Goudader

A poor man found gold but did not know it was gold. 

All the time he used it as stone for the stove to cook on. It remained there and he remained poor throughout his life. 

Just like that, if we do not recognize the value of our life, we’ll keep on wasting it.

Tja Citaten.

Dit is een citaat van de Boeddha met een korte aanvulling van Gelek Rimpochee. Mijn Boeddhistische  leraar. Ik las het nu in de lamrimlessen waar ik weer opnieuw mee begonnen ben. Een never ending story omdat het leven altijd weer nieuwe facetten aanreikt om mee om te leren gaan en die lessen komen steeds opnieuw weer in een ander daglicht  te staan. Never a dul moment. 

Verder vind ik dat het het probleem met citaten is dat ze altijd te kort door de bocht zijn. We roepen allemaal: o ja hoe waar! En dan leven we verder zonder er dieper in door te dringen of er ook maar iets verder mee te doen. Meestal wordt het gewoon weer vergeten en alles wat zich verder na die uitroep voordoet zetten we niet meer in het licht van dat korte citaat.  Weg is het.

En intussen erger ik me aan de vele onnederlandse dingen die ik hierboven neerschreef. Ik schrijf mijn blogjes liever in mijn moeders taal. Maar goed, het gaat over goud.  Hiezo goud?  Ergernis is geen goud.  Of misschien toch ook wel.  Ik schreef pas ook al een een blogje in mijn magazijn over me ergeren.  

Als ik echt het goud wil gebruiken op de manier dat het waardevol is zal ik het als een mijnwerker tussen alle ondergrondse aderen moeten zoeken. Hoe gebruik ik dan alle onheilzame dingen die op me af komen?  Onheilzame dingen als ergernis boosheid, begeerte ach er is nog zoveel meer.  Zulke onheilzame dingen kruipen soms ongemerkt onder je huid. Het is goed ze vooral op te merken  want vaak vergeten we ook dat  maar liever net als de waardevolle citaten . We  willen liever als bijzonder of misschien als liefdevolle of succesvolle  mensen  gezien worden. Dus  xal ik moeten wassen en wassen om onder alles wat ik in mezelf zou willen zien, de mooie dingen wznt  daaronder zitten mijn onhebbelijkheden stiekum verborgen.  nog eens wassen en kijken naar wat ik werkelijk ben en doe. Zoeken hoe ik door dat te herkennen en erkennen het goud in mijzelf naarboven kan halen.  Me bewust worden dat mijn eigen onvrede en mijn eigen problemen het enige is dat liefdevolle vriendelijkheid in de weg staat. 

Pas als ik durf erkennen waar de onhebbelijkheden er gewoon zijn, kan ik leren ze een stapje voor te zijn en me er niet door mee te laten dslepen zodat liefdevolle vriendelijkheid de boventoon kan gaan  voeren.

Hoe vaak trap ik nog in die valkuil va  de onhebbelijkheid of boosheid?? Hoe vaak wals ik over mijn eigen boze uitlatingen heen en praat mezelf aan dat ik toch eigenlijk altijd wel vriendelijk ben.

Er valt nog heel wat te wassen om het goud spontaan te kunnen worden. Er is niets mis met het zien van  de vlekken. Dan pas krijgt het goud de kans er gewoon te zijn en naar boven te komen. 

Dat maken ze zelf wel uit

 Regelmatig lees ik, over mensen die een stilte dag in de week inplannen. Waarbij ze de rust nemen om bij zichzelf te komen. Soms wordt daar heel gedisciplineerd mee omgegaan door bijvoorbeeld een getijdenboek te volgen en stukken in de bijbel te lezen. Ze dieper tot je door te laten dringen om meer rust te krijgen in de dagelijkse beslommeringen of meer bewust te worden van waar je mee bezig bent.  Een mooie manier om ook even aan de dagelijkse hectiek te ontsnappen. 

Het zette mij aan het denken want het lijkt me wel lastig om daar op een gedisciplineerde wijze mee om te gaan als er dagelijks mensen om me heen lopen en er afspraken zijn waar ik me ook mee bezig wil houden. Hoe ga ik daar zelf dan mee om. Want ik vind het zeker heel belangrijk om rust in te bouwen of in ieder geval me dagelijks bewust te zijn van waar ik mee bezig ben.  Dat alles bij elkaar heeft voor mij te maken met spiritualiteit. De dagelijkse dingen staan daar niet los van. Allereerst vind ik het belangrijk om te weten wat ik versta onder spiritualiteit en voor mij is dat een weg in mezelf naar wat en wie ik ben en waar ik naar op zoek ben en dat laatste is  zoals dat bij alle mensen is: ik ben op zoek naar geluk. Daar is niet zoveel bijzonders aan. Uiteindelijk zijn we dat allemaal hoe je het ook went of keert. Zelfs misdaden worden door een vreemd  en soms een onbegrijpelijk gevoel van  ik wil gelukkig worden, aangezet. 

