Ik ben vrij

  Een eiland voor mijzelf

Boeddha is mijn volle aandacht en verlicht al wat ver is en nabij,

De Dharma is mijn adem en beschermt mijn lichaam en geest.

Ik ben vrij.

Als een eiland voor mijzelf,

Als een zanger 

mijn vijf skjandha’s, harmonieus samenwerkend.

Ik neem toevlucht tot mijzelf een keer zo terug naar mijzelf.

Ik ben vrij.

Ik adem in, ik adem uit.

Ik bloei open als een bloem.

Ik ben fris als de dauw.

Ik ben stevig als een berg.

Ik ben de aarde gelijk.

Ik ben vrij.

Ik adem in, ik adem uit.

Ik ben water dat weerspiegelt, al wat werkelijk is en waar.

En ik voel diep van binnen, er is ruimte in mij.

Ik ben vrij.

Gedicht (meditatie) van Thich Nhat Hahn

Het leven zonder voorbehoud

 Er is lijden. De eerste edele waarheid die de Boeddha onderwees toen hij de verlichting bereikt had. Het begin van een heel pad dat hij begon te onderwijzen nadat hij  de bevrijding. van lijden had bereikt. 

De eerste  edele waarheid maar misschien kun je ook zeggen het eerste feit. Dat hoorde ik Han de Wit zeggen in een van de lessen die hij gaf.  Het feit dat er lijden is daar hoef ik niet aan te twijfelen. Er zijn drie dingen waar we aan lijden en volgens de Boeddha is dat 

1. lijden aan verandering, 
2. lijden aan pijn en 
3. het alles doordringende lijden 

en daar zijn uitgebreide verklaringen en lessen in gegeven.  Die ik hier niet allemaal uitspit. Daarvoor schiet mijn kennis ook tekort.  Maar hoe komen we  dan van dat lijden af? Want dat zouden we allemaal lijkt mij toch wel willen. 

Ja dat is misschien niet de juiste vraag 'ervanaf willen komen' zoals we zo vaak de verkeerde vragen op de verkeerde momenten stellen en daardoor niet tot duidelijkheid kunnen komen. De Boeddha gaat ook vooral uit van de feiten die er liggen in ons dagelijks leven. De feiten van de problemen die we tegen komen en hij geeft een pad aan hoe daar inzicht in te verkrijgen en er daardoor een andere manier van leven mee te hebben. Dat inzicht kan dan leiden tot een andere manier van ernaar kijken en er anders mee omgaan en het daardoor  te overstijgen . 

Ach het zijn allemaal maar woorden want daar kun je je niet zomaar iets bij voorstellen en het gaat hier niet om de woorden maar om   je eigen levende ervaring wat er gebeurt als je je erin gaat verdiepen en jezelf ermee uiteen zet. Dat kan voor ieder persoonlijk weer anders ervaren worden. Want er zijn geen twee mensen gelijk. Het gaat dan ook om een basis gegeven waar iedereen in zijn of haar eigen leven mee om kan leren gaan. En daarvoor geeft hij vele behulpzame aanwijzingen.

Het er vanaf proberen te komen impliceert een verkeerde kijk op de feiten die aanwezig zijn. Het is een feit dat er lijden en pijn is. Het verzet daartegen maakt het slechts moeilijker. Er vanaf willen komen is verzet ertegen. Vaak zijn we ons verzet ertegen nauwelijks bewust en denken :Het is toch normaal dat ik er gewoon vanaf wil. En als we dan even niet lijden lijken we wel  verlicht. 😁 Maar ook de Boeddha had pijn vertelde diezelfde Han de Wit mij. 

(En natuurlijk heeft de medische wetenschap genoeg mogelijkheden om een goed en gezond leven te creëren eventueel met allerlei medische geneesmiddelen en daar kunnen we dankbaar gebruik van maken. Dat heeft niets te maken met geboden of verboden die in de boeddhistische leer en filosofie nooit op een dominerende manier voorkomen.)

Veel dingen weten we wel zoals het feit dat alles vergankelijk is maar we leven er niet mee. Dat is  ons grootste probleem. De oplossing gaat dan ook verder dan de psychologische invalshoek. Het geeft een heel andere kijk op dat wat is en hoe we ons ermee uiteen kunnen zetten of ons er mee kunnen verzoenen of er  zelfs ook tegen in opstand kunnen komen 

Intellectueel weten we dat er vergankelijkheid is maar zo leven we niet. Misschien gaan we naarmate we ouder worden er iets meer mee leven met die  vergankelijkheid maar dat wil niet zeggen dat er geen verdriet is en natuurlijk is dat er ook  als een geliefde ons ontvalt en dat verdriet  mag er zijn. Er is niets dat er niet is.  En het kan  voor mij iets met de leeftijd te maken hebben waardoor vergankelijkheid meer bij het leven gaat horen maar ook meditatie en de lessen van de Boeddha laten zien dat het op een bepaalde manier een meer open ruimte kan scheppen Het er anders mee om leren gaan. 

