Bellen bkazen

 Vroeger waren het mijn emoties die opvlamden van dieptepunten naar hoogtepunten en omgekeerd.

Daar heb ik niet zoveel last meer van. Het is allemaal wat stabieler geworden en ik ervaarde dat daar niets mis mee is. Ik kan nog evenveel genieten als vroeger tijdens hoogtepunten. Het klopt niet dat je om dat te ervaren ook die doffe ellende moet ervaren.

Maar dat lijf schijnt daar allemaal geen weet 'meer' van te hebben en de ene dag voel ik me lekker fit en denk ik veel te kunnen doen en inderdaad dat is ook fijn maar meteen weet ik dat het o zo makkelijk is over de grens te gaan en dat moet ik dan de volgende dagen bezuren door behoorlijke vermoeidheid en ook weer opspelende darmen.. Een stabiel middelpunt is niet zo eenvoudig te vinden. Mijn lastige darmen spelen daarin de hoofdrol en even leek ook dat dat wat stabieler te worden nede door de medicatie maar nu hang ik weer doodmie op de bank na een paar vermoeiende dagen en vraag me af of ik dan toch weer aan de pillen miet. Tja, daar heb ik ook niet zoveel zin in. 

Gelukkig dat de emoties daarover nuet meer de pan uit rijzen en er onder lijden en ik me makkelijk aanpas bij wat er is in ieder moment.

Kinderen blazen bellen boor een beschilderd eeuwenoud monumentaal pand. Een voorbeeld voor vergankelijkheid.