Nou mag ik niet mopperen en oppervlakkig gezien heb ik alles wat mijn hartje begeert en juist dat geeft me  de ruimte om er dieper op in te gaan. Ik ben ervan overtuigd dat ik mede daardoor alle gelegenheid en de ruimte heb om daar aandacht aan te besteden maar zoals de suggestie  al aangeeft in deze maatschappij is er zoveel dat over ons heen rolt dat alles wat we aan geluk hebben verzameld in een klap verdwenen kan zijn. Dus ben ik niet zomaar op zoek naar geluk maar naar dat wat  overstijgend is. 

 In de rust en de ruimte van de stilte komen er soms andere dingen naar boven die het dagelijkse geluk van 'het hebben' kunnen overstijgen. Een rust stabiliteit en aandacht die essentieel is om de dagelijkse hectiek aan te kunnen gaan zodat ik een beter gebruik kan maken van mijn dieper liggende menselijke kwaliteiten die overigens in iedereen aanwezig zijn maar veel beter gebruikt zouden kunnen worden. En op die manier gaat spiritualiteit voor mij over mijn dieper zelf waar onder de oppervlakte die rust, stabiliteit en aandacht aanwezig zijn die ik in het dagelijks leven kan gebruiken.

Allereerst ben ik jaren geleden begonnen met dagelijks op mijn kussentje rust te krijgen door me te focussen op mijn ademhaling maar dat 'lukte' dus van geen meter. Hoe vaker ik zat hoe meer ik merkte waar en hoe mijn gedachten van hot naar haar vlogen en ik totaal geen rust kon ervaren. Maar ook de lessen in het Boeddhisme die ik intussen volgde maakte me nieuwsgierig naar mijzelf. Hoe werkte dat dan bij mij?

Dat kussentje was een  noodzakelijk startpunt en het begon echt héél langzamerhand vruchten af te werpen. Mijn geest kwam meer tot rust maar ook nu ik onderweg ben, brengt het zitten me dagelijks weer rust, stabiliteit en aandacht die ik voor een deel door de dag heen mee kan nemen. 

Een stiltedag ja het spreekt ook mij wel aan en ik heb ook meerdere retraites met lessen en  stilte gedaan. Maar het dagelijkse rustpunt zoeken in mijzelf houdt dat wat ik  beoefen in stand. Me bewust worden dat het mogelijk is de geest  er gewoon aan te laten wennen ook door de dag heen in rust te blijven, geeft me zo verwonderlijk meer levensvreugde. En niet te vergeten her helpt me door chaos of paniek heen. Zeker als ik terug kijk hoe mijn leven in hektiek altijd was en hoe ik er, natuurlijk mede dankzij het ouder worden mee om kan gaan. En ook dat is volgens mij niet vanzelfsprekend. Bij meer ouderen die ik om mij heen zie, wordt de hectiek door verminderde vermogens alleen maar erger. 

In spiritualiteit is het voor mij duidelijk. Het gaat alleen maar  over mijzelf. Ik ben de enige die zichzelf kan ontwikkelen. Ik kan leren in rust stabiliteit en met aandacht in het leven te staan. Het is een dagelijkse oefening want het wil niet zeggen dat ik het ooit volkomen beheers maar oefening scheelt een slok op een borrel en de Boeddha zegt dat de weg gaan geluk betekent en  dat weet ik nu uit eigen ervaring. En dan hoop ik dat mijn omgeving daar ook nog een beetje profijt van kan hebben. Hoe? Dat maken ze zelf wel uit. 😄 

 

Principes

 Ïk houd me vast aan mijn principes", zei ze tegen me.

Het zette me aan het denken. Heb ik eigenlijk wel principes en zou ik die moeten hebben?

