zo leuk,

Ik was helemaal vergeten in de nieuwsbrief te kijken voor de schilder opdracht van deze maand. 

Uitvergrotingen. We beginnen met houtskool.

Daar heb ik echt wel zin in. Een schetsboek mee en hopsakee..  lekker snel  de een na de ander. Ik ben benieuwd, maar het kan zomaar zijn dat Jos met een andere uitleg komt en voorbeelden waardoor ikik weer op heel andere ideeën kom. Ik laat me vanmiddag verrassen.

Dan sleep ik vanmiddag maar niet die zware verf-en schilderspullentas mee.

wakker

Soms lig ik 's nachts een paar uur wakker, zoals vannacht.

Dan heb ik zoveel schilderideeen dat ik het liefste maar op zou staan.

Dan denk ik:

Ik schilder alleen nog maar over pijn, over het lijden en wat wij mensen elkaar allemaal aandoen, want als je dat niet ziet en daar niet op wat voor manier iets mee wilt doen, waar leef je dan voor?

Nu vind ik het jammer dat ik dit schilderij heb over heb geschilderd omdat het zo eindeloos triest is en ik liever iets vrolijker wilde.

Maar ik ben van mijzelf al vrolijk genoeg, gelukkig dus kan ik me confronterend schilderen wel permitteren.