 Het alles doordringende lijden heeft te maken met de manier waarop we in de wereld staan als iets dat op zichzelf staat. Ik  die mezelf in allerlei situaties moet veilig stellen. Daardoor schermen we ons af van de ander en van wat er gebeurd. We trekken ons als het ware terug.  We durven niet in de open ruimte te staan. De open ruimte van de ervaring. 

De grondeloosheid van het bestaan de open ruimte  die te maken heeft met het al doordringende lijden omdat we dat niet aankunnen.  Datgene  dat het gevoel oproept van  geen grip hebben op helemaal niets in ons leven. Het  volkomen onafgeschermd zijn in de wereld en in de open ruimte staan.  Het kan voelen als een afgrond. Een wereld waarin we ons geplaatst voelen dat kan een enorm lijden oproepen. Dat is niet eenvoudig. 

Maar door mezelf  te vereenzelvigen met alles wat er is  en ermee en mede daardoor met alles erop en eraan te leren leven in volle overgave . Met al deze dingen ook met de bijna onoverkonelijkheden te leren leven, te  werken en  te handelen is er niets waar we niet volkomen één mee kunnen zijn. Dat is een weg die gegaan kan worden die uiteindelijk steeds meer ruimte creëert .

Het pad dat begint met het lijden en een weg toont hoe ermee om te gaan en eruit te komen  is mogelijk om te gaan. Het geeft  steeds meer ruimte  en laat me die ruimte  ervaren in het dagelijks leven. Het leven met alles erop en eraan

Ik weet dat ik ze heb

 Daar gebeurd het plotseling weer. Die irritatie. Het kan zomaar naar boven komen. Waar bemoeien ze zich mee? Zo heb ik het helemaal niet bedoeld. 

Het gaat soms over heel kleine dingen. Iets dat me niet zint. Waarom reageert een bepaalde persoon altijd op een manier die mij raakt? En waarom ben ik dan geïrriteerd. En dan moet ik ook nog oppassen dat die irritatie niet over gaat in boosheid en zelfs kan ik een hekel krijgen aan iemand. Waarom waarom waarom? 

Vaak heb ik er zelf last van en als ik vind dat ik er last van heb blijf ik er nog langer in zitten. 

Of stel ik de verkeerde vragen want de waarom vraag wordt meestal naar buiten geprojecteerd. En ik weet toch wel dat ik er alleen zelf maar iets mee kan doen. Misschien moet ik me eens afvragen waardoor. Wat zorgt ervoor dat ik zo geirriteerd ben waardoor ga ik zo op mijn achterste benen staan. Waardoor laat ik me meeslepen in een gevoel dat zo subjectief is en misschien niet eens op de werkelijkheid van een ander berust. Misschien kan ik het verstoppen voor de buitenwereld maar intussen krijg ik het van binnen steeds warmer. En wat nog vervelender is ik wil erop reageren en de ander afkatten. En dan het vervolg van al die reactiepatroenen zoals: Ik hoef toch niet over me heen te laten lopen.  Maar nee als ik hatelijk reageer dan ben ik geen aardig mens meer.

 Calm down, Hou nou toch eens op met al dat geneuzel.  verstop het maar liever.  Verstoppen hoezo verstoppen?

Okee het zakt al een beetje en nog even mijn zinnen verzetten en dan denk ik er niet meer aan. 

En de volgende keer popt het gewoon weer op onder andere omstandigheden. Ik blijf in een kringetje om mijzelf draaien. Die ander kan ik niet veranderen maar wel de manier waarop ik ermee omga. 

Waardoor? Ik doe het zelf, ben zelf geïrriteerd dus door mijzelf raak ik uit evenwicht niet door die ander en IK moet oppassen dat IK niet doorsla.  Inderdaad IK draai altijd in kringetjes om mijzelf heen en denk dat anderen over mijn grenzen gaan. Egocentrisme noemen ze dat. Het draait allemaal om mijzelf. Leven vanuit alles wat IK denk en doe.  Goed of fout IK bedenk heeeeel veel. Dat bedenk ik allemaal en ik  denk ook dat ik er iets aan moet doen. 

En misschien hoef ik er gewoon helemaal niets aan te doen. Ik kan ook gewoon opmerken en het laten voor wat het is. Alleen maar opmerken.  Want iedere keer popt het op en zakt weer weg. Het komt en gaat maar door het draaien om mijzelf, door mijn egocentrisme maak ik er meer van dan het is. Soms maak ik er zoveel van dat het onoverkomelijk lijkt te zijn. en toch gaat alles voorbij, ooit. Het zijn wolkjes die aan de hemel verschijnen en ook weer verdwijnen.  Als ik zie dat de irritatie alleen maar in mijzelf zit en nergens anders als ik daar goed op let en dieper adem haal. Ja door het  omarmen en aandachtig naar wolkjes te kijken, bedenk ik dat het er  mag zijn. Weerstand is zinloos en verergerd mij aandacht voor een wolkje. Het mag er  allemaal zijn maar ik hoef er niet in mee te gaan. Adem in en blijf in mijn eigen zelf, adem uit en de wolkjes lossen op, Adem in en ik ben thuis adem uit en wolkjes verdwijnen. Weten dat het gewoon komt en gaat. 

