Hoezo mild.?

 Nee mild kan ik het niet noemen. Een paar dagen koorts en toch anders ziek dan griep alhoewel het er op lijkt,

Liggend en uitrustend voel ik me nu alweer een hele Piet Maar even iets doen, dat is differend koek. 

Mijn armen wegen kilo s. Mijn benen zwabberen ik ben duizeliger dan ik altijd al was en nu is mijn smaak werkelijk helemaal verdwenen en ik voel me negentig. Iedere keer overal in mijn lijf pijntjes die gelukkig niet doorzetten.  Hoofdpijnscheuten. Oorpijnscheuten,   borst pijn, rugpijn. grote teen pijn😂

Maar laat je niet afschrikken. Natuurlijk daar zit niemand op te wachten.  Maar Als je het lijf een beetje kunt scheiden van de geest die blij is met alle lampies die ik gelukkig al voor het ziek zijn  in de serre en de boom heb gehangen die iedere avond als het donker wordt door al het glaswerk rondom honderdvoudig wordt weerspiegeld. Dan word ik daar heel blij van.. 

Fer was voor mij dus al ziek maar ook al eerder alweer op de been maar hij kampt ook nog met de naweeën. Maar zo lief hoe hij ondanks dat toch ook het nodige voor mij deed en nog meer ben ik blij samen te zijn.

Alleen nee toen ik naar mooie kerstmuziek wilde luisteren en er veel hopsajanneke voorbij kwam heb ik gauw de rust stabiliteit en stilte weer opgezocht en me verheugd en blij gevoeld met alles dat er wel is.  Mijn heerlijk warme bed en de mogelijkheid tot tevredenheidgevoel. (Want dat is werkelijk iets ok dankbaar voor te zijn)  Ik ontdekte ook de voorleesmogelijkheid van de eboek bibliotheek waar ik meditatie boeken in vond. 

Voor mij is dat toch de manier om beter te worden. Niet vechten maar' go with the flow' met alles wat er is vreugdevol mijn weg gaan.  In mijn achterhoofd houd ik altijd rekening met de mogelijkheid van niet beter worden en dat is niet fatalistisch  naar geeft me de moed om steeds weer te zien wat op dit moment goed is en waar ik goed mee kan leven. 

Ik schrijf dit allemaal hier  omdat het mijn eigenwijze  levensleerproces is.  En zo zal het hopelijk iedere dag zijn. Want niets is zeker.  Maar ik kan er wel aan werken  me er op deze manier bewust van te blijven. 

Het zat er in

 En nu komt het eruit. 

Liefdevol in ontvsngst genomen can mijn lief.

Corona

Koortsig en alle verdchijnselen. Mild noemen ze dat.

Klaar voor ontvangst?

 Vrienden die op mijn blog geaboneerd zijn kregen plots geen melding meer in hun mailbox

Dus is dit een mailtje om te kijken of het nu opelijk wel weer goed gaat.

Update

Nee het werkt dus kennelijk niet meer. Jammer

Wijsheid

 De regen tikt op de bakken van de rolluiken.  Die gebruiken we alleen maar in de zomer om te schermen tegen de warmte van de zon/. Dat is nu niet nodig. De gordijnen gesloten, een warm bed en ik denk aan de blogjes die ik graag zou willen schrijven.  

Er zijn zoveel mogelijkheden en ik heb daar zo mijn eigen ideeën over. Net als iedereen dat op de eigen manier doet.  Het komt niet allemaal zomaar uit de lucht vllen. Er is altijd een oorzaak. Er wordt over nagedacht en het gaat in het algemeen over  de eigen ervaring. Dat is waar ik over nadenk bij het kletteren van de regen onder de warme dekens. 

Ik zou wijs willen zijn en inzicht willen hebben in oorzaken en gevolgen. En dan ook nog de mogelijkheid in me hebben om die inzichten in hapklare brokken te communiceren zodat er mooie gesprekken konden ontstaan en er analuytisch nagedacht werd over hoe het leven in elkaar steekt in een wisselwerking van gedachten uitwisseling.  Gelukkig kan ik dat in mijn zoom cursussen die ik volg al wel leren en  er me mee bezig houden  Als deelnemer aan die cursussen is dat heel veilig en plezierig .Maar  om erover te schrijven is heel wat anders  Dan zou je je ook nog vrij moeten voelen en niet afhankelijk zijn van  wat er aan reactie op komt. Zonder   zonder angst voor lof of blaam eer of kritiek. Vrij in handel en wandel;

Dat is hetgeen wat ik denk dat er op Twitter gebeurd. Mensen voelen zich aangevalle en de reacties zijn daar niet amls. Ik heb respect voor degene die omdanks alle kritiek en ellende toch hun weg weten te vinden  ook al ben ik het niet met hen eens. Dat is het risico als je denkt anderen te kunnen vertellen wat jouw waarheid is en dan niet de wijsheid hebt om te begrijpen dat je een ander jouw 'wijsheid'  nooit op kunt dringen omdat iedereen zijn of haar eigen wijsheid heeft en die niet universeel is. 