Mijn vader had het daar ook vaak over. Je eigen principes, jezelf waar je trouw aan moest blijven. Wat moet ik daar nou weer bij bedenken. Een paar jaar geleden dacht ik nog heel anders dan vandaag. Zou dat dan niet mogen. Niets veranderlijker dan een mens is een kreet die mij beter past.  Ook principes die uit leerstellingen van een bepaald geloof voortkomen kunnen heel benauwend werken.. Een geloof waar je je mee vereenzelvigde op een bepaald moment in je leven waar je uitgroeide en daardoor stevig in soms veel te kleine schoenen kwam te staan.

Voor mij heeft het allemaal een smaak van vast zitten. Niet in beweging zijn. Het denken vastpinnen op ideeën over van alles en nog wat en die uit een misplaatst gevoel voor  veiligheid onveranderlijk blijven volgen. Een mening hebben en daar stevig in blijven hangen zonder de mogelijkheid er eens op een andere manier naar te durven kijken.

Nou is het woord principe voor meerdere uitleg vatbaar maar wat mij het meest raakte was:

 regel waar je je in ieder geval aan wilt houden. Synoniemen: beginsel stelregel.  En dat is de regel waar ik tegenaan loop in mijn gevoel van er mogen zijn zoals ik ben. Ieder moment de mogelijkheid hebben er anders over te denken als ik een goede onderbouwing heb gevonden. Principes zijn voor mij een gevoel van vrijheidsbeperking. 

Als het gaat om regels die er zijn om iets of iemand te beschermen, ja dan kan ik me daar in vinden en zijn die principes  of regels heel heilzaam maar de meeste principes die ik rondom me heen hoor zijn gebaseerd op egocentrisme en kortzichtigheid. Er zijn zelfs regels die uit angst zijn geboren onder het mom van trouw aan 'mijzelf' (wat en wie je dan ook mag zijn op dat moment, want er is altijd de mogelijkheid tot verandering) en dat wordt dan als iets ethisch gedeponeerd. 

Voor mij een reden om alle dingen die er op die manier op me af komen en ook voor zover het mijzelf en mijn eigen ideeën betreft, eens even rigoureus onder de loipe te nemen en mezelf te bevragen.

Nee voor mij is het meestal kretologie waar niet verder over nagedacht wil worden om wat voor reden dan ook.  En vaak denkt men dan ook nog dat een ander dezelfde principes maar aan zou moeten hangen. Nee zo werkt het voor mij niet. 

Ik wil zoveel mogelijk open staan voor alles wat er is zolang een ander er geen nadeel van ondervindt mag het er zijn en zeker als een ander er ook van kan profiteren mag het er zijn maar als een ander ermee benadeeld wordt dan kan  zo'n principe niet gerechtvaardigd worden. 

vrijheid blijheid 

Bekijk het eens van de andere kant.

Er in duiken

Ik ben weer heerlijk in de Lamrim gedoken en ook in The Three Principals, de opbouw van de Boeddhistische Mahayana pad de lessen en filosofie. Dat  is zo knap gedaan door alle leraren uit de overleveringslijn. Vooral nu ik er na een tijd weer voor de zoveelste keer van voor af aan induik en de stof wat beter kan overzien wordt het mij iedere keer iets  duidelijker en het eind is niet in zicht waardoor het een voortdurend boeiende ervaring is om ermee bezig te zijn. De basis principes van het Boeddhisme en de stap voor stap lessen daarover  kunnen niet gemist worden. 

Vaak hoor ik om mij heen allerlei kreten die uit de oosterse filosofieën afkomstig zijn maar als  die basis opbouw ontbreekt kunnen ze niet leiden tot het volledig begrip van de oosterse wijsheid. 

Natuurlijk is alle  know how die daaraan ontleend wordt behulpzaam   in verschillende westerse therapieën  maar het kan   nooit het hele plaatje laten zien van de weg naar bevrijding die de Boeddha onderwees.

Het is een pad dat stap voor stap gegaan kan worden en beoefend in het dagelijks leven. Iedere stap heeft  weer linken met vorige en volgend lessen die allemaal onderlinge verbindingen hebben. Als een wetenschap opgebouwd maar niet over de dingen buiten onszelf maar over ons denken, voelen en bewustzijn  diep in onze menselijke aard aanwezig. Een  onderzoek waarin aandacht de grote factor is. Alle stof die daarvoor gegeven wordt staat nooit op zichzelf als afzonderlijke vorm van verering  of als een onomstotelijk dogma. Maar als een spiegel waarin het zelf gekend kan worden. Het is altijd inherent en een met het  eigen  volledige bewustzijn.