Al die emoties ze zijn er gewoon.  Maar ik hoef me er niet aan vast te klampen want ze komen en gaan.  Het iseigenlijk heel mooi om ze allemaal tegen te kunnen  komen. Daar ben ik mens voor dat is mijn hele potentieel waar ik mee werken kan.  Ik geef ze even aandacht en dan mag het zich als een wolkje aan de hemel oplossen. Ik weet dat ik ze heb maar ik ben ze niet.

Wat ben ik goed bezig

 

De versluiering van waarheid.

 Regelmatig worden de poten onder mijn stoel weggezaagd. En at kan heel vervelend zijn maar is ook een heel goed teken. Dat betekent dat ik weer eens in een valkuil ben getrapt en dacht  denk dat ik iets wist. Nou nou poehpoeh.

Met veel stelligheid had ik het over  werkelijkheid en waarheid en beweerde dat waarheid niet bestond. En dat plaatje is aan herziening toe. Daar ga ik me nog eens goed mee uiteenzetten want ik heb andere  perspectieven en iedeën daarover die ik eigenlijk wel wist maar even nhad verdonkeremaand. Er lag als het ware een sluier over. . Maar er vielen  ook weer nieuwe kwartjes   Het is heel goed om daar weer eens even gedegen mee aan de slag te gaan. 

Wat eruit komt weet ik nog niet ook al zijn er wel weer allerlei handreikingen die ik kreeg van uit het Boehddistisch perspectief maar ook uit de christelijke mystiek. Ik kom er later wel weer eens op terug.

Intussen laat het wel zien dat dit echt mijn eigenwijze blogje is dat ook ik aan veranderingen doorlopend blootsta en me daar aan over wil geven. Alles is doorlopend aan verandering onderhevig. Gelukkig wel.  Maar dat op zich is dan ook een waarheid. Alles veranderd doorlopend en er is niets gemanifesteerd  dat gelijk blijft aan zichzelf. Het is altijd een product van oorzaken en omstandigheden.  Tja en daar begint een tipje van de sluier op te lichten over waarheid. 

Wat is bewustzijn zonder het denken

  Al zoveel jaren loop ik rond met die vraag. Wat is bewustzijn zonder denken als het brein volkomen en totaal stil is of dood zelfs en er geen denken meer mogelijk is?

En eindelijk na zoveel jaren beginnen er steeds meer kwartjes te vallen.  Doordat ik gister in gesprek was en ik weer tot de ontdekking kwam dat mijn gesprekspartners niet reageerden op waar ik het over had maar doorlopend in het denken zaten en er van alles bij haalden.  De dagelijkse kost van het denken is waar we doorlopend in verdwalen.

Dat kom ik ook  tegen in de filmpjes van Krisjnamurti waar ik graag naar kijk op YouTube.  Krisjnamurti was  zo feilloos in de vragen die hij stelden en ik hoorde hem in gedachten zeggen: nee nee nee. en zijn vragen dan herhalen of verduidelijken zodat zijn partner op een ander been zou worden gezet. Mij ontbrak het in dat gesprek aan de vaardigheid de juiste vraag te stellen maar intussen zag ik zelf wel steeds beter  wat er gebeurde. Het omzeilen van het bewustzijn en het focussen op het denken door naar oplossingen voor de vraagstelling te zoeken want daar word ik zelf ook altijd mee geconfronteerd en ik probeer het steeds weer op te merken. Door dat zoeken naar oplossingen in het denken los je het probleem niet op want daarover gaat de weg naar binnen niet. Door dat duidelijk te zien gebeuren, gaf het mij  ook nu weer nieuwe openingen. 

Wat gebeurde er dan, Nou aan de antwoorden was te merken dat we in het denken rondjes bleven draaien over wel en niet. Wat wel en niet kon, mocht, goed of fout was. Doorlopend blijven we op die manier naar buiten kijken en komen niet naar binnen.  En daarover, over het naar buiten kijken, daar had ik het niet over. En daarover gaat dit schrijfsel dus ook niet.