Dat allemaal te kunnen zien en overzien in een vrije ruimte zonder vastgebakken te zitten in eigen ideen dat noemde  Krishnamurti keuzevrij gewaarzijn. En dat is op dit moment dan mijn interpretatie van zijn woorden. Voor zekerheid moet je hem zelf maar eens lezen. 

Onze keuzes zijn gebaseeerd op het dagelijks leven. Dat gaat oveer ja of nee, wel of niet . Heel belangrijk voor de dagelijkse behoeften en daar is geen eenduidigheid nodig.  Daar is het verschil zo mooi en heel belanfrijk. Het wordt verward met de dieper liggende oorzaken. Met de manier waarop we ons vastklampen aan de ideeen die we hebben en ons geraakt voelen/ De steek in het hart als het niet op de juiste manier wordt opgepakt.  Dat wil zeggen op de manier die wij ermee bedoeld hadden. 

Ik wilde het kort houden maar dat is me weer niet gelukt. Als ik begin dan draaf ik door

Sorry.  ☺️

Nu nog een mooie foto. pfff bedenk daar maar eens iets passend bij. Ik kan dat niet hoor.

Als dat niet wijs is dan weet ik het niet meer. 

Mooie zondag

 Ik bladerde eens even door mijn laatste blogjes en het viel me op dat ik maar weinig aantrekkelijke fotootjes op deze blog pklaats. Nou is een foto voor de een aaantrekkelijk en misschien voor de ander wel sfstotelijk maar toch... ik merk dat ik er in ieder geval weinig aandacht aan besteed. Ik gebruik het blog hoofdzakelijk om af en toe wat te schrijven. 

En daar geld waarschijnlijk hetzelfde criterium voor alhoewel ik daar wel veel aandacht aan besteed. Dat gezegd hebbende is hier een foto die ik over het algemeen op Insta en FB plaats. 

Ik vind het erg leuk om met een programma en de door mij gemaakte fpto's en/of schilderijen te stoeien.  Daar komen dan dit soort dingen uit.  Maar laatst was ik zo aan het stoeien in PIXLR met lagen en samenvoegen en weggummen enzovoort dat het bestand misschien veel te groot was geworden en hup... plotseling was het verdwenenen. Dat was balen. 

Het ziet er naar uit dat ik er deze week genoeg tijd voor zal krijgen of... met een beetje pech krijg ik ook de Corona van Feer mee. Maar daar wul ik niet vanuitgaan./ 

Ik heb altijd zo n beetje het gevoel met het sterk daaraan denken en er me tegen verzetten dat het dan als vanzelfsprekend gaat gebeuren. Onzin natuurlijk. Maar ik ga ervan uit dat ik hem kan blijven ondersteunen zoals hij dat mij als vanzelfsprekend dagelijks doet en blijf ik gezond.

Zo en bu nog goed proberen te scannen met die 3/4  ogen van mij om alle fouten eruit te halen wat me nooit helemaal lukt, Heklaas. 

Dag allemaal. Nog een mooie zondag. 

Kalmpjes aan.

  Wij ontkomen er dus ook niet aan.

Fer heeft Cororna.

Gelukkig is hij ingeent en blijven de problemen hiopelijk beperkt. We wachten het af . Hij kan geen boodschappen voor zijn moeder vn 94 doen en we blijven maar een beetje in huis.  Een beetje rust is wel goed voor hem. Het is toch wel vermoeiend bij het ouder worden ook nog te mantelzorgen en voot mij staat hij ook altijd weer klaar want ik doe regelmatig een beroep op hem en hij staat altijd weer klaar.

Een rustig weekje dus. Vind ik ook wel lekker maar hoop natuurlijk wel dat hij snel opknapt. 

Alles wat er wel is.

 Ik zit lekker in mijn vel. 

Het valt me op dat ik rond de kersttijd altijd een bepaald gevoel heb, Allees is een beetje witter, alles is een beetje helderder.  Tha eigenlijk heb ik er niet echt woorden voor maar alles valt op zijn plek en is goed. 

Even hiervoor had ik het gevoel dat ik de kinderen erg miste. Ik had ze al heel heel lang niet gezien of gesproken. Ach ze hebben natuurlijk allemaal zo hun eigen dingen en ik ben in de gelukkkige omstandigheid tot nog toe niet afhankelijk van ze te zijn en hoop dat soort omstandigheden ook voor te kunnen blijven  maar dat is onvoorspelbaar en daar kan ik alleen maar zo goed mogelijk voor zorgdragen en het bewust proberen te voorkomen.   Met een lieve partner is het leven goed.  