Daarom heeft het niets met een geloof te maken maar is het een manier van vertrouwen krijgen in de eigen menselijke mogelijkheden die tot de verste uiteinden kunnen gaan.

 ' The sky is the limit'  hoor ik mijn leraar weilen Gelek Rimpoche nog zeggen. 

Met als uitgangspunt dat het uiteindelijk niet alleen maar gaat om er  je eigen persoonlijke voordeel uit te halen terwijl dat ongetwijfeld  ook  een mooie 'bijkomstgheid' is hoe dubbel het ook lijkt maar dat het gaat  om al wat is. En ook dat is zo  logisch omdat we niet meer en  zeker niet minder zijn dan onderdeel van geheel. Van al wat is.

Om dat geheel in de juiste proporties te leren overzien en vooral te leren leven vanuit een  bewustzijn dat zich ermee wil leren verbinden is het voor mij  altijd weer fascinerend. Een  manier van leven met steeds weer nieuwe perspectieven en mogelijkheden. 

Het gaat niet vanzelf

 Mijn gedachten  rollen  van het een naar het ander. 

Hoe je als kind  met je ouders verbonden bent en later in jezelf de ouderlijke trekjes herkent. Soms wil je dat helemaal niet en zijn het hele kleine dingen waarvan je denkt. Pfff precies mijn moeder wanneer je jezelf hoort praten of merkt hoe je op precies dezelfde manier een wenkbrauw optrekt. Als de relatie met de ouders goed is of  was dan is dat niet zo'n ramp maar als daar veel frustraties zitten door afwijkende gedragspatronen van ouders waar je grote problemen mee hebt gehad of waar je zelfs trauma's  van op hebt gelopen   dan kan dat knap lastig zijn. 

Gelukkig verkeer ik wat dat betreft zelf in gunstige omstandigheden voor zover het mijn ouders betreft. Alhoewel ik ook lange tijd met ergernis heb gekeken naar de dingen waarmee  ik op mijn moeder leek, daar heb ik nu vrede mee en heb steeds meer respect voor haar handel en wandel. Zo lijkt ze me zelfs bij het verstrijken der jaren naderbij te komen. Evenals mijn vader trouwens. En lijkt het soms alsof ze beiden  in mijn innerlijk  aanwezig zijn en voortleven. 

Maar komen alle trekjes van mij die me aan mijn ouders doen denken ook werkelijk van hen of is er nog  een andere mogelijkheid want ik zou best de bril op het puntje van mijn neus kunnen zetten en daarin een  aangetrouwde tante herkennen die niets met mijn genen te maken heeft. Je kunt dan toch moeilijk zeggen dat het erfelijk is doorgegeven aan mij.  En ik denk er niet eens over na dat ik dan misschien een beetje op haar lijk. Maar dat doe ik op zo n moment toch echt wel. Die relatie leg ik  minder makkelijk omdat het verder af lijkt te staan. Allerlei trekjes kom je in meer mensen tegen. Er is meer gelijk dan eigen. 

Er is een arsenaal aan  menselijke eigenschappen in potentie in ons aanwezig waadoor er allerlei soorten individuen mogelijk zijn die allemaal op zichzelf LIJKEN te bestaan. Verschillende mensen  en ook zijn we allemaal tot op zekere hoogte gelijk aan elkaar en toch  uniek dat maakt het leven mooi.  

 In mindere of meerdere mate zijn alle menselijke eigenschappen in ons aanwezig. De een is hier meer in ontwikkeld, de ander is daar meer mee op de hoogte en ga zo maar door. We zijn allemaal mensen met menselijke mogelijkheden en potenties die ontwikkeld kunnen worden. Alles  is mogelijk alles kan  veranderen en ontwikkelen. We kunnen aan onszelf   werken mits dat ook  door ons gezien wordt.

 Zo ben ik nu eenmaal bestaat niet.  

Want vaak slapen we en zien we onszelf  niet helder en zijn we ons niet bewust van dat wat er allemaal in ons aanwezig is. Helaas.

Even terug naar de   " erfelijke" 1 trekjes.

Wat ik dan zie als de trekjes van mijn moeder in mijzelf, is dat dan zo?  Natuurlijk kan dat maar staat het als een paal boven water dat het van haar afkomt of is het een van die menselijke eigenschappen die je ook in ieder ander toevallig terug zou kunnen vinden en ben je ondanks dat je een kind van je moeder bent  ook een met het geheel?  Je bent toch  een uniek individu  die specifieke eigenschappen heeft ontwikkeld uit het arsenaal van mogelijkheden.   Is deze schijnbare tegenspraak, het uniek zijn en toch een geheel met al die ontelbare menselijke eigenschappen, een geheel zijn met alles en toch een uniiek mens.  Is dat een stukje van de mysterie van het leven?

Als alles voortkomt uit sterrenstof om het maar even makkelijk en populistisch te zeggen dan betekent het dat we allemaal gelijk zijn ondanks de verschillen en dan gaat het zelfs nog verder dan alleen het spreken over de mensheid. Echt alles is in  in potentie aanwezig  en  we kunnen als menselijke wezens keuzes  maken in wat we willen ontwikkelen. 

Wat we ontwikkelen kan mij  opbouwen of afbreken want  goede dingen brengen goede dingen voort en de lastige dingen brengen lastige dingen voort. Omdat iets lastig is loop ik er tegenaan want omdat dit er is kan dat er zijn want het een komt uit het ander voort. Tot die conclusie ben ik wel gekomen zo langzamerhand. Er is niets dat zomaar uit de lucht komt vallen.  En als ik iets moois heb gedaan. word ik blij want omdat iets moois er is kan ik ook blij zijn.  Ook hebben we met de uitwerking daarvan invloed op elkaar. En kunnen zo elkaar ook weer beïnvloeden. Omdat dit er is kan dat er ook zijn. En uiteindelijk kom ik tot de ontdekking dat we  bestaan   op basis van onderlinge  afhankelijkheid. 

En dat is  precies datgene wat  LEVEN mogelijk maakt. 

Maar hoe zit dat dan?

 Het gaat over de eenheid van alles en dat alles met elkaar verbonden is. In de wetenschap zijn ze het daarover tegenwoordig ook  eens.  Hoe alles toch een eigenheid is maar niet anders kan bestaan dan uit verbondenheid. Omdat het een er is kan het ander er zijn. Omdat dit er niet is kan dat er niet zijn. Doordat dit gebeurd kan dat ook gebeuren. Die dingen zie je terug in documentaires over politiek over wereldoorlogen en als ik goed oplet en naar binnen kijk naar mijn eigen doen en laten en ik, niet te vergeten alle mogelijkheden tot aandachtig opmerken volledig benut dat niet  alles mij 'overkomt' maar zijn oorzaken kent dan zie ik dat dus ook in mijn eigen leven terug. Er is niets dat helemaal op zichzelf bestaat. En zo is alles altijd veranderlijk en ook een geheel waarbinnen alles mogelijk is als daarvoor de voorwaarden worden gecreëerd.  Als de oorzaken er eenmaal zijn rolt het rad vanzelf door en soms is het hoog tijd om er hard aan te  werken  of de bakens te verzetten. En dan creëren we onze eigen wereld. Maar dat gaat niet vanzelf. 

Dus als ik het goed begrijp is er werk aan de winkel. Er zijn zoveel dingen waaraan gewerkt kan worden. Te beginnen bij mezelf. 

Walsen en positief denken

 Het pad van aandacht leidt tot volkomen ontwaken.

Thich Nhat Hanh

In de voetsporen van de Boeddha

Al een tijd lang hier niets geschreven en ook weinig inspiratie. Misschien door het warme weer en omdat we veel op stap zijn geweest. Wel  ben ik heel dankbaar dat dat nog steeds mogelijk is al merk ik dat ik ook steeds neer tijd nodig heb om na een uitstapje weer uit te rusten en bij te komen. Een volgende dag meteen weer volop bezig of op stap met van alles en nog wat gaat me niet meer lukken. Regelmatig ben ik  s morgens al hondsmoe na het douchen en heb ik een uurtje nodig om bij te komen.

Een raar verschijnsel dat ouder worden. Een van de dingen waar de mens aan lijdt volgens de Boeddha evenals ziekte en dood en dat gaat dus nog een stapje verder.  Ik denk dat het heel waar is want we willen allemaal graag jong en actief blijven. Dat verlangen kan flink in de weg gaan zitten en maakt het leven er niet altijd  makkelijker op. Kijk maar eens naar alle mogelijkheden die ertoe bij moeten dragen een jong en actief leven te leiden. Allemaal kunstgrepen die we uithalen om de oude dag te verdoezelen. Niet dat ik dat fout zou vinden, echt niet maar het is wel een feit dat het moeilijk is met de werkelijkheid om te gaan en dat we die graag manipuleren. De een doet dat met het uiterlijk en de ander met pepmiddelen, natuurlijk of onnatuurlijk maar bezig zijn we er allemaal mee. en ik doe daar evenzo op mijn eigen manier aan mee en het is goed daar ook aandachtig naar te kijken. Dat  alles is gericht op ons persoonlijk welzijn. Ook niks mis mee maar het helpt een ander weinig of niet.   Het gaat erom me daar bewust van te worden. Niet meer en niet minder dan dat. 

Zo kom ik weer bij mijn lijfspreuk terecht: leven met alles erop en eraan.

Daar 100% voor te gaan is op zich al een hele opgaaf maar voor mij en heel zinvol. Het geeft de mogelijkheid tot zelfreflectie en  zien waar ik tegenaanloop. De weerstanden die ik heb. In aandacht leven is een van de grootste mogelijkheden om uit het dal van problemen en moeilijkheden te komen. Daar leerde de Boeddha zijn hele leven over. 

 Meestal ervaren of liever gezegd weten we niet eens waar we tegenaanlopen of doen het af met: ach als je maar positief blijft denken en daarmee wals je over de feiten heen. Erkennen dat het lastig is en ook dat zien.  Weten dat het is zoals het is. We kunnen eigenlijk niet goed met de feiten omgaan en halen allerlei kunstgrepen uit om er een andere weg in te vinden. Ook niks mis mee maar daar heb je het weer als je het maar ziet. Maar het is erg lastig dat te kunnen zien.  Positief denken heeft vaak  meer te maken met eroverheen walsen. 

Echt in volle tevredenheid met alles erop en eraan leren leven heeft heel veel aandacht nodig. Kijken naar mijn eigen werkelijkheid en niet alleen naar; het valt wel mee, het is zo erg niet en positief denken Nee gewoon helemaal doordrongen zijn van wat er IS en in volle rust aanwezig blijven. Het je volkomen eigen maken dat alles er mag zijn zoals het is. Het wordt vaak als een kretologie gebruikt maar dan heeft het weinig impact. Het leren leven is een volgende stap. Daar is dagelijkse beoefening voor nodig. Het lijkt misschien raar maar dat geeft tevredenheid en daarvan hoef ik niet onderuit te gaan omdat ik kijk naar mijn eigen, soms moeizame handel en wandel maar zo kan ik leren in volle aandacht aanwezig te zijn.

Daarbij komt dat hoe meer en beter  ik naar mijn eigen doen en laten leer kijken des te meer begrip krijg ik voor de medemens. 

Even iets anders

De ogen open houden voor het totale leven

  Vanmorgen een heel lijstje `te doen` afgewerkt. De agenda is weer ingevuld en die zoom is toch wel heerlijk. Allerlei cursussen waar ik erg blij mee ben en niet meer 's avonds naar  toe ging omdat ik daar geen zin meer in had, komen nu gewoon bij me in de huiskamer. En afgewisseld in de hobby kamer waar de computer staat wanneer mijn lief graag iets in de huiskamer wil doen. Zo kunnen we beiden heel eenvoudig onze eigen weg gaan en het toch samen goed hebben.  Niets beter dan een goed leven. Afghanistan, vreselijk en er is nog veel meer ellende waar we niet eens altijd weet van hebben. 

En wat voel ik me dan weer bevoorrecht wanneer ik al die vreselijke ellende op de TV zie. Vreselijk wat wij mensen elkaar iedere keer weer aandoen. In het groot maar ook in het klein. Want het schijnt toch verschrikkelijk moeilijk te zijn elkaar in de eigen waarden te laten. Er zijn steeds minder grenzen wereldwijd want de hele wereld komt binnen op ons nieuws maar onze persoonlijke grenzen lijken steeds smaller te worden en ik zie steeds meer onverdraagzaamheid voorbij komen wanneer iemand  iets te ver bij de ander in de buurt komt willen we daar vaak niets van weten en meppen van ons af. 

Maar gelukkig gebeuren er ook mooie dingen en zijn er heel veel mensen die zich inzetten om het leven voor de mensen op vele plekken in de wereld te verbeteren. Zij doen dat juist door hun ogen open te houden voor de narigheid want als je daar je ogen voor sluit gebeurt er niets. 

We kunnen allemaal al is het maar heel summier een steentje bijdragen aan wat meer saamhorigheid door zelf wat meer bewust te worden van wat en van wie  we ons van afkeren. want pas als we dat in de gaten krijgen kan eer iets veranderen. 

Het is makkelijk om naar iets moois te kijken.

Lastiger is het om te kijken naar ouderdom ziekte en dood maar misschien kunnen we daar juist iets voor betekenen

Alles heeft invloed op het geheel

 In het vorige blogje schreef ik er al over. Over al die weerstanden die er in ons leven zijn. Ben jij wel eens iemand tegen gekomen die niet de minste geringste weerstand in zich ervaarde?  Ik denk dat we allemaal het gevoel kennen van dit niet en dat wel. 

Vaak hebben we het niet eens in de gaten maar het geeft een enorme inpakt op ons hele leven. In sommige gevallen reizen de weerstanden de pan uit. En de meeste weerstanden zijn niet nodig en alleen maar lastig. Wat niet wil zeggen dat ik alles maar goed kan vinden. De last die we ervan hebben zit meer in de manier waarop we ermee omgaan. 

In het Boehddisme wordt gezegd en met name door Shantideva.

Als je het probleem kunt oplossen waar maak je je dan zorgen over.

Als je het probleem niet kunt oplossen waar maak je je dan zorgen over.

Voor mij geeft dat precies weer waar het over gaat. We blijven met onze problemen op de rug rondlopen en dat is nergens voor nodig. 

Krisjnamurti heeft daar ook over   in zijn boekje 'Aantekeningen' 

Deze grenzeloze energie die onvolledig is gemaakt door ons verlangen naar duurzaamheid en veiligheid, is de grond waarin onvruchtbare ideeën, concurrentie, wreedheid en oorlog groeien; het is de oorzaak van een eeuwigdurend conflict tussen mens en mens. Als dit alles met gemak en zonder inspanning terzijde wordt geschoven, dan is er alleen die intense energie die alleen in vrijheid kan bestaan en bloeien. In vrijheid alleen veroorzaakt het geen conflict en verdriet; dan alleen neemt het toe en heeft geen einde. Het is het leven dat geen begin en geen einde heeft; het is de schepping die liefde is, vernietiging. Energie die in één richting wordt gebruikt, leidt tot één ding, conflict en verdriet; energie die de uitdrukking is van het totale leven is onmetelijke gelukzaligheid.

En dan heeft hij het ook nog over liefde. Is dat wat ik versta onder liefde hetzelfde als wat Krisjnamurti bedoeld? Als ik dat zo lees heb ik daar mijn vraagteken bij. Hij betrekt zelfs de vernietiging bij liefde. Mooi om over na te denken want zonder vernietiging, Shiva in het hindoe is er geen schepping mogelijk.

Hij heeft het over ons eeuwige gevecht met de dualiteit en dat is ook waaruit alle narigheden en oorlogen ontstaan. Ik vind dat echt een tekst om veel op te mediteren. Iedere keer mijn gedachten erbij bepalen en zien hoe het in mijn eigen leven werkt. Hoe ik iedere keer tegen kleinere en soms grotere weerstanden aanloop die ik aan de kant zou kunnen schuiven of er iets aan zou kunnen doen of ze zelfs accepteren waardoor het eenvoudiger wordt om ermee te leven. Vooral dat laatste is op zich is al een heel groot inzicht dat het mogelijk is dingen te accepteren die niet veranderd of verbeterd kunnen worden. Het er te kunnen laten zijn.

Het lijkt bijna een tegenstelling bij wat ik eerder schreef dat alles veranderd kan worden. Maar ik had beter kunnen schrijven alles is aan verandering onderhevig en er zijn dingen waar we zelf verandering in aan kunnen brengen maar de verandering in zichzelf kunnen we niet tegenhouden. Al het fysieke is vergankelijk en aan ouderdom en dood onderhevig. Daar verander je niets aan ook de dingen die buiten onze directe invloed gebeuren daar hebben we  geen zeggenschap over maar wel over de manier waarop we ermee omgaan en dat is al heel wat. Want ook onze eigen houding daarop kan veel invloed hebben op de omstandigheden.

Zo hoorde ik een mooi verhaal en of het waar is weet ik niet maar het schijnt dat de autocoureur Hamilton zich nogal nadrukkelijk profileert als vegetarische klimaat supporter. En dat in een wereld vol klimaat aantastende zaken. Vettel eveneens een coureur daarentegen schijnt zoveel mogelijk met openbaar vervoer en dergelijke te reizen en na de races zelf de rommel van de tribunes aan het verzamelen is om weg te gooien. En dat doet hij zonder poespas of grote woorden. Hij doet het gewoon. Alleen al het feit dat het wordt verteld laat zien dat de dingen die we doen invloed hebben. 

Enfin ik heb weer veel om over na te denken en vooral om volledig mee te leren leven dit weekend.

Er is niets dat niet veranderd kan worden

 We wandelden vanmorgen naar de apotheek. Even een receptje ophalen. Een klein wandelingetje. Het was niet heet en droog. We lopen dan door een straatje met prachtige grote huizen tussen wat oudere eengezinswoningen. Altijd een feest om rond te kijken. In een beekje dat langs de huizen loopt heb ik ooit prachtige weidebeekjuffertjes gefotografeerd maar nu was er niets te bekennen.

Dan spelen er  tijdens de wandeling gedachten door mijn hoofd en deze keer waren het asosiaties met een stoepje met meerdere treden dat voor de ingang van enkele huizen lag. Ze deden me denken aan mijn kindertijd. 

(Op het stoepje voor de deur met een ouder buurmeisje)

Toen woonden we ook in zo'n huis met een stoepje voor de deur. Ik was nog geen twaalf toen ik naar de ULO ging en moest nog 12 worden. Vanuit school fietste ik  naar Arnhem zuid  waar mijn moeder samen met haar zus in haar huis achter de naaimachine zat. Ze hadden een ateliertje gestart. Het was hard werken. Na de lunch, meestal voordat mijn moeder weer met de bus naar huis ging, vertrok ik ook weer op het fietsje naar ons eigen huis in Noord. Ik was dan eerder thuis dan zij en soms vroeg ze: El wil jij dan alvast de aardappels schillen?"

Wat baalde ik dan en wat een lang gezicht trok ik altijd in de puberteit als ze me iets vroeg te doen. En dat deed ze maar heel weinig. Ik werd behoorlijk verwend. Maar soms moest ik dan ritsen halen  bijvoorbeeld. Ook zo erg. Kon ik weer die brug over om  ritsen te halen bij de groothandel. En ik maar denken dat ik een lief kind was.

Als ik er nu aan terugdenk zou ik me alsnog gaan zitten schamen, maar gedane zaken nemen geen keer. Maar het is me nu wel duidelijk dat er veel weerstanden in me aanwezig waren en die zijn niet zomaar  verdwenen.  Jarenlang heb ik gedacht dat ik een lief kind moest zijn en dat ook was. Maar wat voor een zelfbeeld is dat? Klopt het met de werkelijkheid.? En hoe zit dat nu na zoveel  tientalle jaren.

De nare trekjes in onszelf zijn lastig onder ogen te zien en misschien juist daarom komen die trekjes makkelijk naar boven. Het zijn onbewuste gewoonte reacties geworden die zich in  tientlle jaren hebben opgebouwd. Vooral al die weerstanden,  weerstanden het ongeduld en  de onvriendelijkheid. Ook al denken we dat we daar wars van zijn want zo moeilijk is het om de eigen naakte werkelijkheid onder ogen te zien.

Ik ben nu op een leeftijd dat ik daar gelukkig naar durf te kijken en en ook de vele oefeningen in opmerkzaamheid waren heel behulpzaam om te leren erkennen waar en wanneer het onaangename gedrag weer opspeelt. Ik heb er minder moeite mee en weet nu dat ik aardig uit mijn slof kan schieten. Vaak geen geduld op kan brengen en ik kijk ernaar zonder mezelf te veroordelen want  daar schiet ik al helemaal niets mee op. Het zou me in een depressie helpen en dat is nergens voor nodig. maar met het herkennen en erkennen kan ik me ook voornemen het een volgend keer anders te doen. 

De enige plek waar verandering en verbetering mogelijk is,  is in onszelf en nergens anders. In aandacht kijken naar al hetgeen dat zich in werkelijkheid in me  afspeelt..  in een ieder van ons persoonlijk. En iedere keer als ik weer in de valkuil stap er weer uitklauteren. Me voornemen het de volgende keer anders en hopelijk beter te doen.  

 Er is niets wat niet veranderd kan worden. 

We kunnen niet de hele wereld plaveien maar we kunnen wel schoenen aantrekken