 De weg naar binnen is zo lastig te vinden . Terecht noemt Krisjnamurt dat  'het land zonder paden'. En zegt hij dat we ons denken verkeerd gebruiken. We hebben dat denken echt nodig en het is onmisbaar om goed te kunnen functioneren. Daarvoor moet het gebruikt worden  

Het denken komt op vanuit het fysieke brein en de vraag is wat is het bewustzijn zonder denken. En nu doemt er een nieuw probleem op want als ik ervanuit ga dat het bewustzijn een product van het brein is en  zich alleen maar via de hersenen uit kan drukken gaat er iets mis. Voor mij is het duidelijk na veel boeddhistische en oosterse achtergrond informatie waarin een grote wijsheid bestaat van eeuwenlang onderzoek naar het functioneren van het bewustzijn in samenhang met het denken werd het mij duidelijk dat het bewustzijn meer en/of iets anders is dan het brein. Het brein met de logische conclusies en getallenreeksen zijn in de moderne computerkunde waarschijnlijk ooit te vervangen door computers en ook de emoties vinden hun plekje in de fysieke hersenen en zo ontzettend veel meer dat onze lijfelijkheid bestuurt. Met bewustzijn licht dat anders. Dat is de mogelijkheid voor het leven zelf om tot uitdrukking te komen. 

Het bewustzijn is  niet iets  maar het is  dat waar  uiteindelijk ALLES in aanwezig is en dan nog niet eens zoals we denken dat alles erin aanwezig zou kunnen zijn  maar 'slechts' de zaden voor de mogelijkheden daartoe. Je zou kunnen zeggen in potentie is alles aanwezig in bewustzijn. Het bewust zijn . Het heeft de mogelijkheid tot leven geven . Het belevendigen van de dingen, Bezieling zouden we ook kunnen zeggen alhoewel het niet zoiets als een ding is  of een  ziel als zelfstandignaamwoord is maar meer een werkwoord bij wijze van spreken.  En juist van dat bewustzijn zijn we ons meestal niet bewust omdat we in ons denken leven. en doorlopend alleen maar denken en naar oplossingen zoeken daar waar we ons beter baar binnen kunnen keren, want daar licht de sleutel tot volkomen vrijheid. En niet persee in de keuzes die we kunnen en willen maken met behulp van ons denkend oplossend vermogen. . Die keuzes en oplossingen zijn wat ze zijn en ze zijn vaak  noodzakelijk maar over het algemeen kunnen ze geen totale oplossing zijn. 

Ik keek  naar een film over  mindfulness en de weg die Tich Nhath Hanh onderwijst. Die oefeningen zijn zo noodzakelijk als de mogelijkheden van het bewustzijn wilt leren kennen. Het is voor velen jammer genoeg niet meer iets dat vanzelf aan komt waaien. 

 Ik zag een filmpje van een gesprek van Krisjnamurti waarin hij het had over de dood wanneer het brein is gestorven en  de hersenen niet meer functioneren en daar ging hij heel diep op in. Ik kwam al luisterend steeds dichterbij dat waaruit alles ontstaat. en vergaat. En misschien wist  ik het altijd al wel want het is de basis van waaruit leven alleen maar mogelijk is. Het bewustzijn. Op zoveel verschillende niveaus drukt het zich uit. In onszelf, In de dieren wereld in de planten wereld in de wereld van de mineralen enzovoort Ja zelfs in het hele universum. maar het is  moeilijk  totaal in het leven integreren het denken zit er grosso modo tussen  Het is de basis van al het leven op zich waarin alles mogelijk is.  Waardoor het ook mogelijk is  in  vrijheid  te zijn en waardoor alles er mag zijn zoals het is. Zonder dat het een cliché is maar werkelijk  geleefd kan worden. Ervan doordrongen zijn tot op het bot. In momenten van volkomen openheid en vrijheid kan het zelfs plotseling  aanwezig zijn. 

Het is zo mooi om te weten en soms te ervaren dat het er is . Daar word je vanzelf stil van. Maar weten wil nog niet zeggen ervan doordrongen zijn. Ervan doordrongen zijn betekent totale vrijheid. En dat heeft niets te maken met alle beperkingen die het denken en de omstandigheden ons geven. 

En dan tot slot nog even dit want in de  kosmos werkt het  niet anders dan in onze persoonlijke kleine kosmos. Ik vond  ook een prachtige overeenkomst in De Geheime Leer  daarin staan zoveel prachtige dingen op het niveau van het universele.

Het ene universele licht, dat voor de mens duisternis is, bestaat altijd’, zegt het Chaldeeuwse Boek van de getallen. Periodiek komt hieruit de ENER-GIEvoort, die in de ‘diepte’ of chaos, de voorraadschuur van toekomstige werelden, wordt weerspiegeld, en, eenmaal ontwaakt, de latente krachten opwekt en bevrucht, die de daarin altijd aanwezige eeuwige potentiële ver-mogens zijn. Dan ontwaken opnieuw de brahmå’s en boeddha’s – de eeuwig samen bestaande krachten – en een nieuw heelal komt tot stand.