En nu deze week was er plots weer een heel fijn contact met de kinderen. 

Fijne gesprekken en mooie dingen samen kunnen delen zowel life als via de telefoon en app,.  Zo goed.

Nee ik ga geen uitgebreide kerst meer met ze vieren. Vaak gourmetten we met alle kinderen, klein en achterkleinkinderen. Maar dt groeit me boven het hoofd. Natuurlijk zijn ze welkom maar ik organiseer dat niet meer. En ook dat is goed. Geen verplichtingen en alleen dat wat voor iedereen makkelijk is en voor de hand ligt. Iedeen heeft zo zijn eigen ding.

Ik zou niet willen dat zij zich in de stress moeten bewegen om aan wat voor verplichting ook mar tevoldoen. Ik vond het zelf vroegerook al  moelijk genoeg. Moeder, schoenouders, kinderen  en nu zijn de kleinkinderen ook alweer aan de orde die ook graag allerlei dingen met hun ouders en kleinkinderen doen en bedenken. 

Ik heb het goed in mijn huisje met alles erop en eraan.  Ik vink mijn lijstje verplichtingen af en wil niet dat ze zich hoe dan ook aan mij verplicht voelen. Ik kijk terug op mopie tijden en evenementen. Er is zoveel om op erug te kijken en om blij mee ge zijn. 

Ik begin aan een rustig weekend met vooruitzicht op vredevolle kerstdgen. in rust en blijdschap met alles wat er wel is. 

Schoenen aantrekken.

 Was het maar waar, kon ik de wereldproblemen maar oplossen met positiviteit. Zelfs de problemen van mijn naasten los ik er niet mee op. En mijn eigen prolemen? Ach misschien kijk ik er met een beetje positiviteit wat anders tegenaan maar ze weg positiviseren, nee dat is onmogelijk.  Wat er geneurd als ik daarover nadenk is  dat ik er weg van loop  door allerlei leuke dingen te gaan bedenken en doen alsof het er niet is of ik kom in de put te zitten. En als ik even wegvlucht kom ik toch altijd weer bij mezelf terug. 

Er gewoon in blijven zitten en het opserveren nee dat is ons ding niet. want de angst voor depressie en andere ellende die ons lijkt te overspoelen  is te groot. We proberen niet eens er op een andere manier mee om te gaan. O nee dat kan ik niet .....pffff

Toch ben ik  ervan overtuigd dat je ermee om moet leren gaan  door er zo realistisch mogelijk naar te durven kijken en er niet voor weg te lopen want de oplosdingen zitten  diep verborgen in die problemen zelf die steeds weer op een of een op een andere  manier terug komen Uiteindelijk zitten ze  in onszelf ,  het is  de manier waarop we ernaar kijken. 

Dat te leren zien is het lastigste dat er is want alles draait uiteindelijk toch om mij en mijn manier is mijn eigen gewoonte en veel verder kijken  dan dat is moeilijk. en al gauw verval ik weer in het proberen de dingen naar mijn eigen hand te willen   zetten met de tijdelijke oplossingen die ik bedenk voor tijdelijke problemen maar voor veel dingen is verbetering van de situatie   gewoon onmogelijk. 

 Ik denk dat die actie en reactie voor iedereen geldt maar ook dan gaat het er weer om dat je heel oplettend je eigen gewoonten opserveert voor je zegt: O nee dat heb IK niet. Zo ben ik niet. Mijn leven draait niet alleen maar om mijzelf en mijn 'gewoontesenken'.

 Ach  we zitten er allemaal middenin. Middenin onszelf.

Dat klinkt niet  erg optimistisch maar dat is het toch wel want echt . middenin die problemen liggen de oplossingen besloten. Dat is mijn eigen diepgaande ervaring.  Je kunt problemen alleen maar aanpakken in de basis en die basis dat ben ik zelf. Dat is de manier waarop iedereen met zijn eigen ogen kijkt en ervaart.

 Kijken en ervaren wat er gebneurd. Dat moeten we  dus ook in onszelf aanpakken en misschien kan het wel veranderd worden om een gelukkiger leven te kunnen leiden. 

Je kunt de hele wereld niet plaveien maar wel schoenen aantrekken. 

En als je schoenen aan hebt getrokken kun je vol liefde mededogen in de wereld rondlopen en doen wat er voor jezelf op alle momenten wel mogelijk is om te doen.  Dan durf je om je heen te kijken en in jezelf. Niet weglopen maar daar te zijn waar het nodig is voor jezelf of voor de ander op bepaalde momenten. .  Dan hoef je niet de ogen te sluiten en te vluchten voor ellende en weg te kijken door te vluchten in pleziertjes maar wordt het hele leven geleefd in tevredenheid omdat je er mag zijn en kunt doen wat je kan.  En natuurlijk ook moet je  weten wat je eigen beperkingen zijn. 

