Soms lig ik 's nachts een paar uur wakker, zoals vannacht.
Dan heb ik zoveel schilderideeen dat ik het liefste maar op zou staan.
Dan denk ik:
Ik schilder alleen nog maar over pijn, over het lijden en wat wij mensen elkaar allemaal aandoen, want als je dat niet ziet en daar niet op wat voor manier iets mee wilt doen, waar leef je dan voor?
Nu vind ik het jammer dat ik dit schilderij heb over heb geschilderd omdat het zo eindeloos triest is en ik liever iets vrolijker wilde.
Maar ik ben van mijzelf al vrolijk genoeg, gelukkig dus kan ik me confronterend schilderen wel permitteren.