Zo boven zo beneden zei Hermes Trismagistus

Waarheid bestaat niet

 Ik schreef er al eens eerder over en na het lezen van een blogje triggerde het me weer en dacht ik, hoe we ook ons best doen om ons te verplaatsen in andermans ideeën over zaken waar we onszelf niet in kunnen vinden, het lost niets werkelijk op. We blijven in de discussie of vaak zelfs in de strijd hangen tussen wel of niet.

Dit is jouw idee en dat is mijn idee. En zolang we ons eigen idee als waarheid zien kan er niet echt iets gebeuren. We kunnen misschien wat milder worden wanneer we ons proberen te verplaatsen in de werkelihkheid van iemand anders en dat is al heel wat maar uiteindelijk lost het niets op. Willen we het echt te boven komen in onszelf, de strijd om het gelijk dan moet er meer gebeuren

Het zou dan een stapje verder moeten gaan en we zouden in moeten leren zien dat er geen waarheid bestaat maar dat we allemaal leven in onze eigen werkelijkheid en die is voor iedereen anders. Dat is het enige dat bestaat in deze wereld van stoffelijkheid en dualiteit en zoals ik al zeg, de werkelijkheid  is voor iedereen anders. Daar de vinger achter krijgen vraagt nog een beetje meer inzet dan je verplaatsen in  de denkbeelden van iemand anders. 

Dan moet je gaan kijken naar je eigen ideeen en denkbeelden en dat wat je denkt over jezelf en dat allemaal onder ogen zien als niet meer of minder dan jouw persoonlijke werkelijkheid. Een werkelijkheid die veranderlijk kan zijn en waar je keuzes kunt maken in en over jezelf. Veranderlijk zoals alles aan verandering onderhevig is. 

 Dat is een enorme stap en erg lastig, want wie en wat ben je nog wanneer je daarbij ook je eigen standpunten werkelijk onder ogen krijgt en tot het inzicht komt dat ook die gebaseerd zijn op allerlei  veronderstellingen uit je eigen ervaringswereld die voor jou gelden maar niet voor een ander. Dat het dus geen waarheid is maar iets wat in jou persoonlijke werkelijkheid zo is gegroeid onder de omstandigheden die jou gemaakt hebben tot wat je op dit moment bent .  Maar ook dat wat je nu bent is aan verandering onderhevig en onder heel andere omstandigheden dan die waarin je nu verkeert, zou je weleens heel anders kunnen gaan denken en sterker nog je zou heel anders kunnen zijn.  

Waar kom je dan terecht als je dat gaat onderzoeken?  wie ben je dan nog? Ben je dan bang jezelf te verliezen?    En als je jezelf dan denkt te verliezen, ben je er dan niet meer of gaat het leven gewoon door en kun je dan  tot de ontdekking komen dat je volledig uit denkbeelden bestaat en dat wetende toch gewoon verder kunt leven? Een uitzoekerij in zelfrefexie.  Een onderzoek dat veel ruimte kan scheppen als je het aandurft te gaan jezelf ter discussie te stellen om ernaar te kijken voor jezelf . Het is een sprong in het diepe zonder zeker te weten of je zwemmen kunt. 

En natuurlijk schrijf ik je voor mijn eigen gemak maar het gaat allemaal over mezelf. En de weg die ik ga en onderzoek.  Doe ermee wat je wilt als je het leest. En ter geruststelling. Ik leef en functioneer nog steeds 😀

Hier in het westen hebben we het vaak over dicht bij jezelf blijven en je mag je eigen standpunt hebben. Natuurlijk mag je je eigen standpunt hebben maar we gaan erin vastgeroest zitten en denken dat we dan dicht bij onszelf blijven.  

Het probleem is dat de ander dat ook denk en zo zullen we nooit een duidelijk beeld kunnen vormen van de eigen werkelijkheid. De eigen werkelijkheid is dat er altijd dualiteit is en die wordt  niet  opgelost door ons alleen maar te verplaatsen in andermans denkbeelden. We blijven vastzitten in ons eigen denkbeeld als waarheid.  Zo ben ik nu eenmaal en ik moet dicht bij mezelf blijven anders raak ik mezelf kwijt. Wie ben ik dan nog?  Mezelf kwijtraken is zo'n gegeven dat een waarheid schijnt te zijn maar dat is het niet. Ik onderzoek het doorlopend. Als ik me ervan bewust wordt dat het niet meer is maar ook niet minder dan mijn eigen werkelijkheid die gebaseerd is op mijn denken en de omstandigheden, dus ideeën vorming is waardoor ik als het ware vastzit in mijn eigen zogenaamde waarheid die niet meer is dan een werkelijkheid voor mij en dat onderzoek de mogelijkheid heeft tot verandering als ik dat zelf zou willen, misschien  komt er dan een beetje meer ruimte voor de ander en kan ik leven vanuit polariteit Dit is er omdat\dat er is. Dan kan er overleg zijn zonder boosheid en strijd.  

Er bestaat geen waarheid. Dat geeft duidelijkheid en dan is mijn werkelijkheid echt niet minder waard dan een gefingeerde waarheid maar ik weet dat het mijn werkelijkheid is. Ook betekent dat niet dat een ander over mijn grenzen mag en kan gaan.  En verder vindt alles plaats binnen de context van het geheel van het hele leven waar iedereen bij betrokken is.  Verschillen zullen er altijd zijn maar hoe gaan we ermee om? 

Dat begint in onszelf. Nergens anders.

Waar gaat karma over?

  In de lamrim cursus  kwamen allerlei dingen voorbij die me weer aan het denken zetten.  In eerste instantie ging het over de verschillende werelden waarin het mogelijk is herboren  te worden die voor ons vaak moeilijk voorstelbaar zijn. Misschien wel als we ze psychologisch duiden maar als een werkelijk fysieke wereld wordt het al lastiger.  Er kwamen veel aanvullingen naar boven die het toch steeds beter aannemelijk maakten. Zoals de ellende van een kreeft die levend gekookt wordt en meer vreselijke zaken die onvoorstelbaar zijn maar wel bestaan nog afgezien van de vele buitenaardse mogelijkheden van levens die we niet eens kennen. Maar het zijn in ieder geval dingen en gruwelen die  we het liefst ver van ons af willen houden. Maar ook op de ons bekende wereld is er  lijden in overvloed.  Dat lijden kan  ons motiveren er hier en nu iets aan te doen in ons eigen leven om het zo ook voor anderen te verbeteren. Als eerste edele waarheid zegt de Boehdda: Er is lijden. Maar daar laat hij het niet bij zitten en vervolgt: maar er is een weg uit het lijden. 

Daar komt  natuurlijk veel meer bij kijken dan deze twee regeltjes en als vanzelfsprekend komt ook  Karma daar bij om de hoek kijken en  dat het mogelijk is het te zuiveren en goede oorzaken te scheppen voor positief karma. Juist daarover ga ik dan aan het brainstormen. En dat begint vanmorgen met een vraag in mijzelf.

Wat wordt er nu precies gezuiverd?

Er wordt gezegd dat de persoonlijkheid verdwijnt in het stervensproces. De gewoonte patronen zijn sterk en worden meegenomen als inmrints op de bewustzijnsstroom. Dat zijn dan karmische imprints die in een volgend leven van 'iemand anders' zijn  want mijn persoonlijkheid met mijn hersenen emoties en ander fysieke trekjes  zijn verdwenen en dit is een nieuwe mens die mijn subtiele maar ingesleten imprints  met zich meedraagt. De gewoontepatronen die op een bepaalde manier reageren op gebeurtenissen. Die imprins zijn onder meer en misschien vooral de reactiepatronen op alles wat zich voordoet. Daar kan ik me logischerwijs wel iets bij voorstellen. Want dat is misschien wel de grootste en meest dominante structuur van mijn persoonlijkheid. Het meest essentiële en geworteld in het bewustzijn.  Dat zijn de karresporen waar we in vast zitten. Het is de manier waarmee ik op de fysieke hersenfunctie en de emoties die daarbij horen, reageer  en  op de omstandigheden die  reacties veroorzaken. 

 De daden die daaruit  voortgekomen zijn worden weer oorzaken en hebben  een grote impact maar als ik de daad even loskoppel om het inzichtelijker te maken  dan is: dat wat er gebeurd is, is gebeurd en iemand vermoorden (bijvoorbeeld) kun je niet meer terugdraaien. Het is wat het is en evenals de persoonlijkheid  die ook van fysieke aard is gaat het voorbij in het stervensproces. De  voortgang van de imprints die het nalaat  in de bewustzijnsstroom en  de gewoontes die daaruit voortkomen gaan niet verloren en daar is verandering te bewerkstelligen. Dus  de moord als iets op zichzelf staands kan  volgens mij niet in een volgend leven  in het stoffelijke aanwezig zijn. (Zoals er niets is dat op zichzelf bestaat.) Maar de imprints van het bewustzijn waardoor het weer reactiepatronen oproept die blijven aanwezig. Dat is ook waar zuivering plaats kan vinden.  Verandering en zuivering  gaat  uiteindelijk allemaal over bewustzijn.

Zuiveren

Het zuiveren heeft niet te maken met de daad zelf, die is er gewoon, dat is gewoon gebeurd. Positief of negatief, het is wat het is. Oorzaken die zijn uitgezet blijven oorzaken die gevolgen hebben. Voor positieve volgende oorzaken en de gevolgen daarvan hoeft  natuurlijk niet gezuiverd te worden (of het zou moeten zijn voor de hoogmoed die eruit voort zou kunnen komen). Goede daden hebben  op zich al heilzame gevolgen maar het is noodzakelijk dat ik me bewust word van de negatieve daden en oorzaken  die reactiepatronen met zich meebrengen. Zodat ik niet iedere keer in die onheilzame reacties terugval.  In onze beoefeningen worden daar handvaten voor gegeven. In verschillende stappen die ervoor zorgen dat het bewustzijn zich  richt  zodat we ons werkelijk diep bewust worden van het gebeurde en de gewoontepatronen aan leren passen in een heilzame richting. In eerste instantie de bewustwording van het onheilzame dat lijden veroorzaakt en daar  mee doen wat noodzakelijk is zoals ik al schreef zijn daar stappen voor en  daarna de  aandacht op heilzame zaken richten. 

Dat is mijn pad om te gaan. Er wordt nergens gezegd dat we in het lijden vast moeten blijven zitten. Het lijkt mij persoonlijk dan onmogelijk ooit uit samsara te komen. maar wel dat we ons er diep van bewust kunnen worden en het  dan veranderen.  Een hele weg om te gaan. Want gewoonte patronen daar valt lastig aan te ontkomen is mijn eigen ervaring..

Daarom is het juist mooi wanneer ik merk dat ik last krijg van negatief karma. Op dat moment kan ik beginnen er iets aan te doen.  Ik ben  geen speelbal van Karma als ik me ervan bewust word en eraan ga werken. Iedere keer een stapje. Het is geen kwestie van uitzitten maar een kwestie van eraan werken op een goede manier. Mijn bewustzijn leren omgaan met het hele leven. En dan mogen ook de mislukkingen en frustraties er zijn. Ook al lijkt dat een tegenspraak in zichzelf. 

Wolkjes die voorbijdrijven

 

Gerust in onzekerheid

De liefde die niet zal sterven.

 Spiritueel ontwaken wordt vaak beschreven als een tocht naar de top van een berg. We laten onze gehechtheden en onze wereldse neigingen achter en trekken langzaam naar boven.  Op de berg zijn we alle pijn te boven gegaan. . Het enige probleem met dit beeld is  dat we alle anden achterlaten. Hun lijden gaat door en wordt niet minder door onze persoonlijke ontsnapping. 

Bij de tocht van de krijger-Boddhisattva gaat het pad naat beneden , niet naar boven, alsof de berg naar de aarde gericht was in plaats van naar de hemel. In plaats van al het lijden van alle schepselen te boven te gaan, bewegen we ons zoveel mogelijk in de richting van onrust en twijfel. We onderzoeken de werkelijkheid van onvoorspelbaarheid van onzekerheid en pijn en proberen ze niet weg te duwen. Al duurt het jaren al duurt het levens. We laten ze zoals het is. In ons eigen tempo zonder haast of agressie gaan we steeds maar verder naar beneden. Met ons gaan miljoenen anderen, metgezellen in het ontwaken uit de angst.. Op de bodum ontdekken we water. Het helende water van boddhicitta Bodhicitta is ons hart, ons verwonde zacht geworden hart. Daar helemaal in het midden ontdekken we de liefde die niet zal sterven. Deze liefde is bodhicitta. Ze is vriendelijk en warm, helder en scherp, open en ruimtelijk. Het ontwaakte hart van Bohdhicitta is de fundamentele goedheid  van alle wezens. 

Pema Chödron 

uit: Gerust in onzekerheid

En mijn grootste valkuil is, als ik dan, zo'n prachtige tekst als begin van een boek lees, dat ik zeg: o ja dat is precies wat ik al dacht. Zie je wel ik zit op het goede pad met mijn interpretatie. Zo moet het. Maar misschien snap ik er niets van en moet ik het nog eens lezen. 

Ik heb in dertig jaar geleerd dat ik ook nu nog niet bij de essentie van deze tekst kan komen omdat ik het niet verwerkelijkt heb in mijn leven en dat ik  regelmatig op het verkeerde been wordt gezet. En jog duidelijker, ik blijf eigenlijk veel liever in mijn eigen warme bubbel zitten waarin ik denk het bij het rechte eind te hebben, En als ik dan ook nog denk het te weten wordt deze hele tekst een dogma. En dat is het minste waar ik op zit te wachten toch.

Ik zal alles van het hele boeddhistische pad iedere keer weer opnieuw tot me door laten dringen om een klein beetje in de richting van het bedoelde te komen. Woorden zijn altijd  een vinger is die naar de maan wijst maar nooit de maan zelf. Meestal lijken we naar de vinger.. Het gaat namelijk nooit over dogma;s. Niet over dingen die op een bepaalde manier waarheid zijn en dus als zodanig gevolgd moeten worden  maar het gaat over bewustzijn.  Alle menselijke mogelijkheden blijven altijd open staan. Dat is waar we abusievelijk naar de vinger kijken en denken dat er iets voortgeschreven wordt of dat er iets op een bepaalde manier zou moeten. Maar er bestaat geen goed of fout en het Boeddhistisc he pad gaat over bewustzijn. Het is ons bewustzijn dat zich bewust moet worden van het pad.  In het leven is geen enkele zekerheid aanwezig. Niet voor of tegen iets zijn niet naar boven of beneden etc. Niet iets staat vast. Er is een vinger die vijst en ik moet leren te kijken niet naar de vinger maar naar mijn eigen manier van me bewust zij van... 