Ja ja ik weet het ik ben bezig schoenen aan te trekken. Wacht nou even. ....

Wat is dat dan ? Schoenen aantrekken? Dat is durven leven als mens met alles erop en eraan. Zonder te vluchten. Zonder vastklampen.

 Soms is het best moeilijk, schoenen aantrekken. En vandaag worden het sneeuwschoenen.

Wat wel mogelijk is.

Wat is het een feest om wakker te worden en in een warm huis naar buiten te kijken. Er niet uit moeten. Het feestje van oud zijn en genieten van wat wel mogelijk is. 

 

Mijn kleine wereld

 Ik moet nog beteropmerkzaam  en langzamer gaan leven. Ik bedoel nog meer tijd nemen om echt te zien wat er staat.   Mijn kleine hersentjes vullen steeds meer in wat er niet is. Vooral met het kijken op de klok. Heel simpel.  Er staat een wekker met grote digitaal verlichte cijfers naast mijn bed en omdat de letters zo groot zijn en dichtbijstaan. vallen er stukken van de streepjes weg die de cijfers vormen , die vallen weg en dan vult mijn hoofd jn wat ik denk. 

Steeds vker kom ik tot de ontdekking dat ik dus in de verkeerde tijd leef🤣.

Nee het zien wordt er niet beter op

Het zelfde ggebeut dus met dat wat ik type. Mijn hoofd ziet andere dingen dan de werkelijkheid die mijn ogen niet meer zuiver waarnemen. Maar voorlopig zijn mijn teksten waarschijnlijk nog wel leesbaar. 

Dat invullen is natuurlijk ook wel makkelijk want daardoor kan ik een mooiere wereld maken  en geniet dus van alle halve waarheden waar  ik zelf de gouden randjes laan geef. Zoals de herfst. Uiteindelijk zie ik realistisch van de werkelijkheid nog genoeg om ervan te genieten.

Ik denk dat als mijn moeder dezelfde digitale mogelijkheden had gehad als ik dat ze nog heel wat langer van haar weinige zicht had kunnen genieten. Toen het met de grootletter boeken niet meer lukte moest ze stoppen met lezen wat ze zo graag deed. Ik heb het geluk van een mooi digitaal scherm waar ik een goed contrastrijk beeld heb en gelukkig ben ik er na dertig jaar oefenen handig mee.

En dan realiseer ik me weer  zo is het met alles. Als je er rcht iets mee wilt moet je er energie, tijd en oefening in stoppen. Met hap snap werk kom je niet echt tot resultaten is mijn ervaring.

Engels lezen was al niet eenvoudig maar lukte altijd wel voor wat ik nodig had voor mijn cursussen. Het was dus niet mijn ding om daar tijd en oegening in te stoppen.Maar dat wordt nu dus wel veel lastiger omdat ik niet als vanzelfsprekend in de flow de engelse woorden invul, wat ik wel in hetNederlands  doe. Af en toe moet ik dan wel terug zoeken omdat mijn hersentjes weer eens  ik een verkeerd woord hebben  ingevuld. Maar dat gaat nog altijd redelijk goed.. 

Nu zijn er ook vertaal apps die hele boeken vertalen en ik heb zo al een vertaald boek opgestuurd gekregen. Heerlijk dat kan ik nu moeiteloos lezen.   Zelf ook maar eens zo een appje uitproberen. 

Ik heb al een doos met kerstspullen naar boven gehaald en de speeldoosjes uitgestald. daar heb ik een hele verzameling van. In mijn kindertijd was ik daar al gek op en dat is nooit meer overgegaan. Dus geniet ik er nog steeds van.

Tegenwoordig schilder ik ook niet meer op de ezel met groot werk. Ik zit lekker aan de tafel en schilder hoofdzakelijk op papier A3 gewoon omdat ik zo graag schilder. Evenals het tikken dat doe ik gewoon ook omdat ik het zo leuk vind om te doen.  En dat allemaal aan de twee tafels die ik nu bij elkaar heb staan en waar ik lekker mee uit de voeten kan. En ook  nog eens lekker voor de verwarming hihihi.

Mimisschien is mijn wereld wel kleiner geworden maar ik voel me er lekker in. 

Wat hebben we het toch een heel lang leven al goed. Dat wordt me zo duidelijk als ik naar de TV kkijk r is zoveel ellende op de wereld en wij maar klagen en ons zorgen maken. Daar helpen we niemand mee en zeker ons zelf niet.

Als je er iets aan kunt doen doe het dan, dat helpt misschien en geeft een goed gevoel. Met zorgen maken boor je je eigen goede voornemens in de grond. Of... en dat is nog beter de zorgen geven je een enorme power om hard aan het werk te gaan. Maar als het je machteloos maakt, stop er dan mee.