Toch nog maar eens lezen met dat in mijn gedachten erbij meenemen.  Het gaat dus over bewustzijn.

We hebben alle menselijke mogelijkheden in ons om om te gaan met alles en daar kunnen we een bewust gebruik van maken of bewust geen gebruik van maken maar de mogelijkheden zijn aanwezig en de vrijheid om te doen en laten wat we willen.  Geweldig toch. . Op welke manier dan ook. Ik wil een liefdevol hart proberen te ontwikkelen. Een hart dat zich uitstrekt naar die bohdicitta die hier in deze tekst een benadering geeft van wat het zou kunnen zijn

Onzekerheid is inherent aan het leven

 Zoals ik al schreef in mijn Magazijn is Edith Meijeering overleden en dat zet me aan het denken over zekerheden in het leven. 

Die zijn er nIet is mijn stellige overtuiging ook al vragen velen daarna in de hoop dat er geleerden en aanverwanten zijn die ons enige zekerheid kunnen verschaffen over dingen die we niet in de hand hebben.  Ik denk dat het leven zelf bewijst dat er geen zekerheid bestaat. Morgen kan het afgelopen zijn in het licht van de vergankelijkheid van alles.. Toch leef ik iedere dag en maak ik plannen ondanks het feit dat ik al wat ouder word. Nou ja mijn kinderen zouden zeggen Mam, ouder worden?  Je bent oud. ghaghagha. En dan lachen ze me goedmoedig uit. Nou Of was het sarcastisch?🤣  Toch heeft het ouder worden (want ik blijf dat hoopvol zeggen), ook wel voordelen. Vooral als je in rust en vrede in het hier en nu kunt leven en niet bij voorbaat al bang bent om dood te gaan. 

Het gekke is dan eigenlijk dat ik toch iedere dag leef alsof er een volgende dag op zijn minst is. En dat is niet erg maar dringt het eigenlijk wel goed tot me door dat ik er morgen wel eens niet meer zou kunnen zijn? Als dat wel goed tot me door zou dringen zou ik dan misschien andere keuzes maken in het leven,? Zou ik andere dingen doen? Ik bedoel daarmee niet dat ik dan plotseling bij een geliefde op de stoep moet gaan staan met een bloemetje zoals in dat reclame spotje en dan zou zeggen hoe belangrijk die voor me is. Neeeee. echt niet. Misschien moet ik het meer zoeken in mijn bewustzijn van de dagelijkse dingen. Zou mijn hele houding ten opzichte van alles wat ik doe en ten opzichte van alle contacten die ik maak dan veranderen. Misschien wel.  Ik bedoel niet zo'n opmerkelijk grote verandering maar wat subtieler. Een basishouding van bewust wording en vriendelijkheid. Altijd iets ergens in mijn achterhoofd dat ik op een behoorlijke manier uit het leven zou kunnen stappen. 

Ja ik geloof dat het meer in die basis houding zit. Me bewust worden van wat en hoe ik doe en ben. Voordeel in dit leven zou zijn dat ik me niet zo makkelijk laat gaan in mijn irritaties en op een andere manier ga kijken naar hoe ik wil reageren op de manier waarop een ander mij benadert in sommige omstandigheden. Niet meer op de automatische piloot reageren. Want dat is wat ik vaak doe. Zo zitten wij mensen gewoon in elkaar. Soms denk ik, ik moet eens een andere automatische piloot aanschaffen en in principe is dat nog niet eens zo gek gedacht,

En dan schiet me ook weer te binnen dat dat natuurlijk niet altijd vriendelijk hoeft te zijn. Rechtvaardigheid bijvoorbeeld, als je daar voor staat komt dat niet altijd vriendelijk over nog afgezien van het feit of jouw of mijn rechtvaardigheid niet persoonlijk is en een eigen overtuiging die niet voor iedereen geldt geen algemene rechtvaardigheid voor iedereen. (Daar zou ik op zich alweer een hele overdenking op los kunnen laten) Maar ook  daar heb je het weer. Die basis houding van mij. Oeoeoeo wat kan ik soms boos zijn. Maar ik kan ook mijn rechtvaardigheidsgevoel een kans geven vanuit een stabielere basis houding. Niet vanuit die automatische piloot (daar heb je hem weer). Ik denk dat het dan al heel anders over komt. En dan kan het ook nog wel duidelijk zijn. 

Zo ben ik dus inderdaad uitgekomen bij een basishouding vanuit de wetenschap dat iedere actie mijn laatste  zou kunnen zijn. Een beter gewoonte patroon opbouwen zonder me door de vergankelijkheid van dit leven  in een angstwekkende tang te laten nemen en er vrede mee hebben dat onzekerheid inherent is aan het leven